Το κράτος από μόνο του δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις τεράστιες ανάγκες αναδάσωσης που έχουν δημιουργηθεί γι’ αυτό πρέπει και εμείς οι απλοί πολίτες μόνοι μας ή μέσα από συλλόγους να δημιουργήσουμε μικρά φυτώρια στις αυλές των σπιτιών μας, στα σχολεία (οι εκπαιδευτικοί – είναι μεγάλο κίνητρο και μάθημα ζωής για τα παιδιά), στην δουλεία μας και όπου αλλού προσφέρεται ελεύθερος χώρος.

Μέσα στη χοάνη της παγκοσμιοποίησης ουδεμία πολιτική αλλαγή μπορεί να επέλθει με την κατάργηση των συνόρων. Ακόμη και γι’ αυτούς που προσβλέπουν «ταξικούς αγώνες» – λέμε τώρα – οι αγώνες αυτοί δεν θα υπάρξουν παρά μόνο εντός των συνόρων του εθνικού κράτους.

Η εποποιία του Ελληνικού Στρατού στα οχυρά του Ρούπελ: «Στις Θερμοπύλες σκοτώθηκαν οι 300, εδώ θα πεθάνουν οι 80.»

Τὰ παιδιά, οἱ θεαταὶ τῆς ψυχαγωγίας αὐτῆς ἐπευφήμουν, ἄλλα μὲ παιδικὴν εἰρωνίαν καὶ ἄλλα μὲ ἀφελῆ θαυμασμὸν τὸν χορὸν καὶ τὴν μουσικὴν ταύτην. Ὁ Σαραφιανὸς ἔφερνε γύρους ἀνάμεσα εἰς τὸν χορὸν καὶ τὸν ὅμιλον, ἔδιδε κέρματα εἰς τοὺς χορευτὰς κι᾿ ἔρριχνε πειράγματα εἰς τὸν Λιοσαῖον. – Ὤμορφα, ὤμορφα Γιάννη· κύτταξε μὴ σκάσῃ ἡ γκάϊδα καὶ τότε τί θὰ γίνουμε!

Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης (1824), όποτε ξεκίνησε η αρχική διαμόρφωση των «ξενικών» κομμάτων, ο Σπυρίδων Τρικούπης εξελέγη βουλευτής (1824). Το 1826 υπήρξε μέλος της «Προσωρινής Κυβέρνησης» και, έλαβε μέρος στην Γ’ Εθνοσυνέλευση, στην Νέα Επίδαυρο, η οποία διέκοψε τις εργασίες της τον Απρίλιο του 1826.

Η επανατοπικοποίηση δεν αποτελεί πλέον επιλογή αλλά προϋπόθεση επιβίωσης Για τους οικονομολόγους Μαξίμ Κομπ, Ζενεβιέβ Αζάμ, Τομά Κουτρό και τον κοινωνιολόγο Κριστόφ Αγκιτόν, «η ιστορία δεν έχει γραφτεί» και υπάρχουν ακόμα τρόποι να μετατοπίσουμε την παγκοσμιοποίηση προς την πλευρά της […]

Οι μακεδονικοί τάφοι αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία ταφικών μνημείων και βρίσκονται διάσπαρτοι στη Βόρεια Ελλάδα (μέχρι τα Κομνηνά της Ξάνθης!). Πιο γνωστοί, βέβαια, είναι οι βασιλικοί τάφοι της Βεργίνας, ενώ επίσης εντυπωσιάζουν ο τάφος (στο χωριό) τού Αγίου Αθανασίου, του Μακρίδη Μπέη στο Δερβένι στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης, ο Πολυθάλαμος της Πέλλας (προσωρινά μη επισκέψιμος), ο πρόσφατα αναφερόμενος ως τάφος της Ολυμπιάδας στον Κορινό Κατερίνης κ.ά.

Ο ιός είναι ταυτόχρονα μια κατάρα και μια ευλογία. Κατάρα για όσους στερεί τη ζωή και την υγεία, τη δουλειά και την περιουσία. Και ευλογία για όσους αδράχνουν την ευκαιρία να δουν εντός τους και γύρω τους. Με ένα μάτι πιο καθαρό. Ό,τι αξιόλογο φυτρώνει, φυτρώνει μέσα από τη δυσκολία. Από την ευκολία φυτρώνουν μόνο δεινά. Αυτό το ήξεραν οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας. Καιρός να το μάθουν και οι σημερινοί.

Απ’ όσα ζούν και σέρνουνται πάνω στη γης, κανένα / απ’ το θνητό πιο αδύναμο δε βρίσκεται άλλο πλάσμα. / όσο βαστιέται κι οι θεοί καλοτυχιά του δίνουν, / θαρρεί πως δεν μπορεί κακό στον κόσμο πια να πάθη• / αν όμως οι μακαριστοί θεοί του φέρουν λύπες, / τότες κι αθέλητα μπορεί και τις βαστάει η καρδιά του.

Πόσοι γενναίοι άντρες, πόσες ωραίες κυρίες, πόσοι χαριτωμένοι νεαροί, που όχι κανένας άλλος, μα ο ίδιος ο Γαληνός, ο Ιπποκράτης, ακόμα κι ο Ασκληπιός, θα τους είχαν δώσει ένα πιστοποιητικό ρωμαλέας υγείας, κολάτσισαν το πρωί μαζί με τους συγγενείς και φίλους, και το ίδιο βράδυ κάθισαν, στον άλλο κόσμο, στο δείπνο των προγόνων τους!