Σχετικά με την έννοια του δικαίου, για τον Αριστοτέλη τα πράγματα είναι απολύτως ξεκάθαρα: «…. το δίκαιο αποτελεί πολιτικό αγαθό το οποίο συνίσταται στο κοινό συμφέρον». (σελ. 157). Με άλλα λόγια το δίκαιο, ως ρυθμιστής των ανθρωπίνων σχέσεων, δηλαδή ως καθοριστικός παράγοντας της συνύπαρξης, δε θα μπορούσε παρά να αποτελεί πολιτικό αγαθό, αφού αυτό που ονομάζουμε πολιτεία δεν είναι τίποτε άλλο από τη συνύπαρξη που λειτουργεί οργανωμένα, που αποκτά δηλαδή θεσμικό περιεχόμενο.

Τα μέτρα των Μνημονίων έχουν πλήξει εκατομμύρια κατοίκους της χώρας. Έπληξαν με σφοδρότητα τις οικογένειες με παιδιά και ιδιαίτερα τις πολύτεκνες και τρίτεκνες. Έπληξαν, όμως, και τα νέα ζευγάρια αποτρέποντάς τα, λόγω οικονομικής αδυναμίας, από το να αποκτήσουν παιδιά και, δυστυχώς, οδήγησαν ορισμένα από αυτά στο να καταφύγουν σε ανεπιθύμητες εκτρώσεις και άλλους νέους να συμβιούν χωρίς να συνάπτουν γάμο και να κάνουν παιδιά. Τέλος εξώθησαν πολλούς, ακόμα και εκείνους που έχουν παιδιά, να μεταναστεύσουν εξαιτίας της ανεργίας ή της δραστικής μείωσης των εισοδημάτων τους.

Ο Αριστοτέλης, διεισδύοντας στη βαθύτερη ουσία των πολιτευμάτων, δε θα μπορούσε να αποφύγει το επίμαχο ερώτημα: «…. σε ποιους πρέπει να ανήκει η κυρίαρχη εξουσία την πόλη, στο λαό ή στους πλούσιους πολίτες ή στους επιφανείς ή στον ένα, τον άριστο όλων, ή στον τύραννο». (σελ. 143). Βρισκόμαστε μπροστά στο αιώνιο ζήτημα της διαχείρισης της εξουσίας το οποίο αναγκαστικά έχει ταξικό περιεχόμενο.

Το Γιούρογκρουπ σημειώνει, στο πλαίσιο της υπάρχουσας διευθέτησης, το αίτημα των ελληνικών αρχών για την παράταση της Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης (Master Financial Assistance Facility Agreement, MFFA), η οποία θεμελιώνεται σε ένα σύνολο δεσμεύσεων. Ο σκοπός της παράτασης αυτής είναι η επιτυχής ολοκλήρωση της αξιολόγησης στη βάση των όρων της τρέχουσας διευθέτησης, με την καλύτερη δυνατή χρήση της δεδομένης ευελιξίας η οποία θα εξετασθεί από κοινού με τις ελληνικές αρχές και τους θεσμούς. Αυτή η παράταση θα γεφυρώσει το χρόνο που θα απαιτηθεί για τις συζητήσεις για μια ενδεχόμενη διάδοχη διευθέτηση ανάμεσα στο Γιούρογκρουπ, τους θεσμούς και την Ελλάδα.

Καμία πράξη από μόνη της δεν είναι ούτε ωραία ούτε άσχημη, αλλά εξαρτάται από τα κίνητρα και τη μορφή της (μια από τις γενικές θέσεις του Σωκράτη). Άρα και ο έρωτας πρέπει να διαχωρίζεται σε ωραίο και άσχημο.

Οι ισορροπίες είναι λεπτές και υπάρχουν οι γνωστές ρήτρες, απαγορεύσεις, αντιφάσεις και φυσικά υπονομεύσεις, φανερές και κρυφές, από τις πολιτικές/οικονομικές ελίτ. Επιπλέον, η γερμανική/νεοφιλελεύθερη κυριαρχία στην Ευρώπη δείχνει -τουλάχιστον προς το παρόν- αδιαμφισβήτητη.

Ο Κονδύλης αναζήτησε την αλήθεια μιας θεώρησης της απόφασης στον εσωτερικό, ανθρωπολογικό μηχανισμό που την καθιστά sine qua non στοιχείο της κοινωνικο-ιστορικής πράξης και όχι στο περιεχόμενο των ποικιλώνυμων ηθικοκανονιστικών αξιώσεων ισχύος.

Ο 19ος αιώνας απετέλεσε για την Κίνα την κομβική εκείνη χρονική περίοδο κατά την οποία ξεκίνησε ένα άνοιγμα προς τον δυτικό κόσμο. Από το 1644, που ένας μη κινεζικός λαός, οι Μαντσού, ίδρυσαν τη δυναστεία των Τσι-ίνγκ, μέχρι και το 1840 η Κίνα γνώρισε, ως επί το πλείστον, ειρήνη και ευημερία, αποκλεισμένη όμως από τις εξελίξεις του δυτικού κόσμου.

Βρισκόμαστε μπροστά στην πιο κραυγαλέα καταγγελία της αλλοτρίωσης της εργασίας, που υποδουλώνει τον άνθρωπο καταδικάζοντάς τον σ’ αυτό που ο Αριστοτέλης θα αποκαλέσει βαναυσότητα. Η απελευθέρωση του ανθρώπου δεν μπορεί παρά να ταυτιστεί με την απελευθέρωση από το ζυγό αυτού του είδους της απάνθρωπης εργασίας.

ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο; «Δεν είναι μαλλιά τα γένια» (λαϊκή παροιμία) Γράφει ο καφετζής Όπως είναι γνωστό, η Ελλάδα έγινε μέλος της ΕΟΚ το 1981, με απόφαση της τότε κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) […]