Του πετιμεζά η κόρη παίρνει άντρα τον ξυδά. Και του κρομμυδά η κόρη παίρνει άντρα τον σκορδά. [Λου. Επί των δυσαναλόγων.] Εγώ καλά παντρεύτηκα κι ας κλαίει όποιος με πήρε. Ήθελ’ ο φτωχός να παντρευτεί και νύχτα δεν ευρέθη.

Εδώ κοιμήθηκαν παλικαράδες, με το ντουφέκι στο ‘να τους πλευρό, με τα ξυπόλητα παιδιά στον ύπνο τους. Τσεμπέρια καλοτάξιδα περνούσαν κι έφευγαν,

Mια στιγμή που προσπέρασες την ευτυχία / Σαν τραγούδι όπου κρύφθηκε μήπως το δεις / Δακρυσμένο για σένα ένα κορίτσι – / Όλα της αγκαλιάς τα ιερά του όρκου / Tίποτα τίποτα δεν πήγε χαμένο

Κ.Π. Καβάφης: Η Δόξα των Πτολεμαίων

Άντρα θέλω κι ας είναι και κούτσουρο. Άντρα μου, για να γκαστρωθώ, δεν με φελάν τα ξόρκια. Κρένω γω τσαμπουνίζει κι ο άντρας μου. Ο άντρας μου με κάνει χώμα, κι ο άντρας μου με κάνει εικόνα. Άντρα θέλω, τώρα τον θέλω.

Ο Aλέξανδρος— τον είπαν βασιλέα / της Aρμενίας, της Μηδίας, και των Πάρθων. / Ο Πτολεμαίος— τον είπαν βασιλέα / της Κιλικίας, της Συρίας, και της Φοινίκης.

Βρήκαμε τρελό παπά κι όλη μέρα ψάλουμε. Δεν έγινα παπάς ν’ αγιάσω, έγινα για να περάσω. Αν ήταν η δουλειά καλό θα δούλευε κι ο δεσπότης. Ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς ή καθάριος μυλωνάς.

Ἦλθεν ἡ παραμονὴ καὶ δὲν ἐφάνη. Ἡ μεγάλη σκούνα δὲν ἐπρόβαλεν ἀνάμεσ᾽ ἀπὸ τὰ δύο νησιὰ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν λιμένα. Τί ἔγινε; Μήπως ἐφουρτουνιάσθη ὁ καπετὰν Στέφος κ᾽ ἐπόδισε* πουθενά; Θὰ ἦτο ἀπίστευτον.

Οι καλές νοικοκυρές ανάρια μελετούνται. Εκείνος που κρατά τον αετό απ’ την ουρά και τη γυναίκα απ’ το λόγο της, δεν κρατά τίποτα. Γυναίκα οπού περπατεί και τα πισινά (ή τον κώλο της) κουνεί, θώριε την χωρίς τιμή. Βάρ’ της νιας με την καλάμα, της γριάς με τη ματσούκα.

― Μωρὲ κόσμος, ντουνιάς!… μπεκιάρης, σοῦ λέει ὁ ἄλλος… Μὴν ἔχεις, λέει, καμμιὰ λεγάμενη;… Σ᾽ ἐρωτῶ ἐγώ, κυρά μου, τί ἔχετε σεῖς, καὶ τί κάνετε σεῖς;… Ὁ κόσμος εἶναι τροχός, ρόδα ποὺ γυρίζει, κυρά μου… μποὺ ντουνιὰ τσὰρκ φιλέκ*!…