“Η διανοητικά έντιμη στάση είναι η σωκρατική˙ να μην παριστάνουμε ότι γνωρίζουμε πράγματα που δεν γνωρίζουμε (που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε).”

Τώρα που γινόμαστε μάρτυρες της σύγκρουσης της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε αυτή είναι πραγματική είτε διπλωματικό «τρικ» στη διαπραγμάτευση που γίνεται, ας δούμε τι συνέβη σε δύο περιπτώσεις που η Ελλάδα τόλμησε να πάει κόντρα στην κοινή γραμμή που είχαν αποφασίσει να χαράξουν οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης.

Το ‘χει φαίνεται η μοίρα της Ελλάδας, κάθε τρεις και λίγο, να βρίσκεται στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος. «Είστε τρελοί εσείς οι Έλληνες», «τί πάτε να κάνετε;» λένε κατά λέξη πολλοί ξένοι στους ελληνικής καταγωγής μετανάστες του εξωτερικού· ωστόσο, το κλίμα έχει αλλάξει σε σχέση με το αμέσως προηγούμενο διάστημα, όταν οι Έλληνες, απαξιωτικά, θεωρούνταν οι τεμπέληδες του νότου που δημιουργούν προβλήματα στο ευρωπαϊκό σπίτι·

Συνάντησα πριν από επτά και πλέον χρόνια και ύστερα από πρόσκληση κοινού φίλου μας, το σημερινό πρωθυπουργό μας Αλέξη Τσίπρα. Βρεθήκαμε στην οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου στην Αθήνα τις πρωινές ώρες της Κυριακής 14 Οκτωβρίου του 2007 και παρακολουθήσαμε ένα σημαντικό γεγονός.

Ο Αριστοτέλης, η πόλη και οι πολίτες Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Ο Αριστοτέλης συστηματοποιώντας την έρευνά του για τα πολιτεύματα δε θα μπορούσε να μην προβεί στην αναλυτική μέθοδο, αφού μόνο ξεκαθαρίζοντας εννοιολογικά τα επί μέρους μπορεί κανείς να προχωρήσει […]

…χάρη στη NASA, σε 20 περίπου χρόνια θα έχουμε πλήθος «καινούργιων» επικούρειων κειμένων.
Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης

Τι θα συμβεί, λοιπόν, αύριο (σήμερα); Από τις πύλες των υπουργείων θα περάσουν νέα πρόσωπα, συνοδευόμενα από λίγους συνεργάτες: γενικό γραμματέα, συμβούλους, εντός ολίγου και διοικητές ή προέδρους οργανισμών. Ομως ο υπηρεσιακός μηχανισμός, το λεγόμενο βαθύ κράτος, θα μείνει –ορθά- στη θέση του.

Ο χρόνος περνάει, οι καιροί αλλάζουν, η Δημοκρατία και του “περί Δικαίου αίσθημα” των πολιτών συνεχώς αποδυναμώνονται… Λείπουν τώρα η ανιδιοτέλεια, το φιλότιμο και τα συναισθήματα της πολιτικής ευθύνης, που συναντούσε κανείς ακόμη και σ’ ένα παρελθόν σκληρών αντιπαραθέσεων!

Ο Σωκράτης ίσως έγινε πιο γνωστός για αυτά που έκανε, παρά για αυτά που έλεγε. Η θανάτωσή του συχνά θεωρείται σαν ένα μεγάλο έγκλημα των Αθηναίων κατά της ελευθερίας του λόγου και μία από τις μεγαλύτερες ειρωνείες της Ιστορίας.

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος υπήρξε μία από τις ηρωικότερες μορφές της Επανάστασης, ευφυής, με ηγετικές ικανότητες, αλλά και παράφορος, στο πρόσωπο του οποίου συνυπήρχαν και η εκρηκτικότητα του πατέρα του αλλά και η πανουργία του προστάτη του Αλή πασά. Το όνομα του σπιλώθηκε και έπεσε θύμα του εμφυλίου. Το ελληνικό κράτος άργησε να αποκαταστήσει τη μνήμη του.