Γράφει σχετικά στο προσωπικό του ημερολόγιο ο Ιερισσιώτης Αργύρης Παπαργύρης[8],«23 Δεκεμβρίου. Ήλθε ένας στρατιώτης του ιππικού από το μέτωπο. Τον ρωτήσαμε πώς παν οι επιχειρήσεις του πολέμου. Μας λέγει ότι οι επιχειρήσεις παν καλά αλλά ήμασταν δέκα ημέρες νηστικοί μέσα στα χιόνια και τα άλογά μας ψόφησαν από την πείνα και το κρύο. Από ιππείς γίναμε πεζοί».

«Ενώ βρισκόμουν και έκανα περιπάτους στον περίβολο των οικημάτων, με πλησίασε κάποιος που τον νόμισα για βάρβαρο γιατί φορούσε σκυθικά ρούχα. Με χαιρετά στα Ελληνικά λέγοντας “χαίρε”, ώστε εξεπλάγην βλέποντας Σκύθη να ελληνίζει. (…) Εγώ δε είπα ότι θεωρώ ότι όποιος μιλάει Ελληνικά πρέπει να είναι πολυπράγμων. Αυτός γελώντας μου είπε ότι είναι Γραικός στο γένος, που ήλθε για εμπόριο στον Βιμινάκιο, την πόλη των Μυσών κοντά στον Ίστρο ποταμό …»

«Πρόκειται για μια άγνωστη εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το εύρημα δεν είναι απλώς σπουδαίο για τη Θεσσαλονίκη, αλλά μοναδικό για όλη την υφήλιο»….«είναι η σημαντικότερη σύγχρονη ανασκαφή στην Ελλάδα, μετά την ανεύρεση του τάφου του Φιλίππου»

Ο πόλεμος αυτός στοίχισε στην Αμερική πάνω από 15 δισεκατομμύρια δολάρια και έστειλε στον άλλο κόσμο 617.528 στρατιώτες. Οι μάχες που διεξήχθησαν ειδικά από την Διακήρυξη της Απελευθέρωσης και μετά ήταν σφοδρότατες, κάτι που μαρτυρά και ο αριθμός των νεκρών και από τις δύο πλευρές.

Επομένως, με την παρούσα κατάσταση ήδη μας ελέγχει σε πολύ μεγάλο βαθμό η Τουρκία και αυτό είναι προφανές. Αφού, λοιπόν, η “Ιδανική” λύση είναι ανέφικτη, ο πόλεμος εκτός συζήτησης και η λύση της ΔΔΟ είναι για ορισμένους καταστροφική, τι μπορεί να προκύψει από τη διαιώνιση της παρούσας κατάστασης, που να είναι καλύτερο από μια Συμφωνημένη Διχοτόμηση; Δεν είναι προφανές ότι ο χρόνος λειτουργεί σε βάρος μας; Λέγεται (κάτι που κι εγώ θεωρώ πιθανόν), ότι η Τουρκία δεν θα θελήσει μια πραγματική και πλήρη διχοτόμηση γιατί στόχος της είναι να ελέγξει ολόκληρη την Κύπρο.

Αυτό λοιπόν που κατά τη γνώμη μου πρέπει να εξεταστεί, να αναλυθεί και να παρουσιαστεί με όσο το δυνατόν πιο καθαρό τρόπο στους ε/κ, είναι το τι ακριβώς σημαίνει και τι κινδύνους (ή ζημίες) συνεπάγεται μια διχοτομική λύση, είτε αυτή θα προκύψει από την παρούσα de facto κατάσταση με την πάροδο του χρόνου, είτε, ενδεχομένως, θα συμφωνηθεί. Αυτός είναι ο κρίσιμος παράγοντας αποδοχής ή απόρριψης της όποιας λύσης ΔΔΟ.

Νοουμένου ότι η κυβέρνηση θα συμφωνήσει με την άλλη πλευρά σε ένα τελικό σχέδιο λύσης, το οποίο θα φέρει για έγκριση σε δημοψήφισμα, αυτό που κυρίως και επί της ουσίας με ενδιαφέρει και θα ήθελα να ακούσω, τόσο από αυτούς που θα το υποστηρίξουν όσο και από αυτούς που θα το απορρίψουν, είναι εάν το υπόψη σχέδιο θα είναι καλύτερο (από πλευράς ασφάλειας, λειτουργικότητας, πάσης φύσης προοπτικών κ.τ.λ.), πιο βιώσιμο και με λιγότερους απρόβλεπτους κινδύνους, από μια συμφωνημένη λύση Διχοτόμησης. Δεν με ενδιαφέρει να ακούσω επιχειρήματα υπέρ μιας “ιδανικής” λύσης, όπως την περιέγραψα παραπάνω, την οποία πολλοί υποστηρίζουν, γιατί τη θεωρώ ανέφικτη.

Οι διεθνείς Συνθήκες δεν καταργούνται ούτε τροποποιούνται μονομερώς. Βασικά, καταργούνται ή τροποποιούνται μόνο με τη συναίνεση όλων των συμβαλλομένων μερών ή με πόλεμο. Αν λοιπόν κάποιο από τα συμβαλλόμενα μέρη (π.χ. η Τουρκία) δεν θα συναινέσει στην πλήρη τους κατάργηση δεν βλέπω με ποιο τρόπο μπορούμε να την πετύχουμε. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να διαπραγματευτούμε την τροποποίησή τους ώστε να αποδυναμωθούν όσο το δυνατόν περισσότερο οι πρόνοιες που αφορούν την ασφάλειά μας, διαφορετικά οι συγκεκριμένες Συνθήκες θα εξακολουθούν να ισχύουν. Νομίζω πως αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα.

Η αμέσως επόμενη έγνοια του Nasser ήταν η συνεχιζόμενη διαμάχη του αραβικού κόσμου με το Ισραήλ. Η τραυματική εμπειρία του πολέμου του 1948-49, που οδήγησε στη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, ήταν αποτυπωμένη σε όλους τους Άραβες. Η Αίγυπτος από τον πόλεμο αυτό είχε αποκτήσει την Λωρίδα της Γάζας. Με ορμητήριο αυτή τη στενή λωρίδα γης, Παλαιστίνιοι «Fedayeen», εξοπλισμένοι από τους Αιγύπτιους, από το 1955, ξεκίνησαν αντάρτικες επιδρομές ενάντια στο Ισραήλ.

Χωρίς να ξεχνώ τους συντοπίτες μου, γράφω άλλωστε συχνά γι’ αυτούς, καθώς «η Χαλκιδική είναι μία», βλέπω στις ορεινές πλαγιές του βουνού των θεών, τους σύγχρονους μικρούς ή μεγάλους ήρωες της Ιστορίας μας, αυτούς που αντιστάθηκαν, όπως μπορούσαν, στον κάθε δυνάστη. Χρόνια παρακολουθούσα σχετικές εκδηλώσεις στο «Σύλλογο Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης», των ξενιτεμένων του χωριού Λιβάδι του Ολύμπου, μέλη του οποίου είναι πολλοί φίλοι μου.