Τη συνέντευξη πήρε ο Παύλος Κλαυδιανός*

Οι πρόσφατες εκλογές – αυτοδιοικητικές και ιδίως ευρωεκλογές – θα αποδειχθεί, άραγε, ότι είναι μια τομή στη μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία, στα 40 χρόνια του πολιτικού συστήματος; Αν ναι, γιατί;
Θα έλεγα ότι οι ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου αποτελούν σταθμό όχι μόνο για τα 40 χρόνια της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας, αλλά και για όλο το εύρος της πολιτικής ιστορίας του ελληνικού κράτους.

Θα επιχειρήσουμε εδώ να βρούμε τεχνάσματα για να βγαίνουμε από πάνω σε κάθε διαφωνία που μπορεί να συμμετέχουμε και να βγούμε από τη δύσκολη θέση όταν δεν έχουμε γνώσεις ή ικανότητες για να υπερασπιστούμε τη γνώμη μας, ή να σώζουμε την υπόληψή μας όταν συνειδητοποιούμε ότι ο αντίπαλός μας είναι ανώτερος σε ρητορικά χαρίσματα και πρόκειται να κερδίσει.

Μετά τη δεύτερη συνθήκη των Λακεδαιμονίων με τον Πέρση βασιλιά ο Θηριμένης παρέδωσε, ως όφειλε, όλες τις ναυτικές των Πελοποννησίων στον Αστύοχο. Από τη μεριά τους οι Αθηναίοι μετέβησαν από τη Σάμο στη Χίο και κυριαρχούσαν σε στεριά και θάλασσα. Άρχισαν μάλιστα να οχυρώνουν το Δελφίνιο, που βρισκόταν πολύ κοντά στην πόλη της Χίου.

Είναι Χριστούγεννα του 1977. Σε μία απομονωμένη παραλίμνια έπαυλη που λειτουργεί σαν ξενοδοχείο, περνά τις μέρες της μια ομάδα κυνηγών, που απαρτίζεται από μέλη της αστικής τάξης· ένας εργολάβος, ένας βιομήχανος, ένας ξενοδόχος, ένας πολιτικός καριερίστας, ένας ακροδεξιός… Σε μια εξόρμηση για θήραμα βρίσκουν το πτώμα ενός αντάρτη του εμφυλίου πολέμου θαμμένο στο χιόνι.

Κατάργηση εκπτώσεων σε δαπάνες, νέο μισθολόγιο, αλλαγή μη μισθολογικών δαπανών, πλαίσιο ομαδικών απολύσεων, νέο ασφαλιστικό, νέες παρεμβάσεις σε γάλα, φάρμακα, ψωμί, λειτουργία καταστημάτων τις Κυριακές αν κριθούν αναγκαίες προβλέπει το αναλυτικό κείμενο του μνημονίου (MEFP) που δεν έχει δει ακόμη το φως της δημοσιότητας. Οι παραπάνω παρεμβάσεις θα έρθουν από τον Οκτώβριο και δεν είναι οι μόνες.

“…έχει καταφέρει να ξεφύγει από την οργή του λαού παρά τα πολλά παραπτώματά του στο Βιετνάμ, τη Μπανγκόκ, το Ανατολικό Τιμόρ, το Μπαγκλαντές, τη Χιλή, την Ινδοκίνα και οποιοδήποτε άλλο μέρος της υφηλίου είχε την ατυχία να γίνει αντικείμενο του ενδιαφέροντός του.”

Είναι εμπειρικά διαπιστωμένο ότι αρκετοί Νεοέλληνες αγνοούμε βασικά ιστορικά γεγονότα της μεταπολεμικής περιόδου. Αν εξαιρέσουμε κάποιους από τις προηγούμενες γενιές, στην πλειονότητά τους οι νεότεροι μισά πράγματα ξέρουμε για όσα συνέβησαν λ.χ. από το 1967 μέχρι σήμερα. Δημοσιεύουμε στη συνέχεια ένα πολιτικό ντοκουμέντο εξαιρετικής πολιτικής και ιστορικής σημασίας, πρόκειται για τη διακήρυξη του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Μετώπου (ΠΑΚ), η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα το 1972, δύο χρόνια πριν την κατάρρευση της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα.

Η πρώτη στάση του Αλκιβιάδη και του Χαλκιδέα, όταν έφυγαν από τη Σπάρτη κι έφτασαν στην Ιωνία ήταν ο Κώρυκος – στην ακτή της Μικράς Ασίας – όπου και συναντήθηκαν με Χιώτες ολιγαρχικούς, ανθρώπους μυημένους σχετικά με την αποστασία. Κατόπιν συνεννοήσεως, έφτασαν στη Χίο (προκαλώντας «έκπληξη και φόβο») τη στιγμή που πραγματοποιούταν συνέλευση της βουλής, πράγμα καθόλου τυχαίο, καθώς όλα είχαν σκηνοθετηθεί από την ντόπια ολιγαρχία.

Γιατί η διαπίστωση, ότι μόνον μέσα από την αντιπαράθεση με ορισμένα γνωρίσματα των Νέων Χρόνων συμπυκνώθηκαν ορισμένες ιδεολογικές θέσεις για να συγκροτήσουν ό,τι εκ των υστέρων ονομάσθηκε «συντηρητισμός», δεν εξυπονοεί eo ipso ότι αυτές γεννήθηκαν ex nihilo και αναγκαστικά μέσα σε τούτη την αντιπαράθεση και εξ αιτίας της.

Με αυτό το απίστευτο λογικό άλμα, παπαγαλάκια του ιδεολογικού τομέα της συγκυβέρνησης προσπαθούν στα διάφορα ΜΜΕ να απαλλάξουν το δικομματισμό ΝΔ-ΠΑΣΟΚ 1974-2014 από τις πολιτικές του ευθύνες και να ισχυριστούν ότι είχαμε, δήθεν, ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στη χώρα.