Κατά τον ίδιο τρόπο μιλάμε, βεβαίως, για το δουλεμπόριο των Μαύρων από τους Ευρωπαίους (16ος αιώνας και εντεύθεν), αλλά δεν μιλάμε ποτέ για το γεγονός ότι το δουλεμπόριο και η συστηματική υποδούλωση των Μαύρων στην Αφρική τα εγκαινίασαν Άραβες έμποροι (11ος-12ος αιώνας και εντεύθεν), με τη συνενοχή-συμμετοχή, όπως πάντα, βασιλιάδων και φυλάρχων.

Κατά τον ίδιο τρόπο που ο τορπιλισμός της Έλλης αφύπνισε και ένωσε τους Έλληνες για το μεγάλο έπος του ’40 έτσι και ο Ερντογάν, εδώ και ένα χρόνο τουλάχιστον, κάνει το παν για να αφυπνίσει τους Έλληνες. Και θα πρέπει να είναι βέβαιος πως, παρά τις παρασπονδίες των Συμμάχων και την κατευναστική και υποχωρητική παράδοση των Ελλήνων πολιτικών, οι Έλληνες θα βρίσκονται και πάλι στη θέση τους αν χρειαστεί, «πηγαίνοντας προς την τιμή και τη συνείδησή τους»

Παρόλα ταύτα, επειδή σε βάθος χρόνου η ένταξη της Ρωσίας στο ευρωπαϊκό στρατόπεδο είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωση του ελληνισμού και της ορθοδοξίας, δεν μπορούμε και δεν πρέπει να τρέφουμε εχθρική προδιάθεση απέναντι στη Ρωσία ούτε να ιδεολογικοποιούμε σε μια αντιρωσική κατεύθυνση τη σημερινή αντίθεσή μας στην τόσο αρνητική για μας προσέγγιση Ερντογάν-Πούτιν.

Μια μικρή λεπτομέρεια που ίσως διαφεύγει από κάποιους: Αντί η αντιπολίτευση να φωνάζει «Καμία αποστρατικοποίηση!» πιέζοντας έτσι πρωθυπουργό και κυβέρνηση ώστε να μην υποχωρήσουν, σήμερα τους κατηγορεί ότι σχεδόν την έχουν αποδεχθεί. Ντεφαιτισμός ή όχι, το ζήτημα είναι ότι εν τέλει αυτή η μετατόπιση παράγει αδράνεια, και εξουδετερώνει την παραγωγική αντιπολίτευση. Το «μην τυχόν και…», γίνεται «τι κρίμα που…»

Μια και οι Τούρκοι έχουν το θράσος να θέτουν ζήτημα αποστρατιωτικοποίησης των νησιών, τουρκικής μειονότητας στη Θράκη, γκρίζων ζωνών και άλλα παρόμοια, είναι καιρός η Ελλάδα να πραγματοποιήσει μια διπλωματική αντεπίθεση φέρνοντας και πάλι στο προσκήνιο τη συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου. Τόσο απλά και τόσο ξεκάθαρα.

Η σειρά των ιστορικών μνημείων και εγγράφων στοιχείων της Ανατολίας καλύπτει περίπου πέντε χιλιάδες χρόνια. Οι περίοδοι πού αντιπροσωπεύονται από τα σωζόμενα λείψανα μνημείων, εκτείνονται από την τρίτη χιλιετηρίδα π.Χ. με τις πινακίδες σφηνοειδούς γραφής της Νότιας Καππαδοκίας μέχρι τον 15ον αιώνα μ.Χ. με την αρχιτεκτονική και τις επιγραφές του Seljuk.

Ο Γιώργος Καραμπελιάς υπογραμμίζει, αρχικώς, τις γεωπολιτικές ιδεοληψίες του «μακεδονισμού» της Αριστεράς ως του «τελευταίου συνόρου» που ορίζει την ταυτότητα της. Στη συνέχεια εξετάζει την εθνογένεση των «Μακεδόνων» ως προϊόν του ρωσοβουλγαρικού πανσλαβισμού, που εν συνεχεία μεταβιβάστηκε στη ρητορική της Σοβιετικής Ένωσης, εξού και η επιβολή του «μακεδονισμού» στην ηγεσία του νεοσύστατου ΚΚΕ.

Το πρώτο στοιχείο αυτού του είδους είναι το «ιδεογραφικό» σύστημα γραφής. Αυτό το σύστημα γραφής είναι πολύ πιο δύσκολο απ’ όσο νομίζουμε με τον κοινό νου, επειδή ή δυσκολία του δεν προέρχεται μονάχα από τον τεράστιο αριθμό υλικών συμβόλων, αλλά κι επειδή αυτός ο μεγάλος αριθμός κάνει ακόμη πιο περίπλοκα τα πράγματα εξαιτίας της «λειτουργίας» των μεμονωμένων συμβόλων, ανάλογα με τη θέση που παίρνουν.

Το κυριότερο όλων, αποπροσανατολίζει την προβληματική γύρω από τις πραγματικές αιτίες που παρήγαγαν τη σημερινή κρίση και δεν είναι άλλες από την ίδια την παγκοσμιοποίηση και το σημερινό παραγωγικό μοντέλο.

Επομένως, η αποτροπή του τουρκικού επεκτατισμού είναι ζήτημα ενός κοινωνικού συμβολαίου που περιλαμβάνει την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης ανάμεσα στο ελληνικό κράτος και την κοινωνία, στα ζητήματα εκείνα που η εθνομηδενιστική παγκοσμιοποίηση έχει υπονομεύσει. Και γνωρίζουμε όλοι ποια είναι αυτά, από την άρνηση των ελίτ να εκφράσουν το εθνικό αίσθημα της βάσης –βλέπε τις αθλιότητες της επίσημης επιτροπής για τους εορτασμούς του 1821– μέχρι το αίσθημα της κοινωνικής δικαιοσύνης που έχει πληγεί σοβαρά στις τελευταίες δεκαετίες.