Στο τέλος της Γερμανικής Κατοχής έφτασε με τους συντρόφους του στη Θεσσαλονίκη, μια ημέρα πριν την απελευθέρωσή της κι αφού λίγο νωρίτερα πέρασαν από τον Χορτιάτη, όπου πρώτοι αντίκρισαν με φρίκη τα αποτελέσματα του ολοκαυτώματος της ιστορικής κωμόπολης, που προκάλεσαν οι Γερμανοί κατακτητές.

Ποια γλώσσα λοιπόν μιλούσαν οι Μακεδόνες; Ας εξετάσουμε κάποια χαρακτηριστικά σημεία κομβικής σημασίας. Όταν ο Αλέξανδρος ο Μέγας εκπαίδευσε 30.000 νεαρούς Πέρσες για να ενσωματωθούν στον μακεδονικό στρατό, κανόνισε να μάθουν τα ελληνικά γράμματα και να ανατραφούν σύμφωνα με τα μακεδονικά πολεμικά ήθη.

Η Σ.Τ. επισημαίνει ότι η παραχώρηση ιθαγένειας δεν σημαίνει αυτόματα ενσωμάτωση. Στην πραγματικότητα ενσωματώνονται μόνον όσοι θέλουν να ενσωματωθούν και αποφασίζουν να παραχωρήσουν ένα μέρος της παλαιάς ταυτότητας τους. Ένα μέρος των Αλβανών συνιστούν ένα τέτοιο παράδειγμα. Όχι μόνο βαφτίζονταν χριστιανοί αλλά και άλλαζαν τα ονόματα τους σε ελληνικά ώστε να μπορούν να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία.

Το πεύκο, λοιπόν, το κωνοφόρο γενικότερα, ήταν αυτό που έκαμε το θάμα! Τι άλλο, εξάλλου, θα μπορούσε να φυτευτεί στον τόπο τον «αποστεωμένο», το στερημένο; Με το πεύκο, που σήμερα ως αγνώμονες το ξορκίζουμε θεωρώντας ότι δημιουργεί φτωχά οικοσυστήματα!, ξεκίνησε η δημιουργία της ζωής στα βουνά γύρω από τη Θεσσαλονίκη, σε αυτό (κατά το μέγιστο) οφείλεται η «σωτηρία της»…

Σε μια κοινωνία που οι γενιές των «σιωπηλών» αποδεκατίστηκαν και οι στρατιές των αυτοσχέδιων ρητόρων πληθύνονται επικίνδυνα, ο πολίτης χρειάζεται εντατικά μαθήματα στο φροντιστήριο της πονηριάς για να αντεπεξέλθει. Κάθε φορά που κάποιος βάζει το χέρι στην καρδιά – η «καρδιά» δεν είναι εκεί.

Η μαζική κουλτούρα δεν είναι χαρακτηριστική του καπιταλιστικού καθεστώτος…

Από τις ποικίλες κριτικές για τη μαζική κουλτούρα υψώνονται ορισμένες κυρίαρχες επικρίσεις…

Η ευρωπαϊκή παράδοση χαρακτηρίζεται από μία ουσιώδη αντινομία

Ο μυθικός Αίας, η λάσπη, και η σύγχρονη Πολιτική           Ο μύθος για τον Αίαντα, στη μια του εκδοχή, αναφέρει ότι ο περίφημος ήρωας του Τρωϊκού Πολέμου, ήταν ακατανίκητος, διότι ήταν άτρωτος σ’ όλο του το σώμα, εκτός από την […]

Τα απόλυτα δεν έχουν σχέση με τα ανθρώπινα κι αυτή είναι η βαθύτερη προβληματική του πλατωνικού αγαθού. Από αυτή την άποψη, και η αναζήτηση της αλήθειας δεν μπορεί παρά να αφορά τα ανθρώπινα μεγέθη. Μιλάμε, δηλαδή, όχι για την απόλυτη, αλλά για την ανθρώπινη αλήθεια.