Είναι ακριβώς αυτό που περιμένει κανείς από ένα «κόμμα» που λειτουργεί με όρους τηλεόρασης. Δεν έχει προτάσεις, προτάσεις του είναι οι δικές σου προτάσεις όποιες κι αν είναι. Δεν έχει πρόγραμμα, γιατί έτσι θα σε καπέλωνε. Δεν σε προσβάλλει, είναι οι δικές σου ιδέες που είναι σωστές, και τα άλλα κόμματα δεν το βλέπουν αυτό. Στο κάτω-κάτω, η λογική του πράγματος-ποταμιού είναι η «κοινή», αυτή που έχει ο «κοινός» άνθρωπος (εσένα εννοεί).

Σ’ ό,τι δουλειά με βάλουν θα πασχίσω
να είμαι στην χώρα ωφέλιμος. Aυτή είν’ η πρόθεσίς μου.
Aν πάλι μ’ εμποδίσουνε με τα συστήματά τους—
τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;
αν μ’ εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.

Ἤκμασαν τὰ ρεμπέτικα τραγούδια τὴν ἐποχὴ ποὺ μετρούσαμε τάφους. Ἡ δράση σχεδὸν ἀποβλακώνει τὸν ἄνδρα. Οἱ ἄνδρες τῶν ρεμπέτικων τραγουδιῶν ἀπεχθάνονται τοὺς μετριοπαθεῖς. Εἶναι σοφὸς ὅποιος ἀγαπᾶ κι ἐλπίζει, καὶ εἶναι σοφώτατος ὅποιος λυπᾶται. Ὁ ἐρωτευμένος καταντάει μισὸς ἄνθρωπος. Ὁ οἶκτος δέον νὰ θεωρεῖται τῆς ἀγάπης ἡ ἀνάληψις. Ἔρωτα μάθετε οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.

Πρό­σφα­τα τέ­θη­καν σε δη­μό­σια δια­βού­λευ­ση με δια­δι­κα­σίες ε­πεί­γο­ντος τρία νο­μο­σχέ­δια σχε­τι­κά με τη δια­χεί­ρι­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σίας. Το πρώ­το α­φο­ρά τρο­πο­ποιή­σεις του θε­σμι­κού πλαι­σίου που διέ­πει τον αι­για­λό και την πα­ρα­λία, κα­τά πά­γιο αί­τη­μα του λό­μπυ των με­γά­λων του­ρι­στι­κών ε­πι­χει­ρή­σεων. Το δεύ­τε­ρο α­φο­ρά στους ό­ρους ε­ξα­γο­ράς κα­τε­χό­με­νων α­κι­νή­των του Δη­μο­σίου α­πό ι­διώ­τες, και το τρί­το α­φο­ρά στις δια­δι­κα­σίες ε­πί­λυ­σης ι­διο­κτη­σια­κών δια­φο­ρών με­τα­ξύ δη­μο­σίου και ι­διω­τών.

Παρακάτω αναδημοσιεύεται από “ΤΟ ΒΗΜΑ” η ανταλλαγή 5 άρθρων (με χρονολογική σειρά) μεταξύ Ρ. Σωμερίτη και Π. Κονδύλη το Δεκέμβριο του 1997. Αφορμή η προ-δημοσίευση δοκιμίου (http://kondylis.wordpress.com/2008/11/24/geopolitikes/ ) του Κονδύλη για τα ελληνοτουρκικά.

Έχουμε την πιο πλούσια ακτογραμμή στη Μεσόγειο και την κακοποιούμε επί σειρά δεκαετιών. Φτάνει πια. Το προτεινόμενο νομοσχέδιο για τον αιγιαλό πρέπει να αποσυρθεί, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Όποιος θεωρεί τις πολιτισμικές διαφορές ως τις βαθύτερες αιτίες συγκρούσεων οφείλει να καταδείξει ποια χαρακτηριστικά στοιχεία του εκάστοτε πολιτισμού ωθούν σε σύγκρουση και γιατί αυτά δρουν ειδικά σήμερα με τέτοιαν ένταση. Αν αυτό δεν καταδειχθεί, τότε η αιτία της σύγκρουσης δεν είναι αναγκαστικά πολιτισμική, ακόμα και αν οι συγκρουόμενοι εκπροσωπούν διαφορετικούς πολιτισμούς.

Νάντα Γιόγκα – Ο δρόμος της εσωτερικής επαγρύπνησης  Γράφει η Κατερίνα Γεωργοπούλου* H Νάντα Γιόγκα θα μπορούσε να οριστεί ως μία πολύ ισχυρή μορφή διαλογισμού, ένα σημαντικό και ισχυρό εργαλείο στην προσπάθειά μας για την επίτευξη μιας ανώτερης επίγνωσης. Βασίζεται στη δυναμική της […]

Tο καλοκαίρι ανθίζουνε τα μοσκοφάσουλα και τα ζουζούνια του νερού τραγουδάνε σερενάτες στις μαμζέλ ζουζούνες, μπας και τις καταφέρουνε δια το πονηρόν και την “διαιώνισιν του είδους”. Kαι να δης που τις καταφέρνουνε…
Στις πολιτείες τα θηλυκά ντύνουνται αραχνάτα, βράζει το αίμα των σερνικών μέσα στην κάψα, μοσκοβολάνε οι ροδιές και καρδαμώνουνε τ’ αγγούρια τα Kαλυβιώτικα…

Η τομή που συντελείται κατά την ύστερη μεταπολίτευση έχει να κάνει με την ολοκλήρωση της παρασιτοποίησης της χώρας μέσα από την ενσωμάτωση (και) των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Η (πλασματική) ευημερία του εκσυγχρονισμού, που συντελέστηκε με δανεικά, και πάνω στην φθηνή εργασία των ξένων εργατών υπήρξε το επιστέγασμα αυτού του κύκλου αλλοτρίωσης.