«Εκάκιωσεν ο μπάκακας κι η λίμνη δεν το ξέρει!»
[= λέγεται για ανθρώπους που θεωρούνται ασήμαντοι, ανίσχυροι, ανάξιοι λόγου· επομένως ουδείς λογαριάζει τον θυμό τους· ειρωνικώς, σκωπτικώς, για όσους θυμώνουν, απειλούν και θορυβούν ματαίως, αφού η δύναμη τους είναι ασήμαντη και δεν μπορούν να κάνουν όσα λένε.
Είναι πολύ συχνό θέαμα ο ψεύτικος θυμός, η οργή του δειλού, η ανώδυνη και μαλθακή εξαγρίωση. Το θέατρο δηλαδή του ανθρώπου που λαϊκά απαθανατίστηκε από την παροιμία «θύμωσε ο μπάκακας κι η λίμνη δεν το ξέρει.» Εν προκειμένω έχουμε κάτι ανάλογο με τον αυνανισμό. Αυτός ο θυμός δεν εξωτερικεύεται δια της πράξεως, εκτονώνεται στην αυτοπάθεια.][1]
[1] Κωστής Παπαγιώργης. Η κόκκινη αλεπού. Οι ξυλοδαρμοί. Εκδ. Καστανιώτη. Αθήνα, 1998.
(Εμφανιστηκε 2 φορές, 2 εμφανίσεις σήμερα)
