«Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας»! – Συνέντευξη του Κορνήλιου Καστοριάδη Η συνέντευξη είναι από το βιβλίο τίτλο του Κορνήλιου Καστοριάδη, ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ -ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ – ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΤΕΤΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, εκδ. Πόλις Έχετε αφιερώσει μέρος του έργου σας στην ανάλυση των πρώην ανατολικών […]

Ο Γιόζεφ Ροτ και η φασιστική αράχνη Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Ο Ροτ δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός στην Ελλάδα. Γεννημένος το 1894 έζησε τα ταραγμένα χρόνια των δύο παγκοσμίων πολέμων και την άνοδο του ναζισμού κατά την περιβόητη δημοκρατία της […]

Η ίση απόσταση της δικής μας θεωρίας τόσο από τη στρατευμένη θεωρία της απόφασης όσο και από τους αντιπάλους της δίδεται ήδη εξ αιτίας του περιγραφικού της χαρακτήρα. Γιατί, σε αντίθεση με αυτήν, και οι δύο παραπάνω αντιλήψεις εδράζονται σε κανονιστικές πεποιθήσεις.

Ο Θουκυδίδης είναι η κορυφαία συμπερίληψη, η κορυφαία εκδήλωση του ισχυρού, δριμύτατου θετικισμού που έκειτο στα ένστικτα των αρχαίων Ελλήνων.΄Αλλωστε είναι το θάρρος ενώπιον της πραγματικότητας που ξεχωρίζει φύσεις όπως ο Θουκυδίδης από τον Πλάτωνα: Ο Πλάτωνας είναι ένας δειλός ενώπιον του προσώπου της πραγματικότητας – και, κατά συνέπεια, βρίσκει καταφύγιο στο ιδανικό: Ο Θουκυδίδης είναι κυρίαρχος του εαυτού του – και επομένως, έχει την δυνατότητα να κυριαρχήσει στη ζωή”.

Οι λεηλασίες μνημείων στη γερμανική Κατοχή Γράφει ο Γιάννης Σιατούφης Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τις γερμανικές αποζημιώσεις και την επιστροφή του αναγκαστικού δανείου που πήραν οι Ναζί κατά τη διάρκεια της Κατοχής στην Ελλάδα. Δεν αναφέρεται όμως ιδιαίτερα η […]

Οι κλωνίσκοι του ναζισμού Γράφει ο Παντελής Μπουκάλας* Σαν να μας κλείνει η ιστορία το μάτι, για να υπαινιχθεί ή να προειδοποιήσει. Ή σαν να σηκώνει το χέρι της επιτιμητικά. Γιατί, ακόμα κι αν περιγελάς τις συμπτώσεις, δεν μπορείς να […]

Πρώτη Μαΐου Στίχοι:  Μάνος Λοΐζος Μουσική: Μάνος Λοΐζος Πρώτη Μαΐου κι απ’ τη Βαστίλη ξεκινάνε οι καρδιές των φοιτητών χίλιες σημαίες κόκκινες μαύρες Ο Φρεδερίκο η Κατρίν και η Σιμόν Μέσα στους δρόμους μέσα στο πλήθος τρέχω στους δρόμους ψάχνω […]

Steven Runciman: Ο Μυστράς Γράφει ο Δημήτρης Τζήκας Σε προηγούμενα σημειώματα αναφερθήκαμε στην Πελοπόννησο, με αφορμή τους αρματολούς και τους κλέφτες.  Ο Βλαχογιάννης και άλλοι μελετητές έδειξαν, πειστικά νομίζουμε, ότι το καθεστώς των αρματολών συναντάται κατεξοχήν στη Στερεά και την […]

Ο Τράβεν, ο μεγαλοβιομήχανος και ο Ινδιάνος που νίκησε τον καπιταλισμό Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Ο Τράβεν δεν είναι καθόλου αναγνωρισμένος στο ελληνικό κοινό. Δεν τον συναντάμε ούτε στις κατηγορίες των ευπώλητων, ούτε στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων ούτε στα προτεινόμενα […]

Οι αιώνια αδιαπραγμάτευτες αξίες (έρωτας, θάνατος, δικαιοσύνη, ηθική κλπ) όσο κι αν παραμένουν αναλλοίωτες, εντούτοις καθορίζονται απόλυτα από τις εκάστοτε ιστορικές συνθήκες και η κατάδειξη αυτού είναι η μεγαλύτερη αλήθεια. Το θέατρο εργασίας του Καμύ, ακολουθώντας το παράδειγμα των θεατρικών πειραματισμών του Μπρεχτ, συμμετέχει στα δρώμενα καθιστώντας την κριτική συλλογικότητα επιταγή, γιατί η τέχνη δεν αφορά ούτε τις αυθεντίες ούτε την αισθητική τελειότητα. Η τέχνη αφορά όλους, ως συναισθηματική ανταλλαγή και κάθε επιτηδευμένος καλλιτεχνικός ελιτισμός είναι υποκρισία.