Επικαλούμενοι την έκθεση του ΟΟΣΑ, οι δανειστές μας, σε πλήρη συγχορδία με τη γερμανική καγκελαρία, επιμένουν μετ’ επιτάσεως –μεταξύ άλλων: φαρμάκων, ψωμιού, βιβλίων κ.λπ., στην απελευθέρωση της αγοράς για δυο βασικά προϊόντα μας: το γάλα και το λάδι, θέτοντας στο στόχαστρο τον πρωτογενή τομέα της χώρας.

Λεφτά σε μουά Γελοιογραφίες του Γιάννη Καλαιτζή, από την Εφημερίδα των συντακτών Πηγή: https://www.efsyn.gr/?cat=34293&paged=2

Ο διεθνής οικονομικός έλεγχος του 1898 στην Ελλάδα και ο ρόλος της Γερμανίας. Γράφει ο Γιάννης Σιατούφης           Είναι γεγονός ότι χώρες φιλελληνικές και μη δεν υφίστανται. Κάθε χώρα επιδιώκει να εξυπηρετήσει αποκλειστικά τα συμφέροντά της. Στην περίπτωση που αυτά, […]

Κατά τη διάρκεια της Συνέντευξης Τύπου, ο επικεφαλής της κίνησης, Γιώργος Ρακκάς, έδωσε το ευρύτερο πλαίσιο και στίγμα του νεανικού εγχειρήματος. Ενώ αναφέρθηκε εκτενώς στα αίτια που οδηγούν την αδέσμευτη δημοτική κίνηση να πραγματοποιήσει την πρώτη της συνέντευξη, έξω από το Γερμανικό Προξενείο. Ενώ στο τέλος της τοποθέτησής του, σκιαγράφησε τις βάσεις μιας άλλης Θεσσαλονίκης και ενός νέου οράματος για την πόλη.

Η Ρωσία, η Ευρώπη και η γερμανική μυωπία «Έχουμε εξηγήσει συχνά στους Αμερικανούς . . . γιατί οι μονομερείς κυρώσεις δεν αρμόζουν στα κριτήρια των πολιτισμένων σχέσεων μεταξύ κρατών.»  Αλεξάντερ Λουκασέβιτς, εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών. Γράφει ο Δημήτρης Τζήκας* Ελάχιστοι […]

Την 1η Απριλίου κλείνω εδώ στον Καναδά 47 χρόνια. Έφυγα από την Πατρίδα έναν μήνα μετά όταν απολύθηκα από φαντάρος. Χωριατόπαιδο, άτεχνος, και περιορισμένες γραμματικές γνώσεις. Η ζωή του μετανάστη δεν είναι ρόδινη. Την Πατρίδα δεν την ξέχασα ποτέ, την επισκέπτομαι συχνά και τα τελευταία 15 χρόνια κάθε χρόνο για 2-3 μήνες τα καλοκαίρια.

Η ίδρυση του γερμανικού κράτους σήμανε σε μεγάλο βαθμό το τέλος της προθυμίας των ξένων να συμμερίζονται την αυτοκατανόηση των Γερμανών. Γιατί αυτή αποκτούσε πλέον μια επιπρόσθετη διάσταση που, καθώς φάνταζε επικίνδυνη στις άλλες (ευρωπαϊκές) χώρες, δεν άργησε να προκαλέσει την απάντηση τους.

O εκ Πάτρας απένταρος… «τρισεκατομμυριούχος» Αρτέμιος Σώρρας είναι σίγουρα μια πολύ φαιδρή περίπτωση. Σε άλλες εποχές, όταν δεν υπήρχε το Διαδίκτυο, θα γελούσαν μαζί του μόνο όσοι είχαν την ατυχία να τον γνωρίσουν στο μικρόκοσμο του χωριού του. Και χρησιμοποιώ τη λέξη «ατυχία», διότι, ενώ δηλώνει «τρισεκατομμυριούχος» σε… πετσετάκια, κάνει διάφορες αρπαχτές μέχρι να πάει… παρακάτω.

Τα παράπονα για την «προδοσία των διανοουμένων», δηλαδή την ενδοτικότητα τους στους πειρασμούς της εξουσίας και της βίας, είναι στον αιώνα μας τουλάχιστον τόσο παλιά όσο και το ξακουστό βιβλίο του Julien Benda (1927). Όπως έπρεπε να αναμένεται, ακούστηκαν και πάλι με ιδιαίτερη ένταση μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού.

Ορισμένοι κεϋνσιανοί υποστηρίζουν επίσης αυτό που έχει γίνει γνωστό ως «χρυσός κανόνας». Ο στόχος εδώ είναι να υπάρχει ισοσκελισμένος προϋπολογισμός στον οικονομικό κύκλο, με ελλείμματα στην ύφεση και πλεονάσματα στην ανάκαμψη — ο Κέυνς έλεγε ξεκάθαρα ότι δεν είναι καλό να υπάρχουν ελλείμματα σε περιόδους ανάπτυξης.