Το Ιράν η «ετερογονία των σκοπών» και οι θέσεις αρχής Πώς μπορεί να αποφευχθεί η παγίδα των πολέμων αλλαγής καθεστώτων στη Μέση Ανατολή, που μέχρι σήμερα οδηγεί στα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. του Γιώργου Ρακκά Το 2003, όταν η […]

Ουκρανία, η πρωτοπορία της εποχής μας Η εισβολή των Ρώσων η οποία σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε για να διαρκέσει κάποια ελάχιστα εικοσιτετράωρα και εν τέλει κλείνει 4 χρόνια αποτυχίας στις 24 Φεβρουαρίου 2026 ανατρέποντας την σιδηρά λογική της ισχύος, και την […]

Η Ευρώπη σήμερα βρίσκεται σε ένα υπαρξιακό σταυροδρόμι. Κινδυνεύει με πολυκατακερματισμό, με τις χώρες που την συγκροτούν να δορυφοριοποιηθούν εκ νέου είτε προς τις ΗΠΑ (στην τωρινή, τραμπική εκδοχή της ‘Άγριας Δύσης’) είτε προς την Ευρασία. Το εναλλακτικό σενάριο, είναι να μεταβληθεί σε ανεξάρτητο πόλο η ίδια.

Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι με το αφήγημά της περί Ευρώπης, η τραμπική εθνική στρατηγική ασφαλείας διαπράττει μια πολλαπλή λαθροχειρία. Πρέπει απλά να αποφύγει να χρησιμοποιεί αυτά τα μάλλον υποκατάστατα ιδεολογίας και πιο πολύ «μιμίδια» ιδεών, σαν το πράσινο και το κόκκινο χαπάκι του Μάτριξ.

Πολλοί μίλησαν για ανατροπή. Από πολλές πλευρές, όμως, ο Μαμντάνι είναι ακριβώς ό,τι είναι σήμερα και η Νέα Υόρκη. Απηχεί πιστότερα από οποιονδήποτε άλλον ορισμένα από τα νεότευκτα αλλά παγιωμένα πια χαρακτηριστικά της. 

Η Ελλάδα δεν μπορεί βέβαια να γίνει Ταϊβάν· ούτε “Δανία του Νότου… Μπορεί όμως να κάνει “αντίστροφη μηχανική”…, να υπερβούμε την αδράνεια που μας αποβλακώνει πολιτικά, και μας κάνει μικρούς και αναντίστοιχους με το ιστορικό κατώφλι που βρισκόμαστε.

Μπορεί ο Ντόναλτ Τραμπ να έχει μεταβάλει σε σημαία του την αντιπαράθεσή του με την Κίνα, ωστόσο, η δασμολογική του πολιτική μέχρι τώρα συσκοτίζει ένα υπαρκτό πρόβλημα. Το οποίο προκύπτει από την ανάδυση του σινικού γίγαντα.

Η Ελλάδα μετεωρίζεται επικίνδυνα. Κάνει διαρκώς ένα βήμα μπρος και δύο βήματα πίσω. Μάλιστα όχι σε σταθερό έδαφος αλλά στο τεντωμένο σκοινί των καταιγιστικών γεωπολιτικών εξελίξεων που πυροδοτήθηκαν με τη νέα χρονιά. Και στην εγχώρια πολιτική ζωή, αντί να προχωρήσουμε γρήγορα στην υπόθεση των Τεμπών με τα αυτονόητα –απόδοση πολιτικών ευθυνών, ολοκλήρωση των διαδικασιών για την απονομή δικαιοσύνης και κάθαρση, αναδιοργάνωση του σιδηροδρόμου– ώστε να αφιερωθούμε απερίσπαστοι στον αγώνα που πρέπει να δώσει η χώρα για διεκδικήσει το μέλλον της στην νέα παγκόσμια κατάσταση που αναδύεται, ασχολούμαστε με το… email του Τριαντόπουλου.

Τώρα η Μόσχα πραγματοποιεί την επίθεσή της στην Ουκρανία, ως κομμάτι μιας ευρύτερης στρατηγικής που αποσκοπεί να ανακτήσει την σοβιετική σφαίρα επιρροής. Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του γνωστού ολιγάρχη Κωνσταντίν Μαλοβέεφ, ο οποίος κατά το παρελθόν είχε αναλάβει την διαχείριση των σχέσεων του Κρεμλίνου με διάφορα ευρωπαϊκά κόμματα – υπερδεξιά και αριστερά. Είχε ακουστεί και στην Ελλάδα, όταν επιδιώχθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ η ίδρυση τηλεοπτικού σταθμού, όταν με το νομοσχέδιο Παππά επιχειρήθηκε η αλλαγή στο τηλεοπτικό τοπίο της χώρας.

Το πολιτικό πρόβλημα της χώρας, επομένως, ως προς αυτό που λέμε εκσυγχρονισμός, αποτελεσματικότητα του ελληνικού κράτους, δυνατότητα να αναπτύσσει στρατηγικές κατευθύνσεις, είναι εμφανές. Καμία πολιτική δύναμη δε, δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει –κι αυτό φαίνεται τώρα και στην εικόνα που δίνουν οι δημοσκοπήσεις. Κυριαρχεί η κονιορτοποίηση του πολιτικού σκηνικού, η προοπτική της ακυβερνησίας. Κι αυτό παρά τις αυτάρεσκες εξαγγελίες των προηγούμενων χρόνων ότι «τα δύσκολα βρίσκονται πίσω μας».