«Ελάκτισεν ο γάιδαρος και δέρουσι το σάγμα!»

«Και σου είπα και μου είπες, ακριβή μου Θεανώ.» [= για όσους μόνο λένε, μιλάνε, συζητάνε και ουδέν πράττουν. Η φράση παρατίθεται από τον Γεώργιο Βεντήρη: «Η αρνητική διαμαρτυρία των παλαιών κομμάτων επέρασεν απαρατήρητος. Αι λαϊκαί μάζαι είχαν προ πολλού […]

Τύψεις για τον ουρανό Γράφει ο Κώστας Χατζηαντωνίου Το 1960, λίγους μήνες μετά την έκδοση του μνημειώδους για τη νεότερη ποίησή μας έργου με τον τίτλο «Άξιόν εστι», κυκλοφόρησε μία ακόμη συλλογή που ο Οδυσσέας Ελύτης ετοίμαζε παράλληλα από το […]

Για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 Γράφει ο Κότσης Παναγιώτης Α. Oι απαρχές      Στα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ, επί Θεοδοσίου Α΄, τελούνται οι τελευταίοι Ολυμπιακοί Αγώνες της αρχαιότητας. Το άγαλμα του Δία, μαζί με άλλα έργα τέχνης, μεταφέρθηκε […]

χρωστώ: οφείλω· πρέπει να δώσω, να καταβάλω ή να επιστρέψω χρηματικό ποσό: Και μου είπε αυτός ο Μίμης πως μας έχεις σκλαβωμένους του λόγου σου… πως εγώ ο Αλέξανδρος Οφιομάχος, που με βλέπεις εδώ, σου χρωστώ καπιτάλια! [1] Μας έχεις […]

«Γιατί έχεις, λύκο, χοντρό σβέρκο; Γιατί κάνω τις δουλειές μου μοναχός.»

Καίσαρ Εμμανουήλ: Το Γαλάζιο κιόσκι

«Ο Ιεροεξεταστής» (ΙΙ)

«Του σπίτι μας είνι παλιό, του γλέπ’ς, αλλά είνι γιουμάτου απ’ ούλα τα καλά… Στα σπίτια απ’ τα πιδιά μας (των παιδιών μας) δε μπουρού να μπου… Ντρέπουμι! Τοίχια στουλισμένα κι μαρμαρουστρουμένα κι έχους (σοδειά) τίπουτα μέσα! Άδειου σπίτι τι του θέλουν; Παίρουμι (ειρων. εννοεί παίρνουν) τ’ν τσιάντα του προυί κι σφίγγουμαστι (τρέχουμε) στου μανάβη, στου χασάπη, στου φούρναρη! Του σπίτι πρέπει νά ’χει έχους! Νά ’νι γιουμάτου, νά ’χει αλεύρι, τυρί, λάδι, φασούλια, κ’κιά (κουκιά)… Ιμείς τρώμι ό,τι βγάνει του σπίτι…».

Η θητεία το 1913: Στη σκοπιά… χωρίς wi–fi και mp3! Κείμενο – φωτογραφίες: Βασίλης Μαλισιόβας* Η στρατιωτική θητεία είναι αναμφισβήτητα μια κομβική περίοδος στη ζωή των ανδρών. Για πολλούς σημαίνει μια αυτονόητη υποχρέωση και την οριστική μετάβαση στον κόσμο των […]