«Δίκια ή άδικα;»

Του Κώστα Χατζηαντωνίου

Με τούτη τη φράση υποδεχόταν τους εισερχόμενους στο κελλί των φυλακών Αβέρωφ ο κρατούμενος σαλταδόρος, στο θεατρικό έργο του Ηλία Βενέζη «Μπλοκ C» σε μια προσπάθεια να ελαφρύνει τις σκληρές στιγμές που ήξερε πως θα ακολουθούσαν.

Αν ο Βενέζης (που η μοίρα του έγραφε μετά τα τουρκικά τάγματα εργασίας, να γνωρίσει τον Οκτώβριο του 1943 και το κελλί των Γερμανών), γνώριζε την απάντηση, όπως και οι γενναίοι της Καισαριανής που εχθές αναπάντεχα θυμηθήκαμε (τι σύμπτωση κι αυτή, η πόλη της ιωνικής προσφυγιάς να είναι το σύμβολο των εθνικών και κοινωνικών αγώνων του λαού μας), εμείς, σαλταδόροι του χρόνου και μιας καθημαγμένης πατρίδας, σκεπτόμενοι όσα συνέβησαν όχι μόνο τότε ή λίγο μετά (όταν χιλιάδες πατριώτες σύρθηκαν στα κολαστήρια και φτάσαμε να ονομάζονται “εθνικιστές” οι βασανιστές της Ειδικής Ασφαλείας και οι κουκουλοφόροι) αλλά και σήμερα, ζώντας σε μια χώρα που αργά αργά μετατράπηκε σε τηλεοπτικό χαμαιτυπείο και κομματικό σαράφικο, ανθρώπινο είναι να ψιθυρίσουμε εκείνο το «δίκια ή άδικα»…

… Μα όταν κοιτάζεις αυτά τα βλέμματα που αντίκρισαν κατάματα το θάνατο, χωρίς «να τον ασχημίσουν» (όπως έγραφε ο Βενέζης), όταν αναλογίζεσαι αυτή την πράξη που δεν ήταν μια στιγμιαία έξαρση στη ζωή τους εκείνο το πρωί της Πρωτομαγιάς αλλά μια σταθερή απόφαση ανθρώπων αλύγιστων για χρόνια, για την Ιδέα που πίστευαν και την Πατρίδα που αγαπούσαν, δεν χωρεί άλλη απάντηση να δώσουμε από το: «δίκια, χίλιες φορές δίκια». Κι αυτό το δίκιο θα έρχεται πάντα, όσο υπάρχει Ελλάδα, σαν αεράκι από την Καισαριανή και θα φέρνει τις στροφές του Ύμνου στην Ελευθερία που από διακόσια στόματα βρήκε εκείνο το πρωί την πιο υψηλή του εκπλήρωση. Και είναι σαν να τους ακούμε πάλι: «Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα».

Πηγή:  Facebook