Κατηγορία: Τέχνες

Βίνσεντ βαν Γκογκ «Η σιέστα». «The Siesta» (1890). By Vincent van Gogh. Dutch post-impressionist painter. Musée d’Orsay, Paris, France.

Παροιμίες για τον Ιούνιο

Παροιμίες για τον Ιούνιο Γράφει ο Δημήτρης Τζήκας Ο Ιούνιος ή Ιούνης είναι ο έκτος μήνας του έτους ανήκει στην εποχή του Καλοκαιριού κατά το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό Ημερολόγιο κι έχει 30 ημέρες. Ο Ιούνιος πήρε το όνομά του […]

Διαβάστε περισσότερα ›
Η Νέα Ουτοπία (ΙΙΙ)

Η Νέα Ουτοπία (ΙΙ)

—Μάλιστα· όταν ένας άνθρωπος εξέχει πολύ από το μέσον ανάστημα και την ευρωστίαν, του κόπτομεν το εν σκέλος ή τον ένα βραχίοντα, ώστε να επιφέρωμεν την ισότητα· τον κατεβάζομεν ολίγον παρακάτω τρόπον τινά. Η φύσις, βλέπετε, υστερεί οπίσω ως προς τον αιώνα μας· αλλά κάμνομεν ό,τι ειμπορούμεν δια να την διορθώσωμεν.

Διαβάστε περισσότερα ›
Η Νέα Ουτοπία (Ι)

Η Νέα Ουτοπία (Ι)

Ειργάσθημεν πολύ δραστηρίως ενώ εκοιμάσθε. Κατεστήσαμεν αυτήν την γην τελείαν τώρα, δύναμαι να είπω. Εις κανένα δεν επιτρέπεται να πράττη κακίαν τινά η ανοησίαν και όσον αφορά την ισότητα, ούτε οι βάτραχοι δεν έχουν μεταξύ των τόσην όσην ημείς. (Ωμίλει κάπως χυδαϊκώ τω τρόπω, μοι εφάνη· αλλά δεν επεθύμουν να τον επιπλήξω). Επεριδιαβάσαμεν εντός της πόλεως. Ήτο πολύ καθάριος και ησυχωτάτη.

Διαβάστε περισσότερα ›
Τέτα Μαρκοπούλου. Ζευγάρι στη θάλασσα.

«Καινούρια αγάπη χάνεται, παλιά δε λησμονιέται!»

«Όταν η φτώχεια έρχεται από τη θύρα, η αγάπη φεύγει από το παράθυρο.», και οι γερμανικές «Η πείνα είναι το καλύτερο γιατρικό για τον πυρετό της αγάπης.», «Πείνα κι αγάπη δε μένουν πολύν καιρό στο ίδιο σπίτι.»

Διαβάστε περισσότερα ›
Αλέκος Κοντόπουλος

«Τριαντάφυλλο στη γειτονιά κι αγκάθι μες το σπίτι.»

Αντί να καταφύγει σε ψυχολογικές εξηγήσεις, σε φλύαρα «γιατί» και «πώς», η παροιμία περιορίζεται να μιλήσει για το οικείο μέσω του οικείου: «τριαντάφυλλο στη γειτονιά κι αγκάθι μες το σπίτι.»

Διαβάστε περισσότερα ›
Νικόλαος Γύζης. Ο χορός των Μουσών.

«Εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν.»

Δόξα σοι ο Θεός που έχω τη θέση μου στου Πιπιλή, και κερδίζω το ψωμάκι μου και το φαγάκι μου. Μου περισσεύει και κάνα εικοσάρι για κείνο τον Μικέ τον εκβιαστή, που μόνο εν τη παλάμη κι ούτω βοήσω! Πάλι καλά να λες· γιατί, Σερσέμη μου, όπως κατάντησα, δεν είμαι ούτε για να φτύνεις επάνω μου…»

Διαβάστε περισσότερα ›
Κωστής Παπαγιώργης: «Η αποτυχία είναι το γούστο μου!»

Κωστής Παπαγιώργης: «Η αποτυχία είναι το γούστο μου!»

Ἄρα ἔχουμε πάντα μιὰν ἀντιθέση τοῦ ντόπιου φιλοδοξου Ρωμιοῦ μὲ τὸ ἐξωτερικό: ὅποιος πάει στὸ ἐξωτερικὸ νὰ σπουδάσει, βγάζει ἀπὸ πάνω του τὸν χιτώνα τοῦ Νέσσου. Μάλιστα ξέρουμε πολλοὺς ξενοσπουδασμένους ποὺ προτιμοῦν νὰ συνδιαλέγονται γαλλιστὶ ἢ ἀγγλιστὶ καὶ νὰ θεωροῦν τὴν Ἑλλάδα χεσμένο τόπο… Ἀπὸ αὐτὴ τὴ σκοπιὰ μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι μᾶς λείπει κάποιο φάρμακο ποὺ νὰ μιλάει ἀπευθείας στὸ αἷμα μας. Οὔτε εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ Ἕλλην τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ δὴ τοῦ ξένου πανεπιστημίου «βάζει ξένο μυαλὸ» καὶ προσγειώνεται…

Διαβάστε περισσότερα ›
Αγρότες θερίζουν χωράφι με σιτάρι. Πίνακας του Pieter Bruegel

«Βρέχει επί δικαίους και αδίκους.»

Ἦτο (ἂς εἶναι μοναχή της!) ἀπ᾽ ἐκείνας ποὺ δὲν ἔχουν στὸν ἥλιο μοῖρα. Ἡ γειτόνισσα τὸ Ζερμπινιὼ ᾤκτειρε τὰς στερήσεις τῆς γραίας καὶ τῶν δύο ὀρφανῶν, ἀλλὰ μήπως ἦτο καὶ αὐτὴ πλουσία, διὰ νὰ ἔλθῃ αὐτοῖς ἀρωγὸς καὶ παρήγορος;

Διαβάστε περισσότερα ›
Πάσχα του παλιού καιρού: Αγώνας για μερικά αυγά, λίγο κρέας…

Πάσχα του παλιού καιρού: Αγώνας για μερικά αυγά, λίγο κρέας…

Το πρωί τ’ Σταυρωμένη Παρασκευή πέραγαν τα λιανοπαίδια μ’ ένα καλάθι στολισμένο με λουλούδια, έβαναν και μαύρη κορδέλα. Πάαιναν από σπίτι σε σπίτι κι έλεγαν (τραγουδούσαν) τα Πάθη τ’ Χριστού: “Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα, σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται…”. Το βράδυ έψελναν παρέες παρέες στ’ν εκκλησία: άλλη παρέα οι άντρες, άλλη οι γ’ναίκες, άλλη τα παιδούρια… “Η ζωή εν τάφω…”.

Διαβάστε περισσότερα ›
Νικόλαος Γύζης (1842 - 1901). Αποκριά στην Αθήνα, περίπου στα 1892. Κληροδότημα Αντωνίου Μπενάκη. Εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη. Nikolaos Gyzis (1842 - 1901). Carnival in Athens, ca 1892. Antonios Benakis Bequest. On view, National Gallery.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Ἀποκριάτικη νυχτιά (1892)

Τὴν τελευταίαν ἑσπέραν τῆς Τυρινῆς τοῦ ἔτους 188… ἐχόρευσαν τόσον εἰς τοῦ κὺρ Ζαχαρία, ὥστε ἦτο φόβος μὴ πέσῃ τὸ σαθρὸν σκωληκόβρωτον πάτωμα τῆς παμπαλαίου οἰκίας ἐπὶ τῶν κεφαλῶν τῆς κυρα-Κατίγκως τῆς Χρίσταινας, τῆς γραίας Βαγγελῆς τῆς Λεμονοῦς καὶ τῆς Σταματούλας τῆς Γεμενίτσας, τὸ μόνον μέσον δι᾽ οὗ αἱ τρεῖς αὗται θὰ ἔπαυον διὰ πάντοτε τοὺς καθημερινοὺς καυγάδες των.

Διαβάστε περισσότερα ›