Πολιτική

Από / 16 Ιανουαρίου 2017 στις 14:23

Προβληματισμοί για το Κυπριακό

Νοουμένου ότι η κυβέρνηση θα συμφωνήσει με την άλλη πλευρά σε ένα τελικό σχέδιο λύσης, το οποίο θα φέρει για έγκριση σε δημοψήφισμα, αυτό που κυρίως και επί της ουσίας με ενδιαφέρει και θα ήθελα να ακούσω, τόσο από αυτούς που θα το υποστηρίξουν όσο και από αυτούς που θα το απορρίψουν, είναι εάν το υπόψη σχέδιο θα είναι καλύτερο (από πλευράς ασφάλειας, λειτουργικότητας, πάσης φύσης προοπτικών κ.τ.λ.), πιο βιώσιμο και με λιγότερους απρόβλεπτους κινδύνους, από μια συμφωνημένη λύση Διχοτόμησης. Δεν με ενδιαφέρει να ακούσω επιχειρήματα υπέρ μιας “ιδανικής” λύσης, όπως την περιέγραψα παραπάνω, την οποία πολλοί υποστηρίζουν, γιατί τη θεωρώ ανέφικτη.

Διαβάστε περισσότερα ›
Από / 15 Ιανουαρίου 2017 στις 22:20

Κυπριακό – Υφιστάμενες Συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας

Οι διεθνείς Συνθήκες δεν καταργούνται ούτε τροποποιούνται μονομερώς. Βασικά, καταργούνται ή τροποποιούνται μόνο με τη συναίνεση όλων των συμβαλλομένων μερών ή με πόλεμο. Αν λοιπόν κάποιο από τα συμβαλλόμενα μέρη (π.χ. η Τουρκία) δεν θα συναινέσει στην πλήρη τους κατάργηση δεν βλέπω με ποιο τρόπο μπορούμε να την πετύχουμε. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να διαπραγματευτούμε την τροποποίησή τους ώστε να αποδυναμωθούν όσο το δυνατόν περισσότερο οι πρόνοιες που αφορούν την ασφάλειά μας, διαφορετικά οι συγκεκριμένες Συνθήκες θα εξακολουθούν να ισχύουν. Νομίζω πως αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα.

Διαβάστε περισσότερα ›
Από / 15 Ιανουαρίου 2017 στις 12:49

Ο Ξενοφώντας, ο αρχαιοελληνικός κόσμος και ο περσικός δάκτυλος

Στη Μυτιλήνη συνέτριψε στην πόλη Μήθυμνα τον Λακεδαιμόνιο αρμοστή Θηρίμαχο κάνοντας όλο το νησί δημοκρατικό. Όταν έφτασε στην Άσπενδο, αγκυροβόλησε στον ποταμό Ευρυμέδοντα. Ήρθε σε συνεννόηση με τους κατοίκους και μάλιστα πήρε και λεφτά για να συνεχίσει τον αγώνα. Επειδή, όμως, οι στρατιώτες του λεηλάτησαν κάποια κτήματα, οι Ασπένδιοι εξοργίστηκαν και σε αιφνιδιαστική επίθεση που έκαναν τη νύχτα τον σκότωσαν μέσα στη σκηνή του. Ο Ξενοφώντας σχολιάζει: «Τέτοιος στάθηκε ο θάνατος του Θρασυβούλου, που είχε τη φήμη ενός αληθινά εξαίρετου ανθρώπου». (4,8,31).

Διαβάστε περισσότερα ›
Από / 14 Ιανουαρίου 2017 στις 23:49

Η κρίση του Σουέζ

Η αμέσως επόμενη έγνοια του Nasser ήταν η συνεχιζόμενη διαμάχη του αραβικού κόσμου με το Ισραήλ. Η τραυματική εμπειρία του πολέμου του 1948-49, που οδήγησε στη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, ήταν αποτυπωμένη σε όλους τους Άραβες. Η Αίγυπτος από τον πόλεμο αυτό είχε αποκτήσει την Λωρίδα της Γάζας. Με ορμητήριο αυτή τη στενή λωρίδα γης, Παλαιστίνιοι «Fedayeen», εξοπλισμένοι από τους Αιγύπτιους, από το 1955, ξεκίνησαν αντάρτικες επιδρομές ενάντια στο Ισραήλ.

Διαβάστε περισσότερα ›
Από / 13 Ιανουαρίου 2017 στις 10:42

Ο ΟΣΕ έχει 5 στόματα να ταΐσει. Ποιος να πρωτοφάει;

Δεν έχουμε προσωπικό, φωνάζουν ως συνήθως οι συνδικαλιστές, που είχαν μάθει στον ΟΣΕ να αντιστοιχούν και να χρυσοπληρώνονται 10 για δουλειά που γινόταν με τρεις! Δεν έχουν προσωπικό από τις χρυσοπληρωμένες αποζημιώσεις και συνταξιοδοτήσεις χιλιάδων σε μια σιωπηρή πλουσιοπάροχη εθελουσία, μόλις μαθεύτηκε ότι ο ΟΣΕ θα πάψει να είναι το προνομιούχο μαγαζί που ήταν πριν το 2010.Για τα κονδύλια που πλήρωνε ο λαός; Στα παλιά τους τα παπούτσια.

Διαβάστε περισσότερα ›
Από / 12 Ιανουαρίου 2017 στις 23:54

Οι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης, ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός και η προπαγάνδα της μετριοπάθειας

Με λίγα λόγια, όποιος δεν τάσσεται με την παγκοσμιοποίηση – με όλα της τα προβλήματα – είτε είναι Δεξιός εθνικιστής είτε αντικαπιταλιστής Αριστερός. Κι αμέσως μετά η δήθεν μετριοπάθεια και τα τσιτάτα της νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας στην πιο χυδαία τους μορφή: «Παρά τις σοβαρές ατέλειες του καπιταλισμού, τα κακώς κείμενα του σημερινού κόσμου δε θα διορθωθούν με επιθέσεις κατά της παγκοσμιοποίησης. Θα μπορούσε να πει κανείς για τον καπιταλισμό αυτό που λέγεται ότι είπε ο Winston Churchill για τη δημοκρατία, ότι είναι το χειρότερο από όλα τα κοινωνικά συστήματα, αν εξαιρέσουμε όλα τα άλλα».

Διαβάστε περισσότερα ›
Από / 12 Ιανουαρίου 2017 στις 10:08

Η εκχώρηση της Κύπρου θανάσιμο πλήγμα για τον ελληνισμό

Ίσως για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια η γεωπολιτική πραγματικότητα δεν μοιάζει απελπιστική για μας. Ο ισλαμικός κόσμος έχει εισέλθει σε μια μακρά περίοδο αντιπαραθέσεων και εμφυλίων · το κουρδικό ζήτημα αναδεικνύεται μοιάζει ένας άλυτος γόρδιος δεσμός, ενισχύεται η ρωσική παρουσία· στη Συρία και τον Λίβανο αναδεικνύεται μια νέα στρατηγική συμμαχία χριστιανών σιϊτών και Αλαουιτών, φιλική προς την Ελλάδα· ενώ είναι ανέφικτη η ανασύσταση της συμμαχίας Τουρκίας Ισραήλ· η Αίγυπτος βρίσκεται σε ευθύ ανταγωνισμό με την Τουρκία για την ηγεμονία του σουνιτικού Ισλάμ· τέλος στην Ευρώπη, η κρίση του μεταναστευτικού και της ισλαμικής τρομοκρατίας αποδυναμώνει την επιρροή της Τουρκίας.

Διαβάστε περισσότερα ›
Από / 5 Ιανουαρίου 2017 στις 22:16

Ο διαμελισμός της Παλαιστίνης

Το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και η αποκάλυψη των ωμοτήτων του Ολοκαυτώματος δημιούργησε σε παγκόσμια κλίμακα θετικό κλίμα για το αίτημα των Εβραίων ίδρυσης ανεξάρτητου κράτους στην Παλαιστίνη. Για τους Βρετανούς όμως, που είχαν εξαντληθεί λόγω του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου, η διατήρηση της αχανούς αυτοκρατορίας τους κόστιζε υπερβολικά πλέον. Σε όσες περιοχές ήλεγχαν στην υφήλιο έψαχναν τρόπους να απαγκιστρωθούν. Στις περισσότερες των περιπτώσεων ο έλεγχος πρώην βρετανικών αποικιών πέρασε στα χέρια των Η.Π.Α.

Διαβάστε περισσότερα ›
Από / 3 Ιανουαρίου 2017 στις 14:55

Ο Παν. Κονδύλης, ο νέος ελληνισμός και το εθνικό ζήτημα

Ο Κονδύλης επαναλαμβάνει ότι η ενίσχυση της Ρωσίας μπορεί να συγκρατήσει τις τουρκικές φιλοδοξίες, ενώ τονίζει ότι δεν είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα αποτελεί για την Ευρώπη «αναπόσπαστο τμήμα ή διαπραγματεύσιμη επαρχία»[89]. Τελειώνει με την απόφανση ότι «δεν είμαι «εθνικιστής», και δεν θα στενοχωριόμουν καθόλου αν με τη συναίνεση όλων καταλύονταν τα εθνικά σύνορα και οι εθνικοί στρατοί. Όμως είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα η κατάργηση ενός εθνικού κράτους μαζί με όλα τα άλλα και η διάλυση ή ο ακρωτηριασμός του γιατί ένα γειτονικό κράτος είναι ισχυρότερο και επιθετικότερο»

Διαβάστε περισσότερα ›
Από / 30 Δεκεμβρίου 2016 στις 12:04

Ο Ξενοφώντας και η τραγωδία του πολέμου

Οι προσφιλείς μεθοδεύσεις της δωροδοκίας και του μισθοφορικού στρατού που ανατίθεται σε ξένους (και μάλιστα ομοεθνείς των αντιπάλων) αποδεικνύονται εξόχως αποτελεσματικές: «Καθώς δεν ήταν συνηθισμένοι οι Λακεδαιμόνιοι σε τέτοιες συμφορές, ο στρατός τους πένθησε πολύ· εξαίρεση έκαναν όσοι είχαν γιο, πατέρα ή αδελφό σκοτωμένο εκεί· αυτοί τριγύριζαν σαν νικητές, ντυμένοι γιορτινά και χαρούμενοι για τον χαμό των δικών τους».

Διαβάστε περισσότερα ›