Συντάκτης: Θανάσης Μπαντές

Ο Αριστοτέλης και το ζήτημα της βασιλείας

Ο Αριστοτέλης και το ζήτημα της βασιλείας

Με βάση το ποιοτικό κριτήριο που διαχωρίζει τα ορθά από τα στρεβλά πολιτεύματα (τα ορθά αποσκοπούν στην κοινή ωφέλεια, ενώ τα στρεβλά στην ωφέλεια της κοινωνικής τάξης που υπηρετούν), ο Αριστοτέλης κατατάσσει τη βασιλεία στα ορθά, εφόσον βέβαια ο ένας που ασκεί την εξουσία – ο βασιλιάς – μάχεται για την ευημερία όλων. Αν δεν έχει τέτοιες προθέσεις τότε δεν είναι βασιλιάς αλλά τύραννος κι αυτή είναι και η στρέβλωση της βασιλείας, που καταντά τυραννία, επειδή βέβαια δεν εκπληρώνει το ποιοτικό κριτήριο.

Διαβάστε περισσότερα ›
Εξάλλου ο Αριστοτέλης έχει ξεκαθαρίσει την υπεροχή των πολλών, ως σύνολο, από όλες τις απόψεις. Είναι προφανές ότι αναφέρεται στον ένα επειδή ακριβώς το ζήτημα της διαπραγμάτευσης αφορά την παρουσία του ενός χαρισματικού που ξεπερνάει τους άλλους.

Ο Αριστοτέλης και η εμφάνιση του ηγέτη

«Ωστόσο ας κάνουμε την υπόθεση ότι σε κάποια πόλη υπάρχει ένας πολίτης τόσο υπερβολικά ανώτερος στην αρετή, ή περισσότεροι, λιγότεροι όμως στον αριθμό απ’ όσους χρειάζονται για να καταλάβουν τις θεσπισμένες από το πολίτευμα θέσεις αρχόντων, ώστε να μην είναι συγκρίσιμες η αρετή και η πολιτική ικανότητα όλων των υπόλοιπων ανθρώπων με την αρετή και την πολιτική ικανότητα αυτών, αν είναι περισσότεροι, ή εκείνου μόνον, αν είναι ένας»

Διαβάστε περισσότερα ›
The ballet Les Bosquets

Ο Αριστοτέλης, η έννοια της ισότητας και η υπεροχή των πολλών

Σχετικά με την έννοια του δικαίου, για τον Αριστοτέλη τα πράγματα είναι απολύτως ξεκάθαρα: «…. το δίκαιο αποτελεί πολιτικό αγαθό το οποίο συνίσταται στο κοινό συμφέρον». (σελ. 157). Με άλλα λόγια το δίκαιο, ως ρυθμιστής των ανθρωπίνων σχέσεων, δηλαδή ως καθοριστικός παράγοντας της συνύπαρξης, δε θα μπορούσε παρά να αποτελεί πολιτικό αγαθό, αφού αυτό που ονομάζουμε πολιτεία δεν είναι τίποτε άλλο από τη συνύπαρξη που λειτουργεί οργανωμένα, που αποκτά δηλαδή θεσμικό περιεχόμενο.

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Αριστοτέλης και η λαϊκή κυριαρχία

Ο Αριστοτέλης και η λαϊκή κυριαρχία

Ο Αριστοτέλης, διεισδύοντας στη βαθύτερη ουσία των πολιτευμάτων, δε θα μπορούσε να αποφύγει το επίμαχο ερώτημα: «…. σε ποιους πρέπει να ανήκει η κυρίαρχη εξουσία την πόλη, στο λαό ή στους πλούσιους πολίτες ή στους επιφανείς ή στον ένα, τον άριστο όλων, ή στον τύραννο». (σελ. 143). Βρισκόμαστε μπροστά στο αιώνιο ζήτημα της διαχείρισης της εξουσίας το οποίο αναγκαστικά έχει ταξικό περιεχόμενο.

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο αυστηρός καθορισμός της ποιότητας ενός πολιτεύματος ως υπηρεσία του κοινού συμφέροντος δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης σχετικά με το ρόλο της εξουσίας, που οφείλει να προστατεύει τα συμφέροντα της πόλης

Ο Αριστοτέλης, οι κοινωνικές τάξεις και οι σύγχρονες ολιγαρχίες

Αναζητώντας τον ορισμό της έννοιας πολίτευμα ο Αριστοτέλης δε φαίνεται να έχει την παραμικρή αμφιβολία: «Βασικά, το πολίτευμα μιας πόλης ορίζεται ως σύστημα με το οποίο μια πόλη οργανώνει και τις άλλες εξουσίες και μάλιστα την ανώτατη εξουσία. Διότι παντού, σε κάθε πόλη το σύστημα εξουσίας είναι κυρίαρχο στοιχείο της και η πολιτεία είναι σύστημα εξουσίας (πολίτευμα)». (σελ. 119).

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο ίδιος ο Αριστοτέλης υποστηρίζει στα «Ηθικά Νικομάχεια» ότι η ηθική αρετή δε δίνεται από τη φύση, αλλά είναι ζήτημα εθισμού, δηλαδή συνήθειας, δηλαδή παιδείας.

Ο Αριστοτέλης, η αρετή του πολίτη και ο ελεύθερος άνθρωπος

Βρισκόμαστε μπροστά στην πιο κραυγαλέα καταγγελία της αλλοτρίωσης της εργασίας, που υποδουλώνει τον άνθρωπο καταδικάζοντάς τον σ’ αυτό που ο Αριστοτέλης θα αποκαλέσει βαναυσότητα. Η απελευθέρωση του ανθρώπου δεν μπορεί παρά να ταυτιστεί με την απελευθέρωση από το ζυγό αυτού του είδους της απάνθρωπης εργασίας.

Διαβάστε περισσότερα ›
Η έννοια του πολίτη, εξ ορισμού αλληλένδετη με τις έννοιες πόλη και πολίτευμα, δεν θα μπορούσε με κανέναν άλλο τρόπο να οριστεί παρά ως συμμετοχική δυνατότητα στη διαμόρφωση όλων των εξουσιών

Ο Αριστοτέλης, η πόλη και οι πολίτες

Ο Αριστοτέλης, η πόλη και οι πολίτες Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Ο Αριστοτέλης συστηματοποιώντας την έρευνά του για τα πολιτεύματα δε θα μπορούσε να μην προβεί στην αναλυτική μέθοδο, αφού μόνο ξεκαθαρίζοντας εννοιολογικά τα επί μέρους μπορεί κανείς να προχωρήσει […]

Διαβάστε περισσότερα ›
Σολων

Ο Αριστοτέλης και η νομοθεσία του Σόλωνα

Αναντίρρητα, δε θα μπορούσε να αμφισβητηθεί η σύνεση και διορατικότητα του Σόλωνα στη διαχείριση του αθηναϊκού πολιτεύματος. Γιατί ο Σόλων, διαβλέποντας τις πληγές και το έκρυθμο της κοινωνίας κατάφερε να παρέμβει εξομαλύνοντας – κατά το δυνατό βέβαια – τις κοινωνικές αντιπαλότητες, που δε θα μπορούσαν παρά να έχουν ταξικό περιεχόμενο.

Διαβάστε περισσότερα ›
Map of the western Mediterranean at the time of the First Punic War in 264 BCE.

Ο Αριστοτέλης, η Καρχηδόνα και η έννοια του άριστου

«Φαίνεται ότι και οι Καρχηδόνιοι έχουν ένα καλό και συγκριτικά με τους άλλους από πολλές απόψεις ανώτερο πολίτευμα, το οποίο έχει πολύ μεγάλες ομοιότητες με εκείνο των Σπαρτιατών. Διότι τα τρία αυτά πολιτεύματα, ήτοι της Κρήτης, της Σπάρτης και της Καρχηδόνας μοιάζουν κατά κάποιον τρόπο μεταξύ τους και διαφέρουν πολύ από τα άλλα……»

Διαβάστε περισσότερα ›
Τοιχογραφία στο ανάκτορο της Κνωσσού

Ο Αριστοτέλης και το πολίτευμα της Κρήτης

Ο Ισαάκ Ασίμοφ στο βιβλίο του «Το Χρονικό του Κόσμου», αναφερόμενος στην περίοδο 2500 – 2000 π.Χ. είναι σαφής: «Η Κρήτη, ως πρώτος νησιωτικός πολιτισμός, είχε το εξής πλεονέκτημα: οι ισχυροί πολιτισμοί της Αιγύπτου και της δυτικής Ασίας δεν είχαν πλοία ικανά να απειλήσουν την Κρήτη. Γι’ αυτό το λόγο, οι πόλεις – κράτη του νησιού είχαν ενοποιηθεί ειρηνικά και παρέμεναν απεριτείχιστες πόλεις».

Διαβάστε περισσότερα ›
Το φάντασμα που εμφανίζεται δεν είναι παρά ο ίδιος ο Ρέντλω που ως άλλος εαυτός ξεστομίζει τις πιο μύχιες, κι ως εκ τούτου πιο πικρές, σκέψεις.

Ο Κάρολος Ντίκενς και το πιο μεγάλο δώρο των Χριστουγέννων

Ο χημικός Ρέντλω όμως δεν ξεκινά από την ίδια αφετηρία. Ο Ρέντλω, τραυματισμένος επίσης από το παρελθόν, αδυνατεί να καταφύγει στο φάρμακο της λήθης – όπως ο Σκρουτζ. Αντιθέτως το αναζητά. Είναι τόσο ανίσχυρος μπροστά στη δύναμη της παρελθούσας δυστυχίας που το πέρασμα στη λησμονιά είναι βέβαιο ότι θα δράσει ανακουφιστικά.

Διαβάστε περισσότερα ›
Jean-Jacques-Francois Le Barbier - Σπαρτιάτισσα δίνει την ασπίδα στον γιο της ("Ή ταν ή επί τας!"), 1805. Portland Art Museum (Oregon, USA)

Ο Αριστοτέλης και το πολίτευμα της Σπάρτης

Το βέβαιο είναι ότι ο Αριστοτέλης στο δεύτερο βιβλίο των «Πολιτικών» του (τα «Πολιτικά τα ολοκληρώνει μετά το 335 π. Χ.) εκφράζει ξεκάθαρες επιφυλάξεις ως προς την αξιοπιστία των δύο αυτών βασιλιάδων: «Αλλά βεβαίως θα ήταν καλύτερα, κάθε βασιλιάς να εκλέγεται με βάση τον τρόπο της ζωής του, και όχι όπως γίνεται τώρα.

Διαβάστε περισσότερα ›
Νεαροί Σπαρτιάτες. Young Spartans Exercising by Edgar Degas (1834-1917)

Ο Αριστοτέλης, οι δούλοι και η θέση της γυναίκας στη Σπάρτη

Ο Αριστοτέλης, οι δούλοι και η θέση της γυναίκας στη Σπάρτη Γράφει ο Θανάσης Μπαντές            Ο Αριστοτέλης στο δεύτερο βιβλίο από τα «Πολιτικά» του καθιστά σαφές ότι η καλή διακυβέρνηση μιας πολιτείας σχετίζεται αναγκαστικά από τον τρόπο διευθέτησης της […]

Διαβάστε περισσότερα ›
All Quiet On The Western Front

Σχηματοποιώντας τον άνθρωπο που ο Καμύ θα ονόμαζε ξένο ή αλλιώς «Ουδέν Νεότερον από το Δυτικόν Μέτωπον»

Το «Ουδέν Νεότερον από το Δυτικόν Μέτωπον» του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ θεωρείται ίσως το κλασικότερο πολεμικό μυθιστόρημα. Τοποθετημένο στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο δεν προβαίνει σε κοινότοπες λογοτεχνικές υπερβολές για να τονίσει την κτηνωδία, ούτε σε συμβολισμούς του τύπου «στα χαρακώματα φύτρωσε ένα λουλούδι» σχηματοποιώντας την ελπίδα.

Διαβάστε περισσότερα ›
Νόμος

Ο Αριστοτέλης και η έννοια του νόμου

Στα Ηθικά Νικομάχεια ο Αριστοτέλης ξεκαθαρίζει ότι ο νομοθέτης είναι ο μεγάλος παιδαγωγός της κοινωνίας. Υποστηρίζοντας ότι η αρετή δεν είναι εκ φύσεως αλλά αποτέλεσμα εθισμού, καθιστά σαφές πως μόνο με την επανάληψη ηθικών πράξεων μπορεί κανείς να αποκτήσει την αρετή, αφού μόνο η επανάληψη οδηγεί στη συνείδηση.

Διαβάστε περισσότερα ›
Παλιό χαρτονόμισμα των εκατό δραχμών (κατοστάρικο) με την μορφή του Αριστοτέλη

Ο Αριστοτέλης και η έννοια της επιθυμίας

Για τον Αριστοτέλη η θέσπιση ορίων στην περιουσία είναι ζήτημα τόσο σημαντικό που αποτελεί στοιχειώδη προϋπόθεση για τη συνοχή της πόλης. Η αμετροέπεια του πλούτου δεν είναι τίποτε άλλο από τη συνθήκη που σταδιακά θα επιφέρει το διαχωρισμό των πολιτών σε πολύ πλούσιους και πολύ φτωχούς με τις μοιραίες συνεπαγόμενες δονήσεις και στο σύστημα της διοίκησης.

Διαβάστε περισσότερα ›
Αν ο άνθρωπος, ως είδος, δεν είχε εγωισμό, ενδεχομένως δε θα επιβίωνε. Ο άνθρωπος πρέπει να αγαπάει τον εαυτό του: «Διότι η αγάπη κάθε ανθρώπου προς τον εαυτό του είναι πράγμα φυσικό και όχι μάταιο».

Ο Αριστοτέλης και το ζήτημα της ιδιοκτησίας

Ο Αριστοτέλης στο δεύτερο βιβλίο των «Πολιτικών» ξεκαθαρίζει την εκ διαμέτρου αντίθεσή του προς τις περί κοινοκτημοσύνης απόψεις του Πλάτωνα (για την τάξη των φυλάκων), όπως διατυπώνονται στην «Πολιτεία». «… εκεί ο Σωκράτης υποστηρίζει ότι πρέπει να είναι κοινά τα παιδιά, οι γυναίκες και η περιουσία. Είναι λοιπόν τα πράγματα καλύτερα, όπως είναι τώρα, ή όπως προβλέπεται από τη νομοθεσία της Πλατωνικής Πολιτείας;»

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο τεμπέλης οικογενειάρχης που αφήνει τα παιδιά του στο έλεος της μοίρας προκειμένου να μη δουλέψει είναι πρωτίστως ανεύθυνος.

Ο Άνταμ Σμιθ, η εργασία και η ηλιθιότητα

Το ότι η εργατικότητα αποτελεί προσόν δε χρειάζεται συζήτηση. Με τη δουλειά προκόβει κανείς. Ο εργατικός άνθρωπος πάει μπροστά. Προσφέρει. Είναι χρήσιμος. Παραγωγικός. Κι ως εκ τούτου ευυπόληπτος. Άξιος σεβασμού. Αντιθέτως ο τεμπέλης είναι άχρηστος. Παρασιτικός. Δε χαίρει εκτιμήσεως. Αλίμονο στην οικογένεια που φέρει έναν τεμπέλη στους κόλπους της.

Διαβάστε περισσότερα ›
The Cockfight (1846); now in the Musée d'Orsay, Paris

Ο Αριστοτέλης, οι δούλοι και οι γυναίκες

«Και η αιτία αυτής της διχογνωμίας και αυτό που προκαλεί τις εναλλασσόμενες απόψεις είναι το γεγονός ότι κατά κάποιο τρόπο η αρετή, όταν διαθέτει τα μέσα, είναι κάλλιστα σε θέση να χρησιμοποιεί ακόμη και βία, και ότι πάντοτε αυτός που υπερισχύει υπερέχει ως προς κάποιο αγαθό. Φαίνεται λοιπόν ότι η εξουσία συνάπτεται οπωσδήποτε με κάποια ικανότητα»

Διαβάστε περισσότερα ›
Η τοκογλυφία, ως ατόφια μορφή εμπορευματοποίησης του χρήματος, είναι η πιο ξεκάθαρη κερδοσκοπική δραστηριότητα. Ο τοκογλύφος πουλά χρήμα απαιτώντας ακόμη περισσότερο χρήμα.

Ο Αριστοτέλης, η τοκογλυφία και τα μονοπώλια

Ο πλούτος που γεννιέται από την Καπηλική, κατά τον Αριστοτέλη, χωρίζεται σε τρία μέρη: το εμπόριο, τον τοκισμό και την έμμισθη εργασία. Αναλύοντας το μέρος της έμμισθης εργασίας ο Αριστοτέλης γράφει: «αυτής ένα μέρος είναι η εργασία των χειρώνακτων – τεχνιτών και ένα άλλο των ανειδίκευτων εργατών, οι οποίοι είναι χρήσιμοι μόνον εξαιτίας των σωματικών τους ικανοτήτων».

Διαβάστε περισσότερα ›
Η αντίληψη του πλούτου ως μέσο για την καλή ζωή, είναι η αντίληψη που θέλει τον πλούτο μέσα στα όρια της εξασφάλισης της αυτάρκειας και που πέρα απ’ αυτά στερείται νοήματος.

Ο Αριστοτέλης και η έννοια της απληστίας

«….. ο αληθινός πλούτος αποτελείται απ’ αυτά τα πράγματα. Διότι η αυτάρκεια τέτοιων αγαθών που είναι απαραίτητα για μια καλή ζωή δεν είναι απεριόριστη……. Διότι για καμιά τέχνη δεν υπάρχουν άπειρα εργαλεία ούτε ως προς το πλήθος ούτε ως προς το μέγεθος. Ο πλούτος όμως είναι ένα πλήθος εργαλείων για τη διοίκηση της οικίας και της πόλεως».

Διαβάστε περισσότερα ›
O Πλάτωνας (αριστερά) και ο Αριστοτέλης (δεξιά), λεπτομέρεια της Σχολής των Αθηνών του Ραφαήλ

Ο Αριστοτέλης και η γέννηση της πόλης

Ο Αριστοτέλης καθιστά σαφές ότι ο τελικός σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η ευτυχία. Ο άνθρωπος υπάρχει για να νιώθει ευτυχισμένος. Κι αυτό μόνο μέσα στο πλαίσιο της πόλης μπορεί να επιτευχθεί. Γι’ αυτό και η πόλη είναι από τη φύση.

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Σμιθ ερευνώντας τις μορφές που μπορεί να πάρει το κεφάλαιο, δηλαδή το συσσωρευμένο χρήμα που θα χρησιμοποιηθεί για να γεννήσει κέρδος, το διαχωρίζει σε πάγιο και κυκλοφορούν

Ο Άνταμ Σμιθ, τα μέσα παραγωγής και οι αντιφάσεις

Ο Σμιθ ερευνώντας τις μορφές που μπορεί να πάρει το κεφάλαιο, δηλαδή το συσσωρευμένο χρήμα που θα χρησιμοποιηθεί για να γεννήσει κέρδος, το διαχωρίζει σε πάγιο και κυκλοφορούν: «Κατά πρώτον, είναι δυνατόν να απασχοληθεί στην καλλιέργεια, την κατασκευή, ή την αγορά αγαθών και την πώλησή τους με κέρδος.

Διαβάστε περισσότερα ›
-Υπάρχει κόσμος που δεν του φτάνει (ο μισθός) μέχρι το τέλος του μήνα.
- Ας συντομεύσουμε τους μήνες.» Σκίτσο του Αλτάν

Ο Άνταμ Σμιθ και το δόγμα της νεοφιλελεύθερης ανάπτυξης

Ο Άνταμ Σμιθ και το δόγμα της νεοφιλελεύθερης ανάπτυξης Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Ο Άνταμ Σμιθ αναφερόμενος στην τιμή της εργασίας ξεκαθάρισε ότι θα είναι υψηλή ή χαμηλή ανάλογα με τη δυναμική της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας κι όχι με […]

Διαβάστε περισσότερα ›
Η μετατροπή του ανεξάρτητου παραγωγού σε κομμάτι της τυποποιημένης παραγωγής για λογαριασμό ενός άλλου προσώπου – κατόχου των μέσων παραγωγής, συνιστά, επί της ουσίας, την αποκοπή του εργαζόμενου από την τελική κοστολόγηση του μόχθου του.

Ο Άνταμ Σμιθ και η τιμή της εργασίας

Ο Άνταμ Σμιθ και η τιμή της εργασίας Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Η εργασία δεν είναι τίποτε άλλο από τον προσωπικό μόχθο του ανθρώπου – εργαζόμενου για την παραγωγή οποιουδήποτε προϊόντος ή την προσφορά οποιασδήποτε υπηρεσίας. Η εργασία είναι η […]

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο σύγχρονος νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, όσο κι αν θεωρεί ότι σε κάποια θέματα ο Σμιθ είναι ξεπερασμένος, δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο Σμιθ είναι ο ιδεολογικός του πατέρας.

Ο Άνταμ Σμιθ, τα μονοπώλια και ο σύγχρονος νεοφιλελευθερισμός

Ο Άνταμ Σμιθ, τα μονοπώλια και ο σύγχρονος νεοφιλελευθερισμός Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Ο Άνταμ Σμιθ είναι τόσο κάθετος υπέρμαχος του ελεύθερου ανταγωνισμού, που καταδικάζει απερίφραστα οποιαδήποτε περιοριστική συνθήκη. Ακόμη και η μαθητεία, ως απαραίτητη προϋπόθεση για την άσκηση ενός […]

Διαβάστε περισσότερα ›
διαφήμιση

Ο Άνταμ Σμιθ και η εξουσία της καταναλωτικής ισχύος

Ο Άνταμ Σμιθ στο έργο του «Έρευνα για τη φύση και τις αιτίες του πλούτου των εθνών» παραθέτει τον ορισμό της φτώχειας και του πλούτου ως εξής: «Κάθε άνθρωπος είναι φτωχός ή πλούσιος, ανάλογα με το βαθμό στον οποίο είναι σε θέση να απολαμβάνει τα αναγκαία αγαθά, τις ανέσεις και τις χαρές της ανθρώπινης ζωής».

Διαβάστε περισσότερα ›
Εργάτριες σε εργοστάσιο σιγαρέττων, 19ος αιώνας

Ο Άνταμ Σμιθ, ο καταμερισμός της εργασίας και τα σχετικά με τον πλούτο των εθνών

Κοντολογίς, η αύξηση της παραγωγής ταυτίζεται με την αύξηση του πλούτου μιας κοινωνίας, αφού, αυτό που ονομάζουμε οικονομία, δεν είναι τίποτε άλλο από το μέγεθος των παραγόμενων προϊόντων που διατίθενται στην αγορά, και η εξειδίκευση της εργασίας συμβάλλει τα μέγιστα στην αύξηση της παραγωγής.

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Ευάγγελος Λεμπέσης και η βλακεία ως κοινωνικό φαινόμενο

Ο Ευάγγελος Λεμπέσης και η βλακεία ως κοινωνικό φαινόμενο

Στο δοκίμιο του Λεμπέση Ο Ευάγγελος Λεμπέσης και η βλακεία ως κοινωνικό φαινόμενο τα πράγματα τίθενται απολύτως ξεκάθαρα. Ο θεμελιώδης κρίκος κάθε κοινωνίας είναι η διαφορετικότητα (κοινωνία χωρίς τη σύνθεση των διαφορετικών δεν υφίσταται) και κατά συνέπεια κάθε απόπειρα ομοιοποίησης των ανθρώπων κρίνεται ισοπεδωτική κι επιζήμια.

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Καπόνε στο Σικάγο βρέθηκε κυριολεκτικά στο στοιχείο του. Η πόλη ήταν μοιρασμένη από τις συμμορίες και η καθεμιά έλεγχε τη ζώνη της.

Ο Αλ Καπόνε, ο γκανγκστερισμός και η πολιτική

Η βιογραφία του Αλ Καπόνε από τον Τζων Κόμπλερ δεν ασχολείται στο ελάχιστο με όλη αυτή τη γκανγκστερική μυθολογία που αναμασιέται από χολιγουντιανές ταινίες και μυθιστορήματα χειρίστης υποστάθμης. (Οι εξαιρέσεις αυτών είναι απλώς η επιβεβαίωση του κανόνα).

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Θουκυδίδης. Bust of Thucydides. 3rd c. BCE: Louvre Museum. Paris, France. ArtStor: Erich Lessing Culture and Fine Arts Archive

Ο Θουκυδίδης και η κατάρρευση του ολιγαρχικού πραξικοπήματος στην Αθήνα

Από την άλλη, στο στρατόπεδο των Αθηναίων οι εξελίξεις ήταν επίσης ραγδαίες. Όταν έφτασαν οι απεσταλμένοι των Τετρακοσίων ολιγαρχικών της Αθήνας από τη Δήλο στη Σάμο, έγινε σάλος. Στη συνέλευση που πραγματοποιήθηκε οι στρατιώτες δεν ήθελαν καν να τους ακούσουν και φώναζαν ότι πρέπει να θανατωθούν αυτοί που κατέλυσαν τη δημοκρατία.

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Θουκυδίδης. Bust of Thucydides. 3rd c. BCE: Louvre Museum. Paris, France. ArtStor: Erich Lessing Culture and Fine Arts Archive

Ο Θουκυδίδης και το πραξικόπημα της ολιγαρχίας

Η δημοκρατία που παραπαίει ανάμεσα στην πολιτική διαφθορά και τον εφησυχασμό των πολιτών δεν είναι τίποτε άλλο από τον προθάλαμο της ολιγαρχίας. Γι’ αυτό η δημοκρατία είναι καθημερινή και ακατάπαυτη μάχη. Γιατί το ίδιο ακατάπαυτα είναι και τα συμφέροντα της ολιγαρχίας.

Διαβάστε περισσότερα ›
Η αγορά της αρχαίας Αθήνας - αναπαράσταση

Ο Θουκυδίδης, ο Αλκιβιάδης και τα παιχνίδια στις πλάτες της δημοκρατίας

Ο Αλκιβιάδης, αποδιωγμένος πλέον από τους Λακεδαιμονίους, δεν μπορούσε να προσδοκά τίποτε περισσότερο από την επιστροφή του στην Αθήνα. Έχοντας ως μοναδικό όπλο την επιρροή του στον Τισσαφέρνη θα παίξει το τελευταίο του χαρτί μέχρι το τέλος. Εξάλλου, η παντελώς αποδυναμωμένη Αθήνα μετά τα σικελικά, δεν έχει και πολλά περιθώρια διαπραγματεύσεων. Υπό αυτούς τους όρους μια ενδεχόμενη συμμαχία με τον Τισσαφέρνη είναι εξόχως δελεαστική.

Διαβάστε περισσότερα ›
Η Περσική Αυτοκρατορία το 490 π.Χ..

Ο Θουκυδίδης, ο Αλκιβιάδης και η πεμπτουσία της δόλιας πολιτικής

Μετά τη δεύτερη συνθήκη των Λακεδαιμονίων με τον Πέρση βασιλιά ο Θηριμένης παρέδωσε, ως όφειλε, όλες τις ναυτικές των Πελοποννησίων στον Αστύοχο. Από τη μεριά τους οι Αθηναίοι μετέβησαν από τη Σάμο στη Χίο και κυριαρχούσαν σε στεριά και θάλασσα. Άρχισαν μάλιστα να οχυρώνουν το Δελφίνιο, που βρισκόταν πολύ κοντά στην πόλη της Χίου.

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Ναός του Απόλλωνα στα Δίδυμα της σημερινής Τουρκίας. The Temple of Apollo at Didyma in modern-day Turkey

Ο Θουκυδίδης, το μέτωπο της Ιωνίας και η συμμαχία των Λακεδαιμονίων με τον Πέρση βασιλιά

Η πρώτη στάση του Αλκιβιάδη και του Χαλκιδέα, όταν έφυγαν από τη Σπάρτη κι έφτασαν στην Ιωνία ήταν ο Κώρυκος – στην ακτή της Μικράς Ασίας – όπου και συναντήθηκαν με Χιώτες ολιγαρχικούς, ανθρώπους μυημένους σχετικά με την αποστασία. Κατόπιν συνεννοήσεως, έφτασαν στη Χίο (προκαλώντας «έκπληξη και φόβο») τη στιγμή που πραγματοποιούταν συνέλευση της βουλής, πράγμα καθόλου τυχαίο, καθώς όλα είχαν σκηνοθετηθεί από την ντόπια ολιγαρχία.

Διαβάστε περισσότερα ›
Η διπλωματία δεν ασχολείται με συναισθηματισμούς που αφορούν την εθνικότητα ή την ιστορία. Κι αυτός είναι ακόμη ένας πολύ βασικός κανόνας της διπλωματίας.

Ο Θουκυδίδης, ο στρατιωτικός χάρτης μετά τα σικελικά και οι βασικοί κανόνες της διπλωματίας

Ο Θουκυδίδης, ο στρατιωτικός χάρτης μετά τα σικελικά και οι βασικοί κανόνες της διπλωματίας Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Όταν τα νέα της σικελικής συμφοράς έφτασαν στην Αθήνα, για αρκετό διάστημα δεν γίνονταν πιστευτά. Ακόμη κι όταν άρχισαν να καταφτάνουν κάποιοι […]

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Θουκυδίδης του Ολόρου ο Αλιμούσιος (περ. 460 π.Χ. - περ. 399 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, γνωστός για τη συγγραφή της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου. Thoucydides of Olorus of Alimousios (about 460 BC - ca. 399 BC) was an ancient Greek historian, known for the writing of the history of the Peloponnesian War.

Ο Θουκυδίδης, η σικελική τραγωδία και η παθολογία του πολέμου

Όταν πια κατέστη σαφές ότι οι αθηναϊκές ενισχύσεις στη Σικελία δεν απέφεραν τα αναμενόμενα, κι ότι η αιφνιδιαστική επίθεση στις Επιπολές δεν μπόρεσε να ανατρέψει τη σε βάρος των Αθηναίων κατάσταση, ο στρατηγός Δημοσθένης πρότεινε την άμεση επιστροφή στην Αθήνα. Σκεπτόμενος καθαρά ορθολογιστικά απεφάνθη ότι δεν είχε κανένα νόημα να εξαντλήσουν το στράτευμα σ’ έναν τόσο αβέβαιο αγώνα στις Συρακούσες, τη στιγμή που ο εχθρός οχύρωνε τη Δεκέλεια φέρνοντας σε φοβερά δύσκολη θέση την Αθήνα.

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus, 7 Νοεμβρίου 1913 - 4 Ιανουαρίου 1960) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας

Ο Καμύ, ο Σίσυφος και το παράλογο

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η διαπίστωση του Αλμπέρ Καμύ «Πρέπει να φανταστούμε το Σίσυφο ευτυχισμένο» είναι, τουλάχιστον εξ’ αρχής, εντελώς παράλογη. Ο Σίσυφος είναι ο μυθολογικός ήρωας που καταδικάστηκε από το Δία να κουβαλά ένα τεράστιο βράχο στην ανηφόρα. Μετά το πέρας αυτής της διαδικασίας ο βράχος ξανακυλούσε στην εκκίνηση κι ο Σίσυφος έπρεπε να ξεκινήσει απ’ την αρχή.

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Θουκυδίδης

Ο Θουκυδίδης και η στρατιωτική αποτυχία των Αθηναίων στη Σικελία

Ο Θουκυδίδης και η στρατιωτική αποτυχία των Αθηναίων στη Σικελία Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Όταν οχυρωνόταν η Δεκέλεια στην Αττική από τους Λακεδαιμονίους, φέρνοντας την Αθήνα σε πολύ δύσκολη θέση, οι εξελίξεις στη Σικελία ήταν επίσης οδυνηρές: «…. ο Γύλιππος […]

Διαβάστε περισσότερα ›
Μαρμάρινη σαρκοφάγος, 3ος αιώνας μ. Χ. Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης

Ο Θουκυδίδης, ο Αλκιβιάδης και η ρητορική του αμοραλισμού

Ο Θουκυδίδης, ο Αλκιβιάδης και η ρητορική του αμοραλισμού Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Όταν οι Συρακούσιοι πρέσβεις εμφανίστηκαν στη Σπάρτη για να ζητήσουν στρατιωτική βοήθεια για την πόλη τους, βρήκαν ένθερμους υποστηρικτές τόσο τους Κορίνθιους, όσο και τον Αλκιβιάδη που […]

Διαβάστε περισσότερα ›
Αρχαίο τετράδραχμο από τις Συρακούσες της Σικελίας, 405 π.Χ.

Ο Θουκυδίδης, η δύναμη της ισχύος και οι ψυχολογικές μεταστροφές

Όταν οι Πελοποννήσιοι πήραν την απόφαση να στείλουν βοήθεια στη Σικελία, οι Συρακούσες βρίσκονταν ήδη σε πολύ δύσκολη θέση. Οι Αθηναίοι πλιατσικολόγησαν τα Μέγαρα, πόλη που κατείχαν οι Συρακούσιοι, επέστρεψαν στον ποταμό Τηρία «κι από κει προχώρησαν στο εσωτερικό καταστρέφοντας τον τόπο και καίγοντας τα σπαρτά».

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Θουκυδίδης, η στρατηγική του πολέμου και οι πολιτικές ίντριγκες

Ο Θουκυδίδης, η στρατηγική του πολέμου και οι πολιτικές ίντριγκες

Με την άφιξη του αθηναϊκού στρατού στη Σικελία οι τρεις στρατηγοί, ο Νικίας, ο Λάμαχος κι ο Αλκιβιάδης (που ακόμη δεν είχε ανακληθεί), βρέθηκαν μπροστά στην αποθαρρυντική πραγματικότητα της ολοκληρωτικής διάψευσης σχετικά με τα χρήματα που είχαν υποσχεθεί οι Εγεσταίοι. Τα νέα που έφτασαν στο στρατόπεδο των Αθηναίων (στο Ρήγιο) από τα τρία πλοία που είχαν σταλεί στην Έγεστα ήταν ξεκάθαρα.

Διαβάστε περισσότερα ›
Περικεφαλαία αρχαίου Σπαρτιάτη οπλίτη. Horsetail of ancient Spartan Hoplite.

Ο Θουκυδίδης, η ρητορική του πολέμου και οι σαθρές δημοκρατίες

Ο Θουκυδίδης, η ρητορική του πολέμου και οι σαθρές δημοκρατίες Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Ο Περικλής είχε ξεκαθαρίσει ότι η Αθήνα είχε όλες τις δυνατότητες να κερδίσει τον πόλεμο με τη Σπάρτη, υπό τον όρο να μην υποπέσει στο λάθος […]

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο ιμπεριαλιστής ξέρει να είναι κυνικός απέναντι σε οτιδήποτε μπορεί να αντιτάξει ο ανίσχυρος. Γνωρίζει εκ των προτέρων ότι τα επιχειρήματα του θα είναι κυρίως ηθικά ή συναισθηματικά, δηλαδή εντελώς ακίνδυνα. Δεν διατίθεται να δαπανήσει χρόνο για αερολογίες.

Ο Θουκυδίδης, η Μήλος και η έννοια του ιμπεριαλισμού

Η Μήλος ήταν αποικία των Λακεδαιμονίων και στην αρχή του πολέμου κράτησε ουδετερότητα αποφεύγοντας τις συγκρούσεις. Οι Αθηναίοι όμως, ως απόλυτοι κυρίαρχοι της θάλασσας, ήταν αδύνατο να δεχτούν την ανεξαρτησία του νησιού. Θα έλεγε κανείς, ότι δεν ήταν μόνο τα διαφυγόντα κέρδη, αφού η Μήλος δεν πλήρωνε φόρους στο «συμμαχικό» ταμείο, αλλά και η ίδια η αίσθηση της τιμής, που υποχρέωνε την κυριαρχία.

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Θουκυδίδης και το πανόραμα της πολεμικής διπλωματίας

Ο Θουκυδίδης και το πανόραμα της πολεμικής διπλωματίας

Μετά τα γεγονότα στην Αμφίπολη ούτε οι Αθηναίοι ούτε οι Λακεδαιμόνιοι προχώρησαν σε καμία πολεμική επιχείρηση. Ο θάνατος του Κλέωνα και του Βρασίδα, ηγέτες που τάσσονταν περισσότερο με τον πόλεμο, δυνάμωσε τις φωνές που υποστήριζαν την ειρήνη. Εξάλλου, οι μακρόχρονες συρράξεις είχαν εξασθενίσει και τα δύο στρατόπεδα.

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Θουκυδίδης, ως προσωπικός – πλέον – μάρτυρας των γεγονότων, αντιλαμβάνεται εξ’ ιδίων τη δυναμική της μετριοπαθούς πολιτικής του Βρασίδα, αφού τη βρίσκει – κυριολεκτικά – μπροστά του. Η στρατιωτική απειλή που συνδυάζεται με το συμφιλιωτικό πνεύμα είναι η μόνιμη απειλή που διαρκώς αναβάλλεται.

Ο Θουκυδίδης, η Αμφίπολη και οι προϋποθέσεις της ειρήνης

Η μετριοπαθής πολιτική του Βρασίδα απεδείχθη για μια ακόμη φορά καταλυτική στην έκβαση των εξελίξεων. Όταν ξεκαθάρισε στους πολιορκημένους, με κήρυκα, ότι όσοι Αμφιπολίτες και Αθηναίοι βρίσκονταν στην πόλη μπορούσαν να παραμείνουν ανενόχλητοι χωρίς να χάσουν ούτε τις περιουσίες ούτε τα πολιτικά τους δικαιώματα, η συνθηκολόγηση έγινε περισσότερο δελεαστική από την επίφοβη αναμονή των δυνάμεων του Θουκυδίδη.

Διαβάστε περισσότερα ›
Αρχαίο αθηναϊκό τετράδραχμο, 5ος αι. π Χ.

Ο Θουκυδίδης, ο Βρασίδας και η λογική της φιλελεύθερης αποικιοκρατίας

Ο Θουκυδίδης, ο Βρασίδας και η λογική της φιλελεύθερης αποικιοκρατίας Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Λακεδαιμόνιοι μετά την πανωλεθρία στη Σφακτηρία βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Πιεσμένοι από τις αθηναϊκές στρατιωτικές επιχειρήσεις μέσα στην Πελοπόννησο έκριναν αναγκαίο […]

Διαβάστε περισσότερα ›
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης υπήρξε το αποτέλεσμα της πολιορκίας της βυζαντινής πρωτεύουσας, της οποίας Αυτοκράτορες ήταν ο Αλέξιος Δ' ο Αλέξιος Ε' Μούρτζουφλος και ο Θεόδωρος Α' από την Δ' Σταυροφορία, με επικεφαλής τον Ερρίκο Δάνδολο, τον Βονιφάτιο τον Μομφερατικό και τον Βαλδουίνο Α'. Η σταυροφορία διήρκεσε μέχρι το 1204 , όταν τελικά η Κωνσταντινούπολη αλώθηκε.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης και οι άνθρωποι που εμπορεύονται τα έθνη

Το μυθιστόρημα του Παπαδιαμάντη «Οι έμποροι των Εθνών» κυκλοφόρησε για πρώτη φορά, σε συνέχειες, στην εφημερίδα «Μη Χάνεσαι» από το Νοέμβριο του 1882 ως το Φεβρουάριο του 1883. Έκτοτε εκδίδεται κι επανεκδίδεται και η πρόβλεψη ότι θα εξακολουθήσει να κεντρίζει το εκδοτικό ενδιαφέρον εσαεί δεν είναι καθόλου παρακινδυνευμένη.

Διαβάστε περισσότερα ›
Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (2010) 
"Alice in Wonderland"

Ο Λούις Κάρολ, η Αλίκη και τα θαύματα της παιδικής ονειροφαντασίας

Το παραμύθι του Λούις Κάρολ «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων», θα έλεγε κανείς, ότι ήταν γεννημένο για να αποτελέσει λογοτεχνικό θρύλο.

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Θουκυδίδης, ο εμφύλιος στην Κέρκυρα και η έννοια της ιστορίας

Ο Θουκυδίδης, ο εμφύλιος στην Κέρκυρα και η έννοια της ιστορίας

Ο εμφύλιος πόλεμος στην Κέρκυρα είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί ως γεγονός ξεκομμένο από τον υπόλοιπο αρχαιοελληνικό κόσμο. Κι αυτό γιατί η διαμάχη της Κέρκυρας με την Κόρινθο στάθηκε η απαρχή του πελοποννησιακού πολέμου.

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Klaus Mann, ως Επιλοχίας του Αμερικάνικου Στρατού, Ιταλία 1944

Ο Κλάους Μαν, η ομοφυλοφιλία και ο φασισμός

Ο Κλάους Μαν, η ομοφυλοφιλία και ο φασισμός Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Το σύντομο βιογραφικό του Κλάους Μαν, γιου του Τόμας Μαν, που παραθέτει μετά το δοκίμιο «Ομοφυλοφιλία και Φασισμός» ο μεταφραστής Αλέξανδρος Ίσαρης, είναι εξόχως κατατοπιστικό. Μεταξύ άλλων ο […]

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Κάρλο Τσιπόλα και οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας

Ο Κάρλο Τσιπόλα και οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας

Ο Κάρλο Τσιπόλα στο δοκίμιο «Οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας» από την εισαγωγή ακόμα, είναι ξεκάθαρος: «Τα ανθρώπινα όντα έχουν το προνόμιο να είναι υποχρεωμένα να υπομείνουν ένα επιπλέον φορτίο

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Διονύσης Χαριτόπουλος και ο αχαρτογράφητος κόσμος της ανθρώπινης βλακείας

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος και ο αχαρτογράφητος κόσμος της ανθρώπινης βλακείας

Στο λεξικό του Μπαμπινιώτη στο λήμμα βλάκας έχουμε τον ορισμό: «πρόσωπο που ενεργεί και συμπεριφέρεται με ανόητο τρόπο, ο ηλίθιος»,

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Άλντους Χάξλεϋ (Aldous Leonard Huxley, 26 Ιουλίου 1894 – 22 Νοεμβρίου 1963) ήταν Άγγλος μυθιστοριογράφος και σατιρικός συγγραφέας.

Ο Άλντους Χάξλεϋ και τα αδιέξοδα του Νέου Κόσμου

Ο Άλντους Χάξλεϋ και τα αδιέξοδα του Νέου Κόσμου Γράφει ο Θανάσης Μπαντές  Όταν ο Άλντους Χάξλεϋ έγραφε το «Θαυμαστό Νέο Κόσμο» δεν κοιτούσε απλώς το μέλλον, κοιτούσε την ανθρωπότητα με τρόπο απογυμνωτικό κι ανελέητο. Το ανθρώπινο είδος, σαν σε […]

Διαβάστε περισσότερα ›
Το πρώτο πνεύμα είναι τα Χριστούγεννα του παρελθόντος. Ο Σκρουτζ παρακολουθεί τους δρόμους των παιδικών του χρόνων. Το πνεύμα τον οδηγεί στο σχολείο.

Ο Ντίκενς, ο Σκρουτζ και τα φαντάσματα των Χριστουγέννων

Το χριστουγεννιάτικο παραμύθι του Ντίκενς «Τα Κάλαντα» είναι καταδικασμένο παραμένει στο χρόνο, όχι ως – επετειακού τύπου – εορταστική αναβίωση, αλλά ως αυτόνομη καλλιτεχνική δημιουργία. Γιατί στο Ντίκενς τα Χριστούγεννα είναι μόνο η αφορμή ή, ακόμη πιο σωστά, η ατμόσφαιρα, που μπορεί να αποδώσει την ανθρώπινη μεταστροφή, αφού ο Σκρουτζ από παγκόσμιο σύμβολο της τσιγκουνιάς, θα μεταβληθεί, σε ελάχιστο χρόνο, σε αμετανόητο εκφραστή της γενναιοδωρίας.

Διαβάστε περισσότερα ›
Το βιβλίο του Κώστα Πασχάλη «Από το ρακί στο ούζο»

Το ρακί, το ούζο και τα μεθυστικά ταξίδια

Το ρακί, το ούζο και τα μεθυστικά ταξίδια     Βάλε ούζο στα ποτήρια                 να γλεντήσουν τα μπατίρια                            Βασίλης Τσιτσάνης Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Το βιβλίο […]

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Θουκυδίδης του Ολόρου ο Αλιμούσιος (περ. 460 π.Χ. - περ. 399 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, γνωστός για τη συγγραφή της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου. Thoucydides of Olorus of Alimousios (about 460 BC - ca. 399 BC) was an ancient Greek historian, known for the writing of the history of the Peloponnesian War.

Ο Θουκυδίδης και τα γεγονότα στη Σφακτηρία από πολιτική άποψη

Ο Θουκυδίδης και τα γεγονότα στη Σφακτηρία από πολιτική άποψη Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Όταν, μετά τις εξελίξεις στην Πύλο και τον αποκλεισμό των Λακεδαιμονίων στη Σφακτηρία, οι Σπαρτιάτες ζήτησαν ανακωχή για ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, οι Αθηναίοι στρατηγοί δέχτηκαν και συμφωνήθηκε […]

Διαβάστε περισσότερα ›
Παρθενώνας, (λεπτομέρεια). Μουσείο της Ακρόπολης, Αθήνα

Ο Θουκυδίδης, ο στρατηγός Δημοσθένης και τα γεγονότα της Πύλου από στρατιωτική άποψη

Ο Θουκυδίδης, ο στρατηγός Δημοσθένης και τα γεγονότα της Πύλου από στρατιωτική άποψη Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Ο στρατηγός Δημοσθένης, γιος του Αλκισθένη, είχε σαφώς αμαυρώσει τη φήμη του από την αποτυχία με τους Αιτωλούς. Όταν βρέθηκε σε πλεονεκτική θέση […]

Διαβάστε περισσότερα ›
Γλυπτό από το Ανατολικό Αέτωμα του Παρθενώνα

Ο Θουκυδίδης, ο Διόδοτος και ο ανθρωπισμός μέσα στον πολιτικό λόγο

Ο Θουκυδίδης, ο Διόδοτος και ο ανθρωπισμός μέσα στον πολιτικό λόγο Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Οι γνώσεις μας για το Διόδοτο είναι σχεδόν μηδαμινές. Ο Γεωργοπαπαδάκος παραθέτει σε υποσημείωση: «Δεν ξέρουμε τίποτε περισσότερο για το συνετό αυτόν άντρα». Το σίγουρο […]

Διαβάστε περισσότερα ›
Ο Θουκυδίδης (περίπου 460 -398 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας στρατηγός και ιστορικός, παγκοσμίως γνωστός για τη συγγραφή της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου. Πρόκειται για ένα κλασικό ιστορικό έργο, το πρώτο στο είδος του, που αφηγείται τα γεγονότα του πολέμου μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης

Ο Θουκυδίδης, ο Κλέωνας και η ρητορεία των δημαγωγών

Ο Θουκυδίδης, ο Κλέωνας και η ρητορεία των δημαγωγών Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Όταν, μετά την κατάπνιξη της αποστασίας των Μυτιληναίων, η αθηναϊκή εκκλησία του δήμου αποφάσισε τη θανάτωση όλων των ανδρών και το πούλημα των γυναικόπαιδων στα σκλαβοπάζαρα, ήταν […]

Διαβάστε περισσότερα ›