5 Αυγούστου 2018 at 09:53

Το καμένο Μάτι της Αττικής και ο ρεαλισμός της κοινωνικής ουτοπίας

από

Το καμένο Μάτι της Αττικής και ο ρεαλισμός της κοινωνικής ουτοπίας

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Όταν οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν ανταγωνιστικά, ως κατακτητές, ασελγούν και ασεβούν σε βάρος της Φύσης, τότε είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή, όταν τα όρια αντοχής της Φύσης, αλλά και τα όρια ανοχής της ίδιας της κοινωνίας εξαντληθούν, θα πληρώσουν το τίμημα και θα καταστραφούν, κι όχι γιατί τάχα η Φύση εκδικείται, αλλά γιατί η κοινωνία συγκροτείται και συμπεριφέρεται ανορθολογικά κι ενάντια στους αναλλοίωτους νόμους της Φύσης. Αυτό είναι το δίδαγμα της σχετικά πρόσφατης ανθρώπινης ιστορίας από τη στιγμή που κάποιοι αποφάσισαν με τη βία των όπλων, των θεσμών, των κοινωνικών και οικονομικών δομών να ιδιοποιηθούν τμήμα της κοινής κληρονομιάς και να μετασχηματιστούν σε εκμεταλλευτική, απάνθρωπη και καταστροφική εξουσία μειοψηφίας σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας, με την εμφάνιση, δηλαδή, της ατομικής ιδιοκτησίας.

Το καμένο Μάτι της Αττικής
Το καμένο Μάτι της Αττικής

Από τότε που η επιβίωση, η ασφάλεια και η ευημερία των μελών των κοινωνιών έπαψε να είναι συλλογική-κοινωνική υπόθεση, φορτώθηκε στις πλάτες αδύναμων, αμαθών και αβοήθητων ατόμων και έγινε κανόνας ο νόμος της καπιταλιστικής ζούγκλας, σύμφωνα με τον οποίον ο δυνατότερος επιβιώνει σε βάρος των αδυνάτων και συνεπώς ‘ο σώζων εαυτόν σωθήτω’ και ‘όποιον πάρει ο χάρος’. Από τότε οι λίγοι μεγαλοϊδιοκτήτες γης και μέσων παραγωγής εκμεταλλεύονται τους πολλούς πουλώντας τους ένα οικοπεδάκι και παραχωρώντας τους το ‘πλασματικό δικαίωμα’ απόκτησης, κατά κανόνα παράνομα και με υπέρογκα τοκογλυφικά τραπεζικά δάνεια, ένα αυθαίρετο σπιτάκι στην πόλη, άντε και ένα εξοχικό σε κάποιο βουνό ή σε κάποια κοντινή παραλία . Το αποτέλεσμα δεν ήταν βέβαια η αύξηση του αισθήματος ασφάλειας των πλασματικών ιδιοκτητών, ούτε φυσικά και η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των κατόχων πλασματικής ιδιοκτησίας, γιατί αυτή συνδέθηκε με την αγωνία της εξασφάλισης της δόσης για το τραπεζικό δάνειο, για τον φόρο ακίνητης περιουσίας, για τον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων, για το αναπόφευκτο ‘λάδωμα’ του αρμόδιου υπαλλήλου του Δήμου, της Πολεοδομίας, του εφοριακού, του δασάρχη, της ΕΥΔΑΠ αλλά και με τον φόβο της κατεδάφισης του αυθαιρέτου και συνεπώς της απώλειας των κόπων μιας ζωής, βιώματα και εμπειρίες μιας ‘ψευδαίσθησης ιδιοκτησίας’ που καθηλώνει τους φορείς της ως εθελόδουλους και υποτακτικούς μικρών και μεγάλων αφεντικών. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις αυτή η σχέση παράνομης ή ημινομιμοποιημένης, για λόγους διατήρησης της πολιτικής πελατείας των κυβερνητικών κομμάτων, κατοχής πλασματικής ιδιοκτησίας οδήγησε τους κατόχους της στις φυλακές και σε κάποιες άλλες στον θάνατο εξαιτίας πλημμυρών ή πυρκαγιάς, λόγω έλλειψης της αναγκαίας υποδομής, αλλά και της οφειλόμενης πολιτικής για την προστασία αυτών των ‘ιδιοκτησιών’. Έτσι φτάσαμε στα φαινόμενα της Ολυμπίας, της Μάντρας και του οικισμού Μάτι για να περιοριστούμε σε όσα δεν προλάβαμε, εξαιτίας των δεκάδων αδικοχαμένων πλασματικών ιδιοκτητών, να ξεχάσουμε.

Κάποιοι επιζήσαντες αυτών των καταστροφών ονειρεύονται και κάποιοι πολιτικάντηδες έμποροι ελπίδων υπόσχονται να ξαναστήσουν τα καμένα και πνιγμένα χωριά και να ξαναχτίσουν το Μάτι καλύτερο από ότι ήταν, ακόμα κι αν χρειαστεί να γκρεμιστούν και όσα σπίτια δεν κάηκαν αλλά είναι ακόμα, και παρά τις αλλεπάλληλες πανάκριβες νομιμοποιήσεις, αυθαίρετα, χωρίς ωστόσο να θίξουν την λεγόμενη ιερότητα της ατομικής ιδιοκτησίας, τη βάση, δηλαδή, του πυρομανούς καπιταλισμού. Δεν είναι λογικό να αμφισβητήσει κανείς τις προθέσεις όσων ελπίζουν και πασχίζουν για κάτι καλύτερο, αλλά είναι απόλυτα λογικό να ξανασκεφτούν τους λόγους που τους έδεσαν για μια ζωή στο άρμα της εκμετάλλευσής τους από το μεγάλο κεφάλαιο και τους οδήγησαν στη καταστροφή. Με αντικειμενική σκέψη θα καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι ο βασικότερος λόγος αυτής προδιαγεγραμμένης καταστροφής τους είναι το γεγονός ότι κάποιοι κατακερμάτισαν κοινή-κοινωνική περιουσία σε μικρές ατομικές ιδιοκτησίες χωρίς τις αναγκαίες υποδομές και χωρίς τους απαραίτητους πολεοδομικούς σχεδιασμούς που θα εξασφάλιζαν μια ασφαλή, αξιοπρεπή, κοινωνικά και πολιτιστικά γόνιμη συμβίωση που αργά ή γρήγορα θα οδηγούσαν, πέρα από τους μίζερους ανταγωνισμούς και τις άγονες συγκρούσεις στην συνολική κατάρρευση του συγκεκριμένου μοντέλου στέγασης και κοινωνικής συμβίωσης.

Αν αυτή η πραγματικότητα γίνει συνείδηση όσων επέζησαν και όσων έχουν το κουράγιο να ξαναπροσπαθήσουν, τότε θα πρέπει να επεξεργαστούν ένα διαφορετικό χωροταξικό σχέδιο που θα εγκαταλείπει την ανταγωνιστική ατομιστική νοοτροπία που διασπά και εχθροποιεί αδέρφια, φίλους, γείτονες και συμπολίτες και θα οικοδομεί το μέλλον όλων των νέων κατοίκων πάνω στο κοινό, συλλογικό όραμα που θα εδράζεται στην ανακήρυξη όλης της περιοχής του οικισμού Μάτι σε συλλογική και εξ αδιαιρέτου κοινωνική περιουσία, πάνω στην οποία θα οικοδομήσουν έναν πρότυπο οικισμό που θα αξιοποιεί με άριστο τρόπο ολόκληρη την έκταση, ώστε όλοι να ζουν σε αξιοπρεπείς κατοικίες με τις αντίστοιχες υποδομές, πράγμα που θα τους επιτρέπει να εξασφαλίσουν μεγάλες εκτάσεις για την δημιουργία των αναγκαίων δημόσιων χώρων και των απαραίτητων πάρκων αναψυχής. Γι αυτό δεν χρειάζεται παρά να αναζητήσει και να μελετήσει κανείς παρόμοια χωροταξικά-πολεοδομικά σχέδια, όπως λ. χ. αυτό της συνοικίας Brondby[1] έξω από την Κοπεγχάγη της Δανίας και να τα προσαρμόσει στις τοπικές συνθήκες. Ας γίνει το πάθημα μάθημα. Ας πάψουμε να μοιρολογούμε, κάνοντας το πένθος για τα χαμένα αδέρφια μας δημιουργικό θυμό και αγώνα για κάτι καλύτερο και ασφαλέστερο συλλογικό και κοινωνικά αυτοπροσδιοριζόμενο. Αντί, λοιπόν, τα θύματα να ξαναμπούν στο ρινγκ του μεγάλου κεφαλαίου για μια από τα ίδια, ας ξεκινήσουν με μια Γενική Συνέλευση όλων όσων υπήρξαν και θέλουν να συνεχίσουν να είναι κάτοικοι του συνοικισμού ΜΑΤΙ ΑΤΤΙΚΗΣ και να συσπειρωθούν σε έναν συνεταιρισμό για να καταργήσουν ότι και όσα τους χώριζαν και να ανακηρύξουν ολόκληρο το κομμάτι γης που κατείχαν σε εξ αδιαιρέτου κοινή περιουσία με σκοπό να την αναπλάσουν σε ένα πρότυπο πολεοδομικό συγκρότημα με κριτήριο το «μέτρον άριστον» και «όλων των πραγμάτων μέτρο είναι ο άνθρωπος». Θα τους κοστίσει πολύ λιγότερο, ίσως και τίποτα, αν διεκδικήσουν από το κράτος και από την Ευρωπαϊκή Ένωση τις οφειλόμενες αποζημιώσεις και φυσικά διαχειριστούν οι ίδιοι τα χρήματα που ήδη κατατίθενται και θα συνεχίσουν να κατατίθενται από συνανθρώπους τους στους τραπεζικούς λογαριασμούς αλληλεγγύης.

Ας αποδεχτούμε το μήνυμα της πρότασης Brondby, (https://www.google.gr/search?q=brondby+city+denmark&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ved=2ahUKEwjqtpjXi8LcAhVpLsAKHV0hDcgQsAR6BAgGEAE&biw=1067&bih=742, ), ως πρόκληση και ας αποδείξουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλάζοντας τον εαυτό μας για λογαριασμό της πόλης μας, της χώρας μας, των παιδιών μας και του μέλλοντός τους. Η κοινωνική ισότητα, η άμεση δημοκρατία και ο αταξικός ουμανισμός δεν είναι κούφιες θεωρίες, αλλά συγκεκριμένες πράξεις και ρεαλιστικές λύσεις που μας απελευθερώνουν από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ας γίνουμε η αλλαγή που ονειρευόμαστε κι ας πάψουμε να είμαστε ποίμνια/οπαδοί/θύματα σκοταδιστικών ιερατείων και εξουσιαστικών συμμοριών κάθε εκδοχής, χρώματος και κοπής. Ας αξιοποιήσουμε την ευκαιρία να γίνουμε Πολίτες που χτίζουν καινούργιες και σύγχρονες Πολιτείες, που παράγουν Πολιτική Κοινωνικής Ισότητας και Ουμανιστικό Πολιτισμό.

[1] Περιοδικό ΕΨΙΛΟΝ, 946/31.05.2009.

claslessdemocracy@gmail.com

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

Δείτε ακόμη:

  • Το συμπέρασμα, και πάλι, είναι πως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όταν αντιμετωπίζονται ξεχωριστά και ανεξάρτητα η μια από την άλλη, δεν μπορούν να αναδειχτούν σε ολοκληρωμένο, ανεξάρτητο και αποκεντρωμένο ενεργειακό σύστημα20 Ιουνίου 2017 Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας: Μύθοι και πραγματικότητα (0)
    Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι ο συνδυασμός των εναλλακτικών πηγών ενέργειας για την παραγωγή υδρογόνου και στη συνέχεια για την παραγωγή άφθονης, φθηνής και καθαρής ηλεκτρικής ενέργειας με […]
  • «Ποιος φοβάται το Υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, Εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.19 Σεπτεμβρίου 2018 Υδρογόνο. Ο σύγχρονος Προμηθέας Δεσμώτης (0)
    Ο καπιταλισμός και το πετρέλαιο ήταν μια μικρή περίοδος στην ιστορία μας και επομένως δεν είναι η μοίρα της ανθρωπότητας, και συνεπώς το τέλος τους δεν μπορεί παρά να είναι μια νέα αρχή […]
  • ARKAS -The Original Page2 Μαΐου 2017 Για τον μύθο του «πολιτικού συστήματος» (0)
    Όπως η αρχιτεκτονική των κτιρίων εξελίσσεται με το πέρασμα του χρόνου, αλλάζοντας υλικά, εποικοδόμημα, οικοδόμημα και θεμελίωση, έτσι και τα κοινωνικά συστήματα οφείλουν να εξελίσσονται […]
  • Η Ιστορία ως Ιδεολογία16 Ιουνίου 2017 Η Ιστορία ως Ιδεολογία (0)
    Υπάρχει, επίσης, μεγάλη διαφορά μεταξύ της αντικειμενικής-πραγματικής ιστορίας και της ιστοριογραφίας.
  • Η Γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας18 Απριλίου 2017 Η Γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας (0)
    Στην ‘ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα εξουσίας ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας’, αναφέρεται το νέο δοκίμιο του Κώστα Λάμπου, συνεχίζοντας την αντισυμβατική του […]
  • Ο δυτικός κόσμος προτάσσοντας το δικαίωμα της ατομικής ελευθερίας, που τόσο εξυπηρέτησε τον καπιταλισμό, την μετουσίωσε σε επαναστατική πράξη.3 Ιουλίου 2016 Ο νεοφιλελευθερισμός, το 1% και το υπόλοιπο 99% (2)
    Παρακολουθούμε την πολιτική επιλογή της παντοκρατορίας του χρήματος, που ελέγχει όλες τις εξελίξεις. Γιατί το να επιτραπεί ο άκρατος πλουτισμός σε μια ελάχιστη μερίδα, η οποία […]
  • Χιλιάδες προνήπια μένουν εκτός του Δημόσιου Σχολείου. Το δικαίωμα της εκπαίδευσης μπαίνει στην κληρωτίδα ενισχύοντας την ανισομερή κατοχή σχολικής ετοιμότητας. Η πραγματικότητα αυτή έρχεται σ' ευθεία αντίθεση με το Σύνταγμα της χώρας (άρθρο 16], με το Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγραμμάτων Σπουδών31 Μαρτίου 2014 ΔΟΕ- Επιστολή προς τους γονείς: Η προσχολική αγωγή δεν είναι το αποπαίδι της εκπαίδευσης (0)
    το πλαίσιο αυτό κρίνεται απαραίτητη η ισότιμη ενσωμάτωση της προσχολικής αγωγής στον ενιαίο σχεδίασμά της εκπαίδευσης, δεδομένου ότι αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του εκπαιδευτικού […]
  • Κάθε δανειστής ενδιαφέρεται πρωτίστως για την εξασφάλιση αποπληρωμής των τόκων και του κεφαλαίου του και δευτερευόντως για την επίτευξη κέρδους στο κεφάλαιο που δανείζει10 Απριλίου 2014 Το μυστικό: Η «Έξοδος» στις αγορές με το Αγγλικό Δίκαιο (0)
    Το μυστικό: Η «Έξοδος» στις αγορές με το Αγγλικό Δίκαιο Γράφει ο Πάνος Παναγιώτου* Η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές κεφαλαίων είναι ένα θέμα που απασχολεί ιδιαίτερα τον ελληνικό […]
  • ποδοσφαιρικός αγώνας στην Αργεντινή29 Νοεμβρίου 2016 Εντουάρντο Γκαλεάνο: Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής (1)
    Για όσους αντιλαμβάνονται την Ιστορία ως ανταγωνισμό, η καθυστέρηση και η δυστυχία της λατινικής Αμερικής είναι αποτέλεσμα της αποτυχίας της: εμείς χάσαμε, άλλοι κέρδισαν. Συμβαίνει όμως, […]
  • Γιάννη Καλαϊτζής από την εφημερίδα των συντακτών13 Μαΐου 2014 Ρί­χνουν το «τα­μπού» του κοι­νό­χρη­στου αι­για­λού (1)
    Πρό­σφα­τα τέ­θη­καν σε δη­μό­σια δια­βού­λευ­ση με δια­δι­κα­σίες ε­πεί­γο­ντος τρία νο­μο­σχέ­δια σχε­τι­κά με τη δια­χεί­ρι­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σίας. Το πρώ­το α­φο­ρά […]
  • σταφύλια1 Ιουλίου 2016 Να τα ξεριζώσουμε ή όχι τ’ αμπέλια; (0)
    Εάν η ημετέρα κυβέρνηση προετοίμαζε (τότε ήσαν «όλοι μαζί.») πραγματικό πλάνο Β, όπως είχε το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση, δηλαδή ένα εναλλακτικό σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης […]
  • ΔΕΗ25 Ιουνίου 2014 Η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και η πώληση της «Μικρής ΔΕΗ» (1)
    Πολλά λέγονται, πολλά γράφονται, πολλές οι δηλώσεις για «σκληρούς και ανυποχώρητους αγώνες» όλων όσων στήριξαν και στηρίζουν την νεοφιλελεύθερη πολιτική των «ιδιωτικοποιήσεων», του […]
  • Επιπλέον, η μόνη διέξοδος από την ελληνική κρίση, που είναι η σκληρή δουλειά και η βοήθεια του νομοθέτη, των υπουργείων, των ταμείων και των τραπεζών προς αυτήν την κατεύθυνση δεν έχει οπαδούς στη χώρα. Ούτε και βοήθεια.22 Ιουλίου 2016 Αν μας χαρίσουν το χρέος, κ. Λιου μου, θα χρεοκοπήσουμε (0)
    Μεγάλη εξαίρεση σ αυτή την ηθική αθλιότητα της ελληνικής κοινωνίας (γιατί σκόρπιες υπάρχουν πολλές) είναι τα παιδιά των ελληνικών φτωχοσπιτιών, που τα βλέπεις να μαστορεύουν, να οργώνουν, […]
  • Σε ένα κρεσέντο ανευθυνότητας, προκειμένου να προστατεύσει το γόητρο του στην κόντρα με τους γιατρούς, ο υπουργός υγείας απειλεί να διαλύσει εντελώς τον ΕΟΠΥΥ ως την 31η Δεκεμβρίου, αξιοποιώντας το παράδειγμα της ΕΡΤ. (2)30 Νοεμβρίου 2013 ΙΣΑ: Κε Υπουργέ, να ποια πρωτοβάθμια περίθαλψη χρειάζεται η χώρα μας (0)
    ΙΣΑ: Κε Υπουργέ, να ποια πρωτοβάθμια περίθαλψη χρειάζεται η χώρα μας Δημόσια επιστολή προς τον υπουργό Υγείας, Άδωνη Γεωργιάδη, απέστειλε ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, προτείνοντας το […]
  • Η κοινωνία του Skype δημιουργεί νέα ήθη και έθιμα. Καθώς τα χρόνια περνούν η πραγματική Ελλάδα για τους μετανάστες συνοψίζεται σε ένα σύντομο καλοκαιρινό πέρασμα.7 Ιανουαρίου 2017 Το έθνος του Skype (1)
    Η σπατάλη γίνεται πιο εμφανής δεδομένου του ότι το κράτος δεν έχει λαμβάνειν τίποτα από αυτήν την "επένδυση'' του ανθρώπινου κεφαλαίου. Συγκεκριμένα σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα οι […]
  • διαφήμιση29 Αυγούστου 2014 Ο Άνταμ Σμιθ και η εξουσία της καταναλωτικής ισχύος (0)
    Ο Άνταμ Σμιθ στο έργο του «Έρευνα για τη φύση και τις αιτίες του πλούτου των εθνών» παραθέτει τον ορισμό της φτώχειας και του πλούτου ως εξής: «Κάθε άνθρωπος είναι φτωχός ή πλούσιος, […]
  • Ο τεμπέλης οικογενειάρχης που αφήνει τα παιδιά του στο έλεος της μοίρας προκειμένου να μη δουλέψει είναι πρωτίστως ανεύθυνος.31 Οκτωβρίου 2014 Ο Άνταμ Σμιθ, η εργασία και η ηλιθιότητα (0)
    Το ότι η εργατικότητα αποτελεί προσόν δε χρειάζεται συζήτηση. Με τη δουλειά προκόβει κανείς. Ο εργατικός άνθρωπος πάει μπροστά. Προσφέρει. Είναι χρήσιμος. Παραγωγικός. Κι ως εκ τούτου […]
  • Φανταστική απεικόνιση της καθημερινότητας των πρώτων Homo Sapiens17 Δεκεμβρίου 2013 Εμείς οι Sapiens (1)
    Το χαρακτηριστικό του Sapiens είναι η συνεχής αύξηση του πληθυσμού του σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του. Μάλιστα σημείο καμπής στην εξέλιξη του αποτέλεσε η επιλογή του να διακόψει τη […]

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.