2 Μαΐου 2018 at 11:28

Ο Μάης μεταξύ ήττας και ενσωμάτωσης

από

Ο Μάης μεταξύ ήττας και ενσωμάτωσης

Του Γιώργου Καραμπελιά

Πενήντα χρόνια μετά τον Μάη του 68 κάθε εφημερίδα, κάθε ηλεκτρονικό σάιτ και κάθε συστημικό ίδρυμα, πραγματοποιεί κάποιο αφιέρωμα στην εξέγερση του ’68. Μια εξέγερση που στρεφόταν ενάντια στο «σύστημα» σε κάθε μορφή του «γιορτάζεται» σήμερα από τους κύριους φορείς του; Πρόκειται για ένα φαινόμενο με δύο πλευρές. Η μια πλευρά είναι η ενσωμάτωση του Μάη και των φορέων του και η δεύτερη είναι η προσπάθεια συγκάλυψης του περιεχομένου του. Ως προς το πρώτο ζήτημα, δηλαδή την ενσωμάτωση του «Μάη», θα πρέπει να θυμόμαστε ότι έχουν περάσει 50 χρόνια και ένας μεγάλος αριθμός από τους φορείς, τις οργανώσεις, τα κινήματα που είχαν εμφανιστεί τότε, σήμερα βρίσκονται στην εξουσία, από τη διαφήμιση και την… πολιτική μέχρι την λογοτεχνία.

Ο Μάης είναι μια ολόκληρη ιστορική περίοδος που αρχίζει από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 και φτάνει μέχρι και τη δεκαετία του ’70, ενώ δεν υπήρξε ένα φαινόμενο αποκλειστικά δυτικό ούτε ακόμα στενότερα αποκλειστικά γαλλικό και φοιτητικό
Ο Μάης είναι μια ολόκληρη ιστορική περίοδος που αρχίζει από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 και φτάνει μέχρι και τη δεκαετία του ’70, ενώ δεν υπήρξε ένα φαινόμενο αποκλειστικά δυτικό ούτε ακόμα στενότερα αποκλειστικά γαλλικό και φοιτητικό

Αξίζει όμως ταυτόχρονα να σκεφτούμε ότι το 1968 στην Αμερική ήταν πολύ πρόσφατο το κίνημα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και των μαύρων ενώ πριν δέκα χρόνια ένας μαύρος έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ! Είναι μία εξέλιξη, την οποία δεν θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε χωρίς την ύπαρξη του Μάη.

Ο Μάης είναι μια ολόκληρη ιστορική περίοδος που αρχίζει από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 και φτάνει μέχρι και τη δεκαετία του ’70, ενώ δεν υπήρξε ένα φαινόμενο αποκλειστικά δυτικό ούτε ακόμα στενότερα αποκλειστικά γαλλικό και φοιτητικό, διότι έτσι συγκαλύπτεται το ουσιαστικό περιεχόμενο ενός κινήματος που αρχίζει από τον Γκεβάρα, φτάνει στην Κίνα, την Παλαιστίνη, την εξέγερση στην Πολωνία και την Τσεχοσλοβακία ενάντια στον «υπαρκτό σοσιαλισμό και στο μεγαλύτερο εργατικό απεργιακό κίνημα στην ιστορία.

Σε ότι αφορά στη διεθνή του διάσταση σπάει το πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου, το μοίρασμα του κόσμου μεταξύ Ανατολής-Δύσης. Εμφανίζεται η Κίνα και κινήματα που δεν ελέγχονται από την Σοβιετική Ένωση. Από το κίνημα των αδεσμεύτων μέχρι το Βιετνάμ και το αντάρτικο της Λατινικής Αμερικής.. Ιδιαίτερα στη Δύση και στις λεγόμενες σοσιαλιστικές κοινωνίες ο Μάης δεν είναι μόνο κριτική στις μορφές ιδιοκτησίας, δηλαδή ποιος κατέχει τα μέσα παραγωγής, αλλά κριτική στη γραφειοκρατία των Ανατολικών χωρών, στις γραφειοκρατίες των κομμάτων, των συνδικάτων. Το πραγματικό ζήτημα σε όλες τις κοινωνίες είναι η διαιώνιση του καταμερισμού ανάμεσα σε διευθυντές και διευθυνόμενους. Στην Τσεχοσλοβακία το κίνημα παίρνει και μορφή εθνικής εξέγερσης ενάντια στη Σ. Ένωση.

Στη Δύση ζούμε την κρίση του παλιού καπιταλιστικού μοντέλου επικεντρωμένου στην παραγωγή και έχουμε εισέλθει σε ένα μοντέλο που είναι επικεντρωμένο στην κατανάλωση, στον καταναλωτικό καπιταλισμό. Η κριτική της καπιταλιστικής οργάνωσης της εργασίας γίνεται ταυτόχρονα και κριτική στον καταναλωτισμό.

Ένα ζήτημα που τίθεται για πρώτη φορά είναι και το οικολογικό. Δηλαδή το ζήτημα της καταστροφής της φύσης και των συνεπειών της ανάπτυξης, ιδιαίτερα στην Αμερική. Παράλληλα αμφισβητείται και η οργάνωση του χώρου, γι’ αυτό έχουμε και τα πρώτα κινήματα για την γειτονιά, για την κατανομή του εργατικού δυναμικού, τη σχέση του ανθρώπου με την φύση.

Και τέλος δεν μπορούμε και δεν πρέπει να υποτιμήσουμε το τεράστιο δυναμικό της γυναικείας αμφισβήτησης, ενάντια στην ανδροκρατία και τον αποκλεισμό των γυναικών από το δημόσιο χώρο, τόσο στο κοινωνικό, όσο και πολιτικό πεδίο.

Εμφανίζονται όλα μαζί λοιπόν πράγμα που πολύ σπάνια συμβαίνει, γι′ αυτό έχουμε και την ιδιαιτερότητα της έκρηξης, γιατί εμφανίζονται ταυτόχρονα η κρίση της σοβιετικής ηγεμονίας, το αντιαποικιακό κίνημα και το Βιετνάμ και όλα τα νέα κινήματα στη Δύση.

Προφανώς λοιπόν εκείνο το στοιχείο που επέτρεψε στον Μάη να γίνει μεγάλο επαναστατικό κίνημα είναι ότι δεν περιορίστηκε στους φοιτητές αλλά ότι επεκτάθηκε σε όλη την κοινωνία.

Αυτό το γεγονός είναι που έκανε την φοιτητική αμφισβήτηση να ριζοσπαστικοποιηθεί παραπέρα και παράλληλα να καθολικοποιηθεί και να γίνει μεγάλο κίνημα, διαφορετικά θα έμενε μια φοιτητική κινητοποίηση όπως έγινε στην Γερμανία. Εκεί έχουμε ένα πιο ριζοσπαστικό φοιτητικό κίνημα, όμως το φοιτητικό κίνημα δεν συναντιέται με το εργατικό ενώ στη Γαλλία. ο φοιτητικός Μάης μπόρεσε να γίνει ο Μάης διότι έπαψε να είναι φοιτητικός και πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη γενική απεργία στην ιστορία.

Όταν ζούσες εκείνη την περίοδο, κάθε μέρα γινόταν μια εξέγερση, κάπου υψώνονταν οδοφράγματα… από την Πράγα έως το Μεξικό και την Ιαπωνία. Το ’68 ήταν μια παγκόσμια επανάσταση.

Οι μηχανισμοί της ενσωμάτωσης

Δεν μπορούμε λοιπόν να φανταστούμε τον σημερινό κόσμο χωρίς τις αλλαγές που έγιναν τότε. Δεν μπορούμε να φανταστούμε την διαφορετική θέση της γυναίκας, των μαύρων ή των μειονοτήτων, παρ’ ό,τι σήμερα το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο τείνει να τα χρησιμοποιήσει ως όργανα διάλυσης της συνοχής των κοινωνιών. Θα ήταν τρομερό λάθος να πετάξουμε τα δικαιώματα των μαύρων, των γυναικών ή των μειονοτήτων. Επειδή έγιναν αντικείμενο χειραγώγησης από την πλευρά της νέας τάξης πραγμάτων δεν σημαίνει ότι αυτά καθεαυτά έπαψαν να έχουν αξία.

Και εάν η σεξουαλική επανάσταση που στόχευε σε πιο ειλικρινείς σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων μεταβλήθηκε σε σεξουαλική κατανάλωση δεν σημαίνει ότι είναι υπεύθυνος ο Μάης, αλλά η καταναλωτική ενσωμάτωσή του.

Μέσα σε μη επαναστατικές συνθήκες, η ιδεολογία του Μάη μεταβλήθηκε σε όχημα για την επέκταση των καταναλωτικών σχέσεων. Παρ’ ότι το κίνημα ήταν αντικαταναλωτικό, ωστόσο επειδή διέλυσε την παλιά δομή της ιεραρχίας, η οποία έφερνε εμπόδια στην κατανάλωση, η νεοφιλελεύθερη εκδοχή του «Μάη» μπόρεσε να χρησιμοποιηθεί ως όργανο για την επέκταση της κατανάλωσης. Υπ’ αυτή την έννοια η κριτική π.χ. της αστικής, ενταγμένη στη λογική του εμπορεύματος μπορεί να οδηγήσει όντως στην διάδοση της πορνογραφίας! Κάθε επαναστατικό κίνημα εξ άλλου είναι αντιφατικό. Το ίδιο σε μικρότερη κλίμακα συνέβη με το «Πολυτεχνείο» και τη «γενιά του Πολυτεχνείου» στην Ελλάδα. Όταν εξαντλήθηκαν οι θετικές και μεταρρυθμιστικές του διαστάσεις έγινε κατεστημένο και όργανο ιδεολογικής καταστολής. Αυτό όμως σημαίνει ότι πρέπει να επιστρέψουμε στον Γεώργιο Παπαδόπουλο, ή θα πρέπει να θεωρήσουμε αρνητική την εξέγερση του Πολυτεχνείου;

Εξάλλου η σχέση ανατροπής/ενσωμάτωσης, διέπει όλες τις κοινωνίες. Ο χριστιανισμός π.χ. από κίνημα απελευθέρωσης ενσωματώθηκε κάποτε στις κυρίαρχες δομές στην συνέχεια. Πρόκειται για μια διαχρονική πραγματικότητα. Είναι μια διαδικασία χωρίς τέλος.

Τα όρια του «Μάη»

Κατά τον ίδιο τρόπο οι ιδέες του ’68, η πολλαπλότητα, η πολυποικιλότητα, η άρνηση της ομοιομορφίας μεταβλήθηκε π.χ. σε άρνηση της ομοιομορφίας των… καταναλωτικών προϊόντων. Από ένα μοντέλο αυτοκινήτου σε… εκατοντάδες ή και χιλιάδες. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα πρέπει να διεκδικήσουμε εκ νέου την επιστροφή στην ομοιομορφία, αλλά να καταδείξουμε ότι η δήθεν πολυμορφία των προϊόντων είναι η απόλυτη ομοιομορφία των ανθρώπων μέσα στην αυξανόμενη ανισότητα, ενώ πως το αίτημα του Μάη ήταν η πολυμορφία των υποκειμένων μέσα στην όσο το δυνατό μεγαλύτερη ισότητα.

Όταν ζούσες εκείνη την περίοδο, κάθε μέρα γινόταν μια εξέγερση, κάπου υψώνονταν οδοφράγματα… από την Πράγα έως το Μεξικό και την Ιαπωνία. Το ’68 ήταν μια παγκόσμια επανάσταση.
Όταν ζούσες εκείνη την περίοδο, κάθε μέρα γινόταν μια εξέγερση, κάπου υψώνονταν οδοφράγματα… από την Πράγα έως το Μεξικό και την Ιαπωνία. Το ’68 ήταν μια παγκόσμια επανάσταση.

Ταυτόχρονα, και εδώ μπορεί και πρέπει να γίνει μια κριτική στον Μάη, όπως είναι φυσικό κάθε κίνημα ανατροπής έχει μέσα του την υπερβολή, δηλαδή ο Μάης συχνά μαζί με τα ξερά, δηλαδή την κοινωνική και γνωστική ιεραρχία έτεινε να κριτικάρει και κάθε μορφή ετερονομίας, απαραίτητη για την ίδια τη συγκρότηση της κοινωνίας. Ο Ο′ Νηλ όταν είχε εκδώσει το Αντιαυταρχικό σχολειό και εν συνεχεία είδε ότι με «μια ορισμένη εκδοχή του αντιαυταρχικού σχολειού οδηγούμαστε στην λογική της απόλυτης ασυδοσίας». Γι’ αυτό αμέσως μετά εξέδωσε ένα βιβλίο που λέγεται Ελευθερία όχι αναρχία.

Δηλαδή δεν είναι δυνατόν να δομηθεί η κοινωνία χωρίς κάποιες αξίες κοινωνικοποίησης οι οποίες έχουν μέσα τους και στοιχεία ιεραρχίας όπως κάνουν όλες οι κοινωνίες από την πρωτόγονη εποχή μέχρι σήμερα. Στην προσπάθεια απόρριψης των μορφών τηςκαπιταλιστικής κοινωνικοποίησης κάποιες φορές η ιδεολογία του Μάη έφτασε στην άρνηση κάθε μηχανισμού κοινωνικοποίησης, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τον «υπερκαπιταλισμό» του όλα επιτρέπονται. Η σύγχρονη νεο-φιλελεύθερη ιδεολογία αντλεί επιχειρήματα από κάποιες παρανοήσεις του Μάη.

Γιατί λοιπόν πραγματοποιήθηκε η ενσωμάτωση και γιατί άνθρωποι που είχαν και την εναλλακτική λογική ενσωματώθηκαν; Πως η Λιμπερασιόν που βγήκε από την μαοϊκή Υπόθεση του Λαού, έφτασε να είναι εφημερίδα του Ρόντσιλντ; Γιατί κινδυνεύουμε να οδηγηθούμε στο γνωστό κλισέ, πως «κάθε επανάσταση οδηγεί στην ενσωμάτωση» κ.λπ. – Ότι έγινε και στην Ελλάδα με την λεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου.

Υπάρχει όμως ένας βασικότερος λόγος για την ενσωμάτωσης του Μάη. Είναι το ότι τα αιτήματα που έβαζε ο Μάης έχουν εγκαταλειφθεί και δεν υπάρχουν πια κινήματα που να διεκδικούν κάτι ανάλογο, ούτε έχουν την αντικαταναλωτική λογική, ούτε αντι-εραρχική. Στα πανεπιστήμια π.χ. το κύριο αίτημα των φοιτητών είναι η εξασφάλιση της εργασίας χωρίς οιαδήποτε αμφισβήτηση της προσφερόμενης γνώσης. Η αμφισβήτηση της συστημικής γνώσης, της τηλεόρασης, του διαδικτύου, δεν τίθεται καν σαν ζήτημα. Βλέπει κανείς μια οπισθοδρόμηση σε σχέση με τα αιτήματα που είχαν μπει το ’68. Αυτό είναι το σημαντικότερο.

Από τη στιγμή που αυτό το νέο μοντέλο από την δεκαετία του ’90 γίνεται κυρίαρχο, σβήνουν τα παλιά κινήματα ενώ ενσωματώνονται οι θεσμικές τους μορφές. Οι παλαιότεροι έχουμε ζήσει την μετάβαση από τα κινήματα στις ΜΚΟ, όπου αυτό που κάποτε ήταν συμμετοχή σε κίνημα μεταβλήθηκε σε αμειβόμενους επαγγελματίες. Η Γκρηνπις που ξεκίνησε ως πρωτοπόρα οικολογική οργάνωση και κατέληξε να γίνει μια παγκόσμια πολυεθνική οργάνωση με προϋπολογισμούς αντίστοιχους των πολυεθνικών.

Στο μέλλον, πιθανότατα το κέντρο των ανατροπών δεν θα είναι πλέον η Δύση, αλλά θα είναι οι χώρες που και πιο νεανικούς πληθυσμούς έχουν και λιγότερο εξαρτημένες από αυτό το μοντέλο είναι και εν τέλει δεν είναι και γερασμένες πολιτιστικά. Η Δύση τα έχει δοκιμάσει όλα. Νέες απόπειρες πιστεύω ότι θα δούμε πάλι πιθανότατα εκτός Δύσεως. Όλα τα αιτήματα θα βγούνε ως ανάγκη πλέον. Το ’68 είχανε βγει ως προανάκρουσμα. Τον 21ο αιώνα θα ξαναβγούν ως ανάγκη, διότι ο άνθρωπος θα πρέπει να κάνει μια ανθρωπολογική στροφή και να σταματήσει την επέκταση. Η σύγκρουση εν τέλει θα δοθεί με τις τεχνοφασιστικές εκδοχές του κεφαλαίου, με τον μετάνθρωπο. Αυτή θα είναι η μεγάλη σύγκρουση του 21ου αιώνα.

Ο Μάης ως άμεσο επαναστατικό πρόταγμα «ηττήθηκε». Ωστόσο οι θεματικές του συνεχίζουν να είναι επίκαιρες και το νέο θέατρο των αντιπαραθέσεων θα είναι πλέον κυριολεκτικά πλανητικό . Στο Παρίσι έγινε η γενική επανάληψη, και το δράμα θα παιχτεί σε άλλο σκηνικό, πλανητικών διαστάσεων, και με άλλους πρωταγωνιστές, πολλές δεκαετίες μετά.

Πηγή:  www.huffingtonpost.gr

Δείτε ακόμη:

  • 14 Μαΐου 2015 Ρεαλισμός και «κωλοτούμπα» (0)
    Ο όρος ρεαλισμός χρησιμοποιείται στη ζωή, αλλά και στην πολιτική, με δύο συνήθως τρόπους. Ο ένας είναι εκείνος που περιγράφει την εκτίμηση του πραγματικού συσχετισμού δυνάμεων και την […]
  • Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η Ελλάδα και η Κύπρος θα μπορούσαν να αναδειχτούν ως το πραγματικό σύνορο της Ευρώπης, και όμως την ίδια στιγμή κάποιοι απεργάζονται την εκχώρηση στο διπλωματικό πεδίο στην Τουρκία όλων όσων έχει απολέσει στο γεωπολιτικό πεδίο.12 Ιανουαρίου 2017 Η εκχώρηση της Κύπρου θανάσιμο πλήγμα για τον ελληνισμό (3)
    Ίσως για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια η γεωπολιτική πραγματικότητα δεν μοιάζει απελπιστική για μας. Ο ισλαμικός κόσμος έχει εισέλθει σε μια μακρά περίοδο αντιπαραθέσεων και […]
  • 2 Σεπτεμβρίου 2015 Απατεώνες και ιδεοληπτικοί (0)
    Απατεώνες και ιδεοληπτικοί Του Γιώργου Καραμπελιά* Τελικώς, το «καταγέλαστο παιδί», σύμφωνα με την εύστοχη διατύπωση γνωστού δημοσιογράφου, οδήγησε τη χώρα σε μία ακόμα πράξη […]
  • Στην Ουκρανία για άλλη μια φορά παίζεται το μέλλον της Ευρώπης7 Μαρτίου 2014 Ουκρανική Διαμάχη: Το Μεγάλο Παιχνίδι και η Ελλάδα (1)
    Στην Ουκρανία για άλλη μια φορά παίζεται το μέλλον της Ευρώπης και η κατεύθυνση που πρόκειται να ακολουθήσει, όπως ακριβώς συνέβη και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου και Β΄ Παγκόσμιου […]
  • Πριν από τις εκλογές, τονίζαμε –και αυτό πλέον έχει καταδειχθεί– πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει τίποτα απ’ όσα υποσχόταν, όχι για τίποτε άλλο, αλλά γιατί, στις συνθήκες που θα έπαιρνε τις εκλογές, αυτά θα ήταν απολύτως αδύνατο να εφαρμοστούν.31 Μαρτίου 2015 Η στρατηγική της «αράχνης»: από τον ΓΑΠ στον Αλέξη Τσίπρα (0)
    Η στρατηγική που ακολουθεί το διεθνές σύστημα έναντι της κυβέρνησης Τσίπρα έχει ως κεντρικό στόχο της να μεταβάλει τους «αντιμνημονιακούς» της Ελλάδας και τα κόμματά τους –εκτός από το ΚΚE […]
  • Η Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο με τη Γερμανία. Και είμαστε υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε τη γερμανική επίθεση με τις λιγότερες δυνατές απώλειες για τη χώρα μας.5 Μαρτίου 2015 Ο γέγονε… (0)
    Ωστόσο ό,τι έγινε, έγινε. Η χώρα βρίσκεται μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα, την οποία θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ευθύνη και αποφασιστικότητα. Αυτό σημαίνει πως δεν αρκεί πλέον η […]
  • Αντώνης Σαμαράς15 Ιανουαρίου 2015 Αντώνης Σαμαράς: από την αντιμνημονιακή ρητορεία στην υποταγή (0)
    Μέχρι τον Νοέμβριο του 2011, η Ν.Δ. του Σαμαρά κατήγγελλε τον Γιώργο Παπανδρέου ως καταστροφέα της χώρας και τους Γερμανούς της κ. Μέρκελ ως τους στυγνούς στραγγαλιστές της Ελλάδας. Και […]
  • Ο Παναγιώτης Μπαλτάκος4 Απριλίου 2014 Οι συμμορίτες αυτοπαρουσιάζονται (0)
    Η «συνομιλία» Μπαλτάκου-Κασιδιάρη ήρθε να επιβεβαιώσει με τον πιο πανηγυρικό τρόπο αυτά που υποστηρίζαμε εδώ και δύο χρόνια: Η Χρυσή Αυγή δεν αποτελεί μια «πρωτόγονη» αντιμνημονιακή […]
  • Η κυβέρνηση βρίσκεται σήμερα σε ηγεμονική θέση και ταυτόχρονα σε αδιέξοδο!9 Ιουνίου 2015 Βαδίζουμε προς κυβέρνηση “Εθνικής Σωτηρίας”; (0)
    Κατά συνέπεια, η μόνη εφικτή λύση για τον Αλέξη Τσίπρα είναι μια τρίτη επιλογή, η λύση μιας κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» εδώ και τώρα, ίσως και με εξωκομματικούς υπουργούς, μετά από […]
  • 11 Δεκεμβρίου 2014 Ο καιρός γαρ εγγύς (0)
    Και σήμερα, διανύουμε κυριολεκτικώς την τελευταία καταστροφική φάση της μεταπολίτευσης. Τα μνημονιακά κόμματα, δειλά, μοιραία και άβουλα αντάμα, σέρνονται κυριολεκτικά πίσω από την τρόικα, […]
  • Ο Γιώργος Καραμπελιάς συνομιλεί με τον Διονύση Χαριτόπουλο.28 Απριλίου 2015 Μια συζήτηση για τον Άρη Βελουχιώτη και την Αντίσταση – (βίντεο) (0)
    Μια συζήτηση για τον Άρη Βελουχιώτη και την Αντίσταση - (βίντεο). Ο Γιώργος Καραμπελιάς συνομιλεί με τον Διονύση […]
  • 14 Ιουλίου 2015 Ο πόλεμος που χάθηκε, οι μάχες που έρχονται (0)
    Εν τέλει, η τελευταία στρατιά του Έλληνα Μπρανκαλεόνε ηττήθηκε, όπως ήταν προβλεπόμενο, στη σύγκρουση με τους σιδερόφραχτους τεύτονες ιππότες. Ο πόλεμος κράτησε πεντέμισι χρόνια. Και […]
  • Η άνοδος του Σύριζα στην εξουσία συνιστά μια παγκόσμια πρώτη για τον δυτικό κόσμο. Ποτέ άλλοτε δεν κατόρθωσαν τα διανοούμενα μεσοστρώματα να ανέλθουν αυτοδυνάμως στην εξουσία.16 Αυγούστου 2015 Πως ο Σύριζα κατέλαβε την εξουσία (0)
    Τους τελευταίους έξη μήνες συνέβη στην Ελλάδα κάτι το ιστορικά καινοφανές. Μπροστά στην καθολική κρίση του μεταπολιτευτικού κράτους, του παρασιτικού εκσυγχρονισμού και της ενσωμάτωσης στη […]
  • Σκίτσο του Κάρλος Λατούφ για την πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση στη Νίκαια της Γαλλίας15 Ιουλίου 2016 Οι δυτικοί θα μας προσφέρουν το σκοινί για να τους κρεμάσουμε (σουνιτικό… ρητό) (0)
    Όμως οι Δυτικές ελίτ δεν βάζουν μυαλό, ο πολιτισμός τους ξεκίνησε με σταυροφορίες και συνεχίζεται με πολυεθνικές και αναζήτηση φτηνού εργατικού δυναμικού. Αδιαφορώντας για τις συνέπειες […]
  • Σε μία ρευστή κοινωνική πραγματικότητα και σε μια κοινωνία εθισμένη στις ξένες επεμβάσεις, η σύνδεση με τα συμφέροντα της μίας ή της άλλης δύναμης μεταβάλλεται μάλλον σε κανονικότητα.12 Ιουλίου 2015 Γεωπολιτικά παίγνια στις πλάτες της χώρας (0)
    Οι Μεγάλες Δυνάμεις και τα ξένα συμφέροντα επικεντρώνονται αποφασιστικά στο πολιτικό σύστημα, τη διανόηση και τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Οι […]
  • Ο θάνατος του Φιντέλ ή η τραγωδία της επανάστασης του 20ού αιώνα1 Δεκεμβρίου 2016 Ο θάνατος του Φιντέλ ή η τραγωδία της επανάστασης του 20ού αιώνα (0)
    Αν τοποθετήσουμε την κουβανική επανάσταση, τον Κάστρο και τον Τσε Γκεβάρα σε μια ευρύτερη ιστορική προοπτική, θα μπορούσαμε να πούμε πως εκπροσωπεί περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον τη […]
  • 9 Φεβρουαρίου 2015 ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο; (6)
    ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο; «Δεν είναι μαλλιά τα γένια» (λαϊκή παροιμία) Γράφει ο καφετζής Όπως είναι γνωστό, η Ελλάδα έγινε μέλος της ΕΟΚ το 1981, με απόφαση της τότε […]
  • Για δράσεις βιομηχανικής έρευνας, το ποσοστό της ενίσχυσης μπορεί να ανέλθει στο 60% για τις μεσαίες και στο 70% για τις μικρές επιχειρήσεις.25 Αυγούστου 2016 Ποιες νέες επιχειρήσεις θα χρηματοδοτηθούν έως και στο 100% από το νέο ΕΣΠΑ (0)
    Βασικός στόχος της ενιαίας δράσης «Ερευνώ – Δημιουργώ – Καινοτομώ» είναι ησύνδεση της έρευνας και της καινοτομίας με την επιχειρηματικότητα και η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, της […]

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.