26 Απριλίου 2017 at 17:42

Τα επιγράμματα του Φιλόδημου

από

Τα επιγράμματα του Φιλόδημου

Η μετάφραση είναι του Γ.Ε. Καραμανώλη, από το βιβλίο «Φιλόδημος – Τα επιγράμματα, η ποίηση ενός επικούρειου» (εκδόσεις Θύραθεν). Στο βιβλίο περιλαμβάνεται εκτενής εισαγωγή.

Το παίξιμο της άρπας και η ομιλία της Ξανθίππης,

το εύγλωττο βλέμμα και το τραγούδι της και η φλόγα που αρχίζει να σιγοκαίει

θα σε κάψουν ψυχή μου. Δεν ξέρω γιατί, πότε και πώς θα συμβεί.

Θα το μάθεις δύσμοιρη ψυχή μου όταν θα τσουρουφλίζεσαι.

Είμαι ένα μήλο. Με ρίχνει κάποιος που σ’ αγαπά. Έλα λοιπόν

Ξανθίππη, πες το ναι· μαραινόμαστε κι εσύ κι εγώ.

-Ξανθώ, κέρινη ευωδιαστή κουκλίτσα, όμορφη σαν τις Μούσες,

με τη γλυκιά φωνή, καμάρι των φτερωτών Πόθων,

παίξε μου με τα τρυφερά σου χέρια έναν χαριτωμένο σκοπό. “Πάνω

σε πέτρινο μονό κρεβάτι θα κοιμηθώ αναπόφευκτα κάποτε

τον αιώνιο ύπνο”. Έλα, μικρή μου Ξανθώ, έλα τραγούδησέ μου

και πάλι αυτό το γλυκό τραγούδι.

-(Ξανθώ) Δεν καταλαβαίνεις, μίζερε τοκογλύφε. Εσένα σου πρέπει,

δύστυχε, να ζήσεις για πάντα σε πέτρινο μονό κρεβάτι.

Κοντεύω πια τα τριανταεφτά και οι σελίδες του βιβλίου

της ζωής μου έχουν αρχίσει πια να σχίζονται.

Άσπρα μαλλιά άρχισαν να με σκεπάζουν, Ξανθίππη,

αγγελιοφόροι της ώριμης ηλικίας.

Όμως ο ήχος της άρπας και τα γλέντια με συγκινούν ακόμα,

και στην άπληστη καρδιά μου ακόμα καίει η φλόγα.

Ελάτε δέσποινες Μούσες, βάλτε το γρηγορότερο ένα τέλος στην

τρέλα μου δίνοντας μου για σύντροφο αυτήν την αγαπημένη.

Ερωτεύτηκα· αλλά και ποιος δεν ερωτεύτηκε. Γλέντησα· αλλά και ποιος δεν ξέρει

από γλέντια. Έκανα κάθε λογής τρέλα· αλλά ποιος φταίει παρά ο θεός;

Φτάνει όμως τώρα με όλα αυτά. Τα μαύρα μου μαλλιά γίνονται

ολοένα και πιο γκρίζα, αγγελιοφόροι της ώριμης ηλικίας.

Όσο ήταν καιρός για παιχνίδι, έπαιξα. Τώρα δε μένει πια καιρός.

Ας σοβαρευτούμε λοιπόν.

Δε θέλω άλλο πια μενεξεδένιες γιρλάντες και τραγούδια με άρπα,

ούτε άλλο Χιώτικο κρασί και μύρο από τη Συρία,

και ξανά γλέντια και ξανά για συντροφιά μια μέθυση πόρνη.

Τα μισώ πια όλα αυτά που με φέρνουν στην τρέλα.

Ελάτε, με νάρκισσο στεφανώστε με, κάντε τον πλαγίαυλο

να ηχήσει, αλείψτε τα μέλη μου με μύρο από κρόκο,

δροσίστε τα πνευμόνια μου με κρασί Μυτιλινιό

παντρέψτε με και μ’ ένα νοικοκυροκόριτσο.

Αφού με του λαδιού τη δρόσο μεθύσεις το λύχνο, το σιωπηλό

μάρτυρα των ανομολογητών ερωτικών μας στιγμών,

φύγε, Φιλαινί. Στον Έρωτα δεν αρέσει να έχει ζωντανούς μάρτυρες.

Πρόσεξε όμως Φιλαινί την πόρτα καλά να κλείσεις.

Έλα λοιπόν Ξανθώ, δωσ’ μου φιλιά· εσύ φιλέραστο κρεβάτι μου

γνωρίζεις τα υπόλοιπα ερωτικά μας παιχνίδια.

Ερωτεύτηκα κάποια Δημώ από την Πάφο· δεν είναι περίεργο·

μετά κάποια Δημώ από τη Σάμο· τίποτα σπουδαίο·

τρίτη πάλι μια Δημώ από τις Υσίες· δεν είναι πια παιχνίδι·

τέταρτη ήρθε η Δημώ από την Αργολίδα.

Οι ίδιες οι Μοίρες πρέπει να με ονόμασαν Φιλόδημο

για να φλογίζει την καρδιά μου πάντα κάποια Δημώ.

Η Δημώ και το Θέρμιον είναι θάνατος για μένα. Η μια είναι εταίρα,

ενώ η Δημώ δεν έχει γνωρίσει ακόμα τις χαρές της Αφροδίτης.

Τη μια μπορώ και τη χαίρομαι, την άλλη όμως δεν επιτρέπεται.

Στ’ ορκίζομαι Κύπρι, δε ξέρω ποιά από τις δυο ποθώ περισσότερο.

Θα πω τη μικρή Δημώ, την παρθένα. Γιατί δε θέλω από τα έτοιμα,

αλλά αντίθετα ποθώ ό,τι κρατούν προσεκτικά κρυμμένο.

Κύπρι, θεά προστάτιδα της γαλήνης των νυμφευμένων, Κυπρί

σύμμαχε των δικαίων, μητέρα των φτεροπόδων Πόθων,

Κύπρι, εμένα που με έχουν διώξει από το γαμήλιο κρεβάτι

και νιώθω την ψυχή μου παγωμένη σαν από Κέλτικη χιονοθύελλα,

Κύπρι, εμένα τον φιλήσυχο που δεν αραδιάζω ποτέ ανοησίες

σε κανένα, και τώρα είμαι ναυαγός στο πορφυρό σου πέλαγος,

Κύπρι, προστάτιδα όσων ψάχνουν για λιμάνι, θεά των μυστηρίων,

βοήθα με αφέντισσα να βρω καταφύγιο στο λιμάνι της Ναϊάδος.

«Ξέρω, γλυκεία μου, ν’ αγαπώ αυτόν που αγαπάει,

αλλά ξέρω και να δαγκώνω αυτόν που δαγκώνει.

Μη με τυραννάς λοιπόν εμένα που σ’ αγαπώ πολύ και μη προκαλείς

τις Πιέριες Μούσες που είναι φοβερές όταν θυμώνουν.»

Αυτά έλεγα συνεχώς και προειδοποιούσα, αλλά εσύ πρόσεχες

τα λόγια μου όσο το Ιόνιο πέλαγος.

Τώρα λοιπόν κλαις και ξεφωνίζεις σπαραξικάρδια,

ενώ εγώ αναπαύομαι στην αγκαλιά της Ναϊάδας.

Η ψυχή μου με συμβουλεύει να πνίξω τον πόθο μου για την

Ηλιοδώρα, γιατί δεν ξεχνάει τις ζήλειες και τα δάκρυα που έχυσα.

Έτσι με προστάζει, όμως εγώ δεν έχω τη δύναμη να ξεφύγω.

Η ξεδιάντροπη συμβουλεύει αλλά δεν παύει ν’ αγαπάει.

Κάθε φορά που βρίσκομαι στην αγκαλιά της Κυδίλλης, είτε μέρα

είτε νύχτα τολμήσω να την αναζητήσω,

περπατώ στο χείλος του γκρεμού και το ξέρω, ξέρω ότι κάθε φορά παίζω το κεφάλι μου στα ζάρια.

Και τι με ωφελεί που ξέρω; Γίνεσαι θρασύς όταν με σέρνεις Έρωτα,

και παίρνεις από την καρδιά μου τη σκιά του φόβου.

Η Χαριτώ κλείνει τα εξήντα της χρόνια, όμως οι πλεξούδες της

παραμένουν ακόμα μαύρες και μακριές,

τα δυο της στήθια στέκουν στο στέρνο της ολόρθα σαν αλαβάστρινα

χωνάκια χωρίς να χρειάζονται στηθόδεσμο,

ενώ το δέρμα της αρυτίδωτο αποπνέει ακόμα αμβροσία, σαγήνη

ακατανίκητη και χίλιες ακόμη χάρες.

Όσοι εραστές δεν πτοείστε από φλογερούς πόθους σπεύστε,

λησμονώντας πόσες δεκαετίες την βαραίνουν.

Κοντούλα και μαυριδερή είναι το Φιλαίνιον, όμως τα μαλλιά της

είναι πιο σγουρά κι από σέλινο, το δέρμα της πιο απαλό από χνούδι

κι η φωνή της πιο σαγηνευτική από ερωτικό τραγούδι· σου κάνει

όλες τις χάρες, άσε που συχνά ξεχνά να σου ζητήσει πληρωμή.

Ας είναι ένα τέτοιο Φιλαίνιον η αγαπημένη μου, μέχρι να βρω,

χρυσή μου Κυπρί, άλλη καλύτερη απ’ αυτή.

Τι πόδια, θεέ μου, τι γάμπες και τι μηροί (θα λιποθυμήσω),

τι πισινά, τι εφηβαίο και τι λαγόνες

τι ώμοι, θεέ μου, και τι στήθη, και τι λεπτός λαιμός είναι αυτός,

τι χέρια και τι μάτια (θα τρελαθώ τελείως),

μα και με τι τέχνη κουνιέται και τι φιλιά υπέροχα μοιράζει

και τι φωνούλα είναι αυτή (πάρτε με για θυσία)·

Τι κι αν είναι μια Ιταλίδα Φλώρα που δεν ξέρει να τραγουδά τους στίχους της Σαπφούς·

κι ο Περσέας ερωτεύτηκε κάποτε την Ινδή Ανδρομέδα.

Δεν πρόβαλε ακόμα ο καρπός από τον ανθό ούτε μαύρισαν ακόμα

τα τσαμπιά που θα προβάλουν την παρθενική σου χάρη.

Όμως οι νεαροί Έρωτες, Λυσιδίκη, ήδη τροχίζουν τα τόξα τους που βρίσκουν

γρήγορα στόχο, και μια κρυφή φωτιά σιγοκαίει μέσα μας.

Ας φύγουμε δύστυχοι εραστές πριν τα βέλη των Ερώτων πάρουν θέση στη χορδή.

Προβλέπω να ξεσπά μεγάλη φωτιά σε λίγο.

Φώτισε δικέρατη, νυχτερινή, φιλεύωχη Σελήνη, φώτισε

γλιστρώντας μέσα από των παραθυριών τις γρίλιες·

λούσε με το φως σου το ξανθό Καλλίστιον. Κανείς δε σε φθονεί,

αθάνατη, εσένα που θωρείς από ψηλά τα έργα των εραστών.

Ξέρω, Σελήνη, μακαρίζεις κι εκείνη κι εμένα,

άλλωστε και τη δική σου ψυχή πυρπόλησε κάποτε ο έρωτας του Ενδυμίωνα.

Εγώ που παλιά το έκανα πέντε κι εννιά φορές, τώρα, Αφροδίτη,

από το πρωί ως το βράδυ μετά βίας τα καταφέρνω μία.

Κι αυτή η μία, αλίμονο, κρατάει λίγο και συχνά αυτό το καταραμένο

το εργαλείο πεθαίνει εξαντλημένο.

Αχ γηρατειά, γηρατειά, τι θα γίνει όταν έρθετε,

αν από τώρα κιόλας έτσι μαραίνομαι;

Βάζεις τα κλάματα, με παρακαλάς να σε λυπηθώ, με κοιτάς επίμονα

ζηλεύεις, με αγγίζεις και με φιλάς όλη την ώρα.

Όλα αυτά δείχνουν πως είσαι ερωτευμένος. Όταν όμως πω «να, ξαπλώνω δίπλα σου»

και συ μένεις άπραγος, φέρεσαι σα να μην είσαι διόλου ερωτευμένος.

Ξεγέλασα τον άνδρα μου κι ήρθα μες στη νύχτα,

μούσκεμα από τη δυνατή βροχή.

Ταιριάζει λοιπόν να μένουμε έτσι άπραγοι, αντί να μιλάμε

και να πλαγιάζουμε μαζί όπως κάνουν οι ερωτευμένοι;

Ο άλλος δίνει πέντε τάλαντα σε κάποια για να του κάνει μια φορά τη χάρη,

τρέμει απέ φόβο όταν την πηδάει και δεν είναι κι όμορφη,

ενώ εγώ δίνω πέντε δραχμές στη Λυσιάνασσα που μου κάνει δώδεκα φορές τη χάρη,

άρα και καλύτερα πηδάω και χωρίς να κρύβομαι.

Ή εγώ δεν είμαι στα καλά μου ή θα πρέπει του άλλου να του τα κόψουν με πελέκι.

ΑΝΤΡΑΣ. Γεια σου.

ΓΥΝΑΙΚΑ. Γεια και σε σένα.

ΑΝΤΡΑΣ. Πώς σε λένε;

ΓΥΝΑΙΚΑ. Εσένα πώς σε λένε;

ΑΝΤΡΑΣ. Μην είσαι τόσο βιαστική.

ΓΥΝΑΙΚΑ. Ούτε και συ.

ΑΝΤΡΑΣ. Είσαι με κανέναν;

ΓΥΝΑΙΚΑ. Πάντα μ’ όποιον μ’ αγαπά.

ΑΝΤΡΑΣ. Θέλεις να έρθεις σπίτι μου να φάμε σήμερα;

ΓΥΝΑΙΚΑ. Αν το θέλεις κι εσύ.

ΑΝΤΡΑΣ. Πολύ καλά. Και πόσα θες;

ΓΥΝΑΙΚΑ. Δε θέλω τίποτα μπροστά.

ΑΝΤΡΑΣ. Περίεργο.

ΓΥΝΑΙΚΑ. Δώσε όσα νομίζεις, αφού πρώτα κοιμηθείς μαζί μου.

ΑΝΤΡΑΣ. Καλά ξηγιέσαι. Πού μένεις για να στείλω να σε φωνάξουν;

ΓΥΝΑΙΚΑ. Εύκολο να το μάθεις.

ΑΝΤΡΑΣ. Και τι ώρα θα έρθεις;

ΓΥΝΑΙΚΑ. Ό,τι ώρα θες εσύ.

ΑΝΤΡΑΣ. Εγώ θέλω τώρα.

ΓΥΝΑΙΚΑ. Εμπρός λοιπόν.

Περίμενέ με ομορφούλα. Ποιο είναι τ’ ονοματάκι σου;

Πού μπορώ να σε βρω; Θα σου δώσω ό,τι θες. Δε μιλάς;

Πού μένεις, να στείλω να σε καλέσουν. Μήπως είσαι με κανέναν;

Γεια σου σοβαρή μου εσύ. Ούτε ένα «γεια σου» δε λες;

Θα ’ρθω να σε βρω ξανά και ξανά. Ξέρω να καταφέρνω

πολύ πιο δύσκολες από σένα. Για την ώρα, άντε γεια.

Ο Αρτεμίδωρος μας έφερε λάχανα, ο Αρίσταρχος παστό ψάρι,

ο Αθηναγόρας πάλι μας έφερε κρεμμύδια,

ο Φιλόδημος ένα μικρό συκώτι κι ο Απολλοφάνης δύο οκάδες

χοιρινό (είχαν μείνει και τρεις από προχθές).

Φέρε μας, παιδί μου, μια κούπα και στεφάνια και σανδάλια

κι αρώματα. Στις τέσσερις ακριβώς θέλω να σερβιριστεί το δείπνο.

Αύριο, αγαπητέ μου Πείσων, ο φιλόμουσος φίλος σου θα σε φέρει

στο φτωχικό του κονάκι από τις τρεις το απόγευμα

για να σου παραθέσει δείπνο για την ετήσια επέτειο στις είκοσι του μηνός.

Μπορεί να μη γευτείς μαστάρια ζώων και χιώτικο κρασί,

όμως θα δεις πιστούς συντρόφους και θ’ ακούσεις απαγγελίες και τραγούδια

πολύ πιο γλυκά κι από αυτά που άκουσαν οι Φαίακες.

Κι αν κάποια στιγμή γυρίσεις τα μάτια σου και προς εμένα, Πείσων,

η φτωχική επέτειος θα γίνει πιο πλούσια.

Τα τριαντάφυλλα έχουν κιόλας ανθίσει, τα ρεβίθια ωρίμασαν

και τα πρώτα λάχανα, Σώσυλε, είναι έτοιμα για κόψιμο.

Έχουμε ακόμα για το γεύμα μας φρέσκες σαρδέλες, φρέσκο

αλμυρισμένο τυρί και λεπτά φύλλα ώριμου σγουρού μαρουλιού.

Σήμερα όμως, Σώσυλε, δε θα πάμε ούτε στην παραλία ούτε στο

λόφο με θέα τη θάλασσα, όπως κάνουμε από παλιά.

Μόλις μέχρι χθες εκεί έπαιζαν ο Αντιγένης και ο Βάκχιος, σήμερα όμως πηγαίνουμε να τους θάψουμε.

Μην κοιτάξεις τα φαγώσιμα που προσφέρθηκαν ως θυσία,

ούτε καν να περάσεις από δίπλα.

Καλύτερα δώσε μια δραχμή και πάρε τίποτα λουκάνικα.

Με μια δραχμή παίρνεις κι ένα σύκο, κι αν περιμένεις λίγο,

χίλια. Ο χρόνος είναι θεός για τους φτωχούς.

Ο Αντικράτης γνώριζε αστρονομία πολύ καλύτερα από τον Άρατο,

αλλά δεν ήξερε πότε γεννήθηκε ο ίδιος.

Δεν ήταν δηλαδή σίγουρος αν γεννήθηκε στον αστερισμό του Κριού,

των Διδύμων ή των Ιχθύων.

Είναι πασιφανές ωστόσο ότι έχει χαρακτηριστικά κι από τους τρεις:

είναι ακόλαστος αλλά και ανόητος, θηλυπρεπής και αιδοιολείκτης.

Η πέτρα αυτή παριστάνει τρεις αθανάτους: η κεφαλή

παριστάνει περίτρανα τον Πάνα με τα κατσικίσια κέρατα,

το στήθος και η κοιλιά τον Ηρακλή, ενώ το υπόλοιπο κορμί,

δηλαδή οι μηροί και οι κνήμες, τον φτερωτό Ερμή.

Μην αρνηθείς ξένε να προσφέρεις θυσία. Εμείς οι τρεις θεοί

θα δεχτούμε την προσφορά σου.

Μελικέρτη, γιε της Ιούς, και εσύ πρασινογάλαζη Λευκοθέα,

βασίλισσα της θάλασσας, θεά που διώχνεις το κακό,

χοροί των Νηρηίδων και κύματα κι εσύ Ποσειδώνα

και Θρακήσιε Ζέφυρε, που είσαι ο πιο ήπιος από τους αέρηδες,

ας είστε ευνοϊκοί μαζί μου να με οδηγήσετε σώο στο γλυκό

ακρογιάλι του Πειραιά με κύματα πλατιά.

Εδώ βρίσκεται θαμμένο το απαλό κορμί του τρυφερού βλασταριού,

εδώ βρίσκεται το Τρυγόνιον, το αφοσιωμένο στους νωθρούς Σαλμακίδες

που είχε κάνει περίφημα το ιερό και τη σύναξη της Κυβέλης, που φλυαρούσε

χαριτωμένα κι ήταν η αγαπημένη της μητέρας των θεών.

Μόνο αυτή από τους αρσενικοθήλυκους αγαπούσε τις τελετές της

Αφροδίτης κι ασχολούνταν με τα ερωτικά φίλτρα της Λαΐδος.

Ιερό χώμα, προς τιμή της αγαπημένης του Βάκχου κάνε να μη

φυτρώσουν αγκάθια γύρω από τη στήλη της αλλά λευκές βιολέτες.

 

Δείτε ακόμη:

  • Ιερώνυμος Μπος, Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων, λεπτομέρεια10 Μαΐου 2013 Ο Επίκουρος και η φιλοσοφία της ευτυχίας (ΙΙ) (11)
    Είναι μάταια τα λόγια του φιλοσόφου που δεν θεραπεύουν κανένα ανθρώπινο πάθος• ακριβώς όπως η ιατρική είναι ανώφελη αν δεν γιατρεύει τις αρρώστιες του σώματος, έτσι και η φιλοσοφία δεν […]
  • Ο Επίκουρος (341 π.Χ. – 270 π.Χ.) ήταν Έλληνας φιλόσοφος. Ίδρυσε δική του φιλοσοφική σχολή, με το όνομα Κήπος του Επίκουρου, η οποία θεωρείται από τις πιο γνωστές σχολές της ελληνικής φιλοσοφίας.19 Νοεμβρίου 2018 Ο Επίκουρος και ο χρόνος (0)
    «Ο άπειρος και ο περιορισμένος (πεπερασμένος) χρόνος ενέχουν ίση ηδονή, αν μετρήσει κανείς τα όρια της με βάση τη λογική (ἐάν τις αὐτῆς τὰ πέρατα καταμετρήσῃ τῷ […]
  • Πλάτωνας (αριστερά) και ο Αριστοτέλης (δεξιά), λεπτομέρεια από τη Σχολή των Αθηνών, Ραφαήλ.24 Μαΐου 2013 Ο Αριστοτέλης, η ευτυχία και ο σύγχρονος πολιτισμός (0)
    Ο Αριστοτέλης, η ευτυχία και ο σύγχρονος πολιτισμός Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Ο Αριστοτέλης στο έργο του «Πολιτικά» είναι ξεκάθαρος. Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνικό ον. […]
  • Επίκουρος12 Ιανουαρίου 2014 Επιστολή του Επίκουρου προς τον Μενοικέα (0)
    Ο Επίκουρος (341 π.Χ. - 270 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος. Ίδρυσε δική του φιλοσοφική σχολή, με το όνομα Κήπος του Επίκουρου, η οποία θεωρείται από τις πιο γνωστές σχολές της […]
  • Σάντρο Μποττιτσέλλι, Αλληγορία της Άνοιξης (περ. 1482).19 Ιουλίου 2013 Ο Τίτος Λουκρήτιος, οι επιθυμίες και ο σοφός άνθρωπος (1)
    Ποια είναι η ανώτατη πνευματική ηδονή; αυτή που αναβλύζει τις στιγμές που η νηφάλια σκέψη (νήφων λογισμός) σκορπίζει τα σκοτάδια της μεταφυσικής και ότι προκαλεί φόβο γίνεται αντικείμενο […]
  • Cicero Denounces Catiline, fresco by Cesare Maccari, 1882–886 Αυγούστου 2013 Ο Τορκουάτος, οι αρετές και η ευτυχισμένη ζωή (0)
    «Συνεπώς δεν θα ήταν σωστό να πούμε πως η Δικαιοσύνη είναι επιθυμητή αυτή καθ' αυτή. Είναι επιθυμητή επειδή σε μεγάλο βαθμό παράγει ικανοποίηση. Το να σ' έχουν σε υπόληψη και να σε […]
  • Ψηφιακή απεικόνιση της αρχαίας Αθήνας28 Νοεμβρίου 2013 Ψηφιακή απεικόνιση της αρχαίας Αθήνας (0)
    Ψηφιακή απεικόνιση της αρχαίας Αθήνας Ένα απίστευτο τεχνολογικό θαύμα. Η χρυσή Αθήνα και ο ιερός βράχος της Ακρόπολης, όπως δεν τα έχετε ξαναδεί ποτέ. 14 καλλιτέχνες, γραφίστες και […]
  • (φωτογραφία: grms.gr)24 Οκτωβρίου 2013 BBC: Ετσι ηχούσε η μουσική των αρχαίων Ελλήνων (0)
    BBC: Ετσι ηχούσε η μουσική των αρχαίων Ελλήνων Την μαγεία της μουσικής των αρχαίων Ελλήνων, επιχειρούν να ξαναζωντανέψουν, Βρετανοί ακαδημαϊκοί. Μετά από επισταμένες έρευνες και την […]
  • 21 Οκτωβρίου 2015 Σωκράτης και Ιησούς – Ένας παρεξηγημένος συσχετισμός (3)
    "...Στη φιλοσοφία, όπως και στην επιστήμη, δεν υπάρχουν αυθεντίες. Ο φιλόσοφος πρέπει να πείσει με τη λογική, όπως ο επιστήμονας με […]
  • Ο Ντενί Ντιντερό (Denis Diderot, 5 Οκτωβρίου 1713 – 31 Ιουλίου 1784) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας11 Δεκεμβρίου 2017 Ντενί Ντιντερό: Σκέψεις για την ερμηνεία της φύσης (0)
    Έχουμε τρία κύρια μέσα έρευνας: την παρατήρηση της φύσης, το λογισμό και το πείραμα. Η παρατήρηση συγκεντρώνει τα φαινόμενα ο λογισμός επαληθεύει το αποτέλεσμα του συνδυασμού. Πρέπει η […]
  • 9 Απριλίου 2015 Ο Σωκράτης για την ανδρεία (2)
    "Η έλλειψη φόβου όμως δεν είναι επιλογή αυτού που δεν φοβάται, είναι εν τέλει αποτέλεσμα της άγνοιας των κινδύνων ή προϊόν της ιδιοσυγκρασίας του άφοβου. Κανένα από τα δύο δεν προκύπτουν […]
  • 25 Δεκεμβρίου 2014 Η Πραγματική Αιτία Θανάτωσης Του Σωκράτη (12)
    Ο Σωκράτης λοιπόν, πιστεύει πως η πραγματική αιτία που δικάζεται δεν είναι το κατηγορητήριό του, αφού κανένας στο δικαστήριο δεν μπορεί να […]
  • 18 Δεκεμβρίου 2014 Ο Σωκράτης, οι Νόμοι και η Ισχύς του Κράτους (3)
    Η γέννηση, λοιπόν, η ανατροφή και η μόρφωση του Σωκράτη οφείλονται στην πόλη, που με τους νόμους της του έδωσε την ευκαιρία να γίνει ο καλύτερος που μπορούσε να γίνει. Αν τώρα αποφασίσει […]
  • 5 Μαρτίου 2015 Η ομοφυλοφιλία στον πλατωνικό μύθο (0)
    Γιατί όταν κάποιος «συναντήσει αυτό που πραγματικά ήταν το άλλο του μισό, είναι αδύνατο να περιγραφεί η συγκίνηση που νιώθει από την αγάπη, τη στοργή, τον έρωτα, και μάλιστα ούτε στιγμή δε […]
  • 2 Απριλίου 2015 Ο Σωκράτης για τη φύση της φιλίας (1)
    "...είναι η παρουσία του κακού που μας έλκει στο καλό και δημιουργεί φιλίες...Η φιλία δημιουργείται από τις ατέλειές μας, αφού χάρη σε αυτές εκτιμούμε τις αρετές του […]
  • 14 Μαΐου 2015 Ο Σωκράτης και ο Πρωταγόρας για το διδακτό της αρετής (2)
    Σε ένα από τα πιο γνωστά κείμενα του Πλάτωνα, ο Σωκράτης συναντά τον Πρωταγόρα, όπου διαφωνούν για το αν μπορεί να διδαχτεί η πολιτική αρετή. Ο Σωκράτης προτείνει ότι δεν διδάσκεται, και […]
  • 26 Φεβρουαρίου 2015 Η Απατηλή Γοητεία του Αιθεροβάμονα Έρωτα στο Συμπόσιο του Πλάτωνα (0)
    Ο έρωτας εν τέλει, για τον Ερυξίμαχο, είναι το ίδιο το μέτρο, δηλαδή περισσότερο μια ποσοτική αξία παρά μια αυθύπαρκτη έννοια ή διαδικασία. Τον βάζει να κυριαρχεί και να «εξηγεί» το κάθε […]
  • 8 Ιανουαρίου 2015 Ο Σωκράτης για τον Θάνατο (1)
    «Η ψυχή του φιλοσόφου περιφρονεί τελείως το σώμα, το αποφεύγει, και αναζητά να μείνει μόνη με τον εαυτό της». Μόνο μέσα στο λογισμό βλέπει ολοφάνερα μπροστά […]

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.