12 Ιανουαρίου 2017 at 10:08

Η εκχώρηση της Κύπρου θανάσιμο πλήγμα για τον ελληνισμό

από

Η εκχώρηση της Κύπρου θανάσιμο πλήγμα για τον ελληνισμό

του Γιώργου Καραμπελιά*

Σε μια στιγμή κατά την οποία ο Ερντογάν βρίσκεται απόλυτα στριμωγμένος σε όλα τα μέτωπα, οι Έλληνες πολιτικοί, στην Κύπρο και την Ελλάδα, θα συναινέσουν άραγε σε μια νέα εθνική καταστροφή η οποία θα επισφραγίσει, σχεδόν εξήντα χρόνια μετά, την ιστορική αποτυχία της Ζυρίχης; Θα παραδώσουν την Κύπρο στον καταρρέοντα νεοθωμανισμό, προετοιμάζοντας ταυτόχρονα την οριστική προτεκτοροποίηση, άμεσα, και την αποσύνθεση, μεσοπρόθεσμα, του ίδιου του ελληνικού κράτους;

Γιώργος Καραμπελιάς
Γιώργος Καραμπελιάς

Πράγματι η πολιτική του Ρατζίπ Ερντογάν για την «αναίμακτη» μεταβολή της Τουρκίας στον περιφερειακό ηγεμόνα ολόκληρης της Νοτιανατολικής λεκάνης της Μεσογείου και των Βαλκανίων, έχει αποτύχει παταγωδώς:

Κατ’ αρχάς, απέτυχε η προσπάθειά του να μεταβληθεί στον νέο «χαλίφη» του μουσουλμανικού κόσμου και του ισλαμισμού. Έτσι συγκρούστηκε μετωπικά  με το ίδιο το ισλαμικό ρεύμα που τον ανέδειξε στην εξουσία, το τάγμα του Φετουλάχ Γκιουλέν· παράλληλα, από την άλλη όχθη του ισλαμικού ρεύματος, το τζιχαντιστικό Ισλάμ, το οποίο ενίσχυσε η Τουρκία για να το χρησιμοποιήσει εναντίον του Άσαντ και των Κούρδων, στράφηκε εναντίον του με αλλεπάλληλες και αιματηρές τρομοκρατικές επιθέσεις. Παράλληλα απέτυχε δραματικά στη πολιτική προσεταιρισμού των αραβικών χωρών, ιδιαίτερα μετά την «Αραβική Άνοιξη», παρότι προς στιγμήν ο Ερντογάν είχε αναδειχτεί σε ήρωα στις φτωχογειτονιές της Γάζας και του Κάϊρου. Η κατάληξη υπήρξε  η  ανοικτή σύγκρουση με την Αίγυπτο, για την ηγεσία του αραβομουσουλμανικού κόσμου, και η παταγώδης αποτυχία στη Συρία, η οποία έφερε την ανάπτυξη μιας νέας κουρδικής οντότητας στα σύνορα της Τουρκίας και την μεγαλοπρεπή επιστροφή της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή!

Στο εσωτερικό της Τουρκίας συνέπεια αυτών των υπερφίαλων εγχειρημάτων υπήρξε η επανεκκίνηση του εμφυλίου πολέμου με τους Κούρδους, οι συγκρούσεις με τους αλεβίτες και το εκκοσμικευμένο τμήμα της Τουρκίας – με τις μεγάλες διαδηλώσεις του καλοκαιριού του 2015 με επίκεντρο το πάρκο Γκεζί της Πόλης και προπαντός το 2016 η απόπειρα πραξικοπήματος που οδήγησε σε αποσύνθεση ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό και τον στρατό της Τουρκίας. Τελικώς, ως συνέπεια της γενικευμένης αστάθειας και της μείωσης κατά 50% των εσόδων από τον τουρισμό και η τουρκική οικονομία έχει εισέλθει σε ύφεση, η δε τουρκική λίρα δοκιμάζεται.

Σε ότι δε αφορά στις διεθνείς σχέσεις της Τουρκίας, αυτές βρίσκονται στο ναδίρ με τις ΗΠΑ και ένα μεγάλο μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και καρκινοβατούν με το Ισραήλ. Για να εξασφαλίσει κάποια ανάσα υποχρεώθηκε να συνθηκολογήσει με τη Ρωσία του Πούτιν και τους Ιρανούς, αποδεχόμενος την παραμονή του Άσαντ, τη μονιμοποίηση της ρωσικής και της ιρανικής παρουσίας στη Συρία. Ολόκληρη η στρατηγική την οποία είχε σχεδιάσει ο Νταβούτογλου, κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, ο ίδιος εκπαραθυρώθηκε και ο Ερντογάν, άλλοτε οπαδός της ήπιας ισλαμοποίησης, αλά Γκιουλέν, κατέληξε σε συμμαχία με τη φασιστική ακροδεξιά των Γκρίζων Λύκων. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσει την επιτυχία στη συνταγματική μεταρρύθμιση που θα τον μεταβάλει σε απόλυτο μονάρχη της Τουρκίας.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η Ελλάδα και η Κύπρος θα μπορούσαν να αναδειχτούν ως το πραγματικό σύνορο της Ευρώπης, και όμως την ίδια στιγμή κάποιοι απεργάζονται την εκχώρηση στο διπλωματικό πεδίο στην Τουρκία όλων όσων έχει απολέσει στο γεωπολιτικό πεδίο.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η Ελλάδα και η Κύπρος θα μπορούσαν να αναδειχτούν ως το πραγματικό σύνορο της Ευρώπης, και όμως την ίδια στιγμή κάποιοι απεργάζονται την εκχώρηση στο διπλωματικό πεδίο στην Τουρκία όλων όσων έχει απολέσει στο γεωπολιτικό πεδίο.

Έλληνες και Κύπριοι πολιτικοί θα διασώσουν τον Ερντογάν;

Απέναντι σ’ αυτή την καθολική αποτυχία ένα μέρος του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου της Δύσης  προσπαθεί να προσφέρει στον Ερντογάν ανταλλάγματα ώστε να παραμείνει προσδεμένος στο δυτικό άρμα, μέσω της παραχώρησης της Κύπρου και της πρόσβασης στα πετρέλαια και το φυσικό αέριο της ανατολικής Μεσογείου με την παράλληλη μεταβολή της Ελλάδας,  στο σύνολό της, σε τουρκικό προτεκτοράτο. Έτσι η Τουρκία θα κερδίσει απέναντι στην Κύπρο και την Ελλάδα,  ό,τι χάνει στα ανατολικά, ενώ οι αγωγοί του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της Κύπρου, του Ισραήλ, της Αιγύπτου θα περάσουν από την Τουρκία.

Η συζητούμενη στη Γενεύη λύση είναι καταστροφική: Η Κυπριακή Δημοκρατία θα υποκατασταθεί από ένα κρατίδιο ελεγχόμενο από την Τουρκία (με παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων και δημιουργία τουρκικής βάσης, με εκ περιτροπής προεδρία, και αδυναμία λειτουργίας του νέου κρατικού μορφώματος, εξαιτίας του όρου της υποχρεωτικής συμφωνίας των τουρκοκυπρίων, δηλαδή της Τουρκίας σε οποιαδήποτε απόφαση). Επιπλέον  ο κυπριακός ελληνισμός θα αποκοπεί οριστικά από το ελλαδικό κράτος. Ενώ μέχρι σήμερα υπήρχαν δύο κράτη στο εσωτερικό της Ε.Ε., τα οποία θα μπορούσαν να υπερασπίζουν τα συμφέροντα του ελληνισμού, το νέο κυπριακό μόρφωμα θα καταστεί ο δούρειος ίππος της εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη, μια και οι αποφάσεις του θα προϋποθέτουν τη συμφωνία της Τουρκίας.

Παρά λοιπόν την αντίσταση του ελληνισμού  στην Κύπρο (με αποκορύφωμα το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν) κάποιες ανάξιες ηγεσίες και ελίτ και παρά το υπέροχο παράδειγμα του Τάσσου Παπαδόπουλου) κινδυνεύουν να οδηγήσουν: Αφ΄ ενός τον κυπριακό ελληνισμό στην οριστική πολιτειακή του εξαφάνιση και εν τέλει σε εξανδραποδισμό, όπως έγινε στο παρελθόν με τον ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου και αφ’ ετέρου το ίδιο το ελλαδικό κράτος σε ένα μικρό ελεγχόμενο κρατίδιο το οποίο αργά ή γρήγορα θα υποστεί ακόμα και εδαφικούς ακρωτηριασμούς – καθόλου τυχαίες οι απειλές όλων των τουρκικών κομμάτων σχετικά με τα ελληνικά νησιά ή τη Θράκη.

Γιατί εκείνο που δεν κατανοούν οι ελληνικές και κυπριακές ψευδο-ελίτ είναι πως, η Ελλάδα μαζί με την Κύπρο αποτελούν, παρά τα σημερινά μας χάλια, υπολογίσιμη δύναμη στη Μ. Ανατολή –εξού και οι συμφωνίες με την Αίγυπτο ή το Ισραήλ– ενώ τελεσίδικα αποκομμένες, θα αποτελούν γεωπολιτικούς νάνους και εύκολη βορρά στις ξένες ορέξεις.

Οι συνομιλίες της Γενεύης, δεν θα έπρεπε να είχαν αρχίσει καν και αποτελούν ήδη μία παγίδα από την οποία η ελληνική και κυπριακή πολιτική ηγεσία θα πρέπει να απαγκιστρωθούν τάχιστα – εξάλλου η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνοκυπρίων και των ελλαδιτών τάσσεται ενάντιά τους και είναι βέβαιο ότι μια μειοδοτική λύση θα καταψηφιστεί μαζικά από τους Κυπρίους σε ενδεχόμενο δημοψήφισμα.

Υπάρχουν δυνατότητες ανάταξης

Ίσως για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια η γεωπολιτική πραγματικότητα δεν μοιάζει απελπιστική για μας. Ο ισλαμικός κόσμος έχει εισέλθει σε μια μακρά περίοδο αντιπαραθέσεων και εμφυλίων · το κουρδικό ζήτημα αναδεικνύεται μοιάζει ένας άλυτος γόρδιος δεσμός, ενισχύεται η ρωσική παρουσία·  στη Συρία και τον Λίβανο αναδεικνύεται μια νέα στρατηγική συμμαχία χριστιανών σιϊτών και Αλαουιτών, φιλική προς την Ελλάδα· ενώ είναι ανέφικτη η ανασύσταση της συμμαχίας Τουρκίας Ισραήλ· η Αίγυπτος βρίσκεται σε ευθύ ανταγωνισμό με την Τουρκία για την ηγεμονία του σουνιτικού Ισλάμ· τέλος στην Ευρώπη, η κρίση του μεταναστευτικού και της ισλαμικής τρομοκρατίας αποδυναμώνει την επιρροή της Τουρκίας.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η Ελλάδα και η Κύπρος θα μπορούσαν να αναδειχτούν ως το πραγματικό σύνορο της Ευρώπης, και όμως την ίδια στιγμή κάποιοι απεργάζονται την εκχώρηση στο διπλωματικό πεδίο στην Τουρκία όλων όσων έχει απολέσει στο γεωπολιτικό πεδίο.

Αντίθετα η εμμονή σε μία λύση στηριγμένη στα ψηφίσματα του ΟΗΕ, για άμεση αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων, η εμμονή στο ευρωπαϊκό κεντημένο και στην ύπαρξη της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι σήμερα όχι μόνο εφικτή αλλά η μόνη ρεαλιστική πρόταση.

Και ίσως μέσα από την γεωπολιτική του αναβάθμιση ο παρακμάζων ελληνισμός να πραγματοποιήσει αυτό το αναγκαίο και σωτήριο άλμα προς την επιβίωση και την αναβάθμισή του.

*O κ. Καραμπελιάς είναι συγγραφέας, επικεφαλής του Κινήματος Άρδην. Πηγή: http://www.liberal.gr/arthro/106490/apopsi/arthra/i-ekchorisi-tis-kuprou-thanasimo-pligma-gia-ton-ellinismo.html

Δείτε ακόμη:

3 Σχόλια

  1. Νομίζω πως για να διαμορφώσει κάποιος άποψη επί ενός σχεδίου λύσης του Κυπριακού, πρέπει να έχει υπόψη του (α), ποιοι μπορεί να είναι οι κύριοι τρόποι επίλυσής του (β), να εξετάσει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα τους και (γ), να εκτιμήσει τις πιθανότητες υλοποίησης του καθενός. Κατά τη γνώμη μου, οι τρόποι επίλυσης του Κυπριακού είναι πέντε, τους οποίους εξετάζω συνοπτικά παρακάτω.

    α. Συμφωνημένη “Ιδανική Λύση” για τους Ε/Κ.

    Πολλοί θεωρούν το Κυπριακό ως ξεκάθαρο πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Πιστεύουν ότι είναι εφικτή μια απόλυτα “δημοκρατική” λύση, που να στηρίζεται στο λεγόμενο “ευρωπαϊκό κεκτημένο” και τα ανθρώπινα δικαιώματα, η οποία να αφορά ένα πλήρως ανεξάρτητο κράτος, με μία διεθνή προσωπικότητα, μια ιθαγένεια, με πλήρη κυριαρχία της κυβέρνησης σε όλη την επικράτεια του εδάφους του, με απεριόριστο δικαίωμα εγκατάστασης και ιδιοκτησίας όλων των πολιτών, με επιστροφή όλων των προσφύγων του 1974 στις εστίες τους, με αποχώρηση όλων των εποίκων Τούρκων που εγκαταστάθηκαν στην Κύπρο μετά το 1974, με ίσο δικαίωμα ψήφου όλων των πολιτών κ.τ.λ. Θεωρούν ότι μέχρι τώρα οι κυβερνήσεις Κύπρου και Ελλάδας ενώ είχαν τη δυνατότητα εντούτοις δεν πίεσαν όσο και όπως θα έπρεπε την Τουρκία και τη διεθνή κοινότητα για την επίτευξη μιας τέτοιας δίκαιης λύσης. Πιστεύουν ότι έδειξαν ασυγχώρητη υποχωρητικότητα, ακόμα και ότι ξεπούλησαν τα δίκαια του Ελληνισμού. Δεν ισχυρίζομαι ότι οι προηγούμενες ή οι σημερινές κυβερνήσεις Κύπρου και Ελλάδας χειρίστηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το Κυπριακό. Όμως, θεωρώ μια τέτοια “ιδανική” για εμάς λύση, ανέφικτη. Το Κυπριακό δεν ξεκίνησε με την εισβολή του 1974, αλλά ενωρίτερα. Δεν μπορούμε να παραγνωρίζουμε, ότι έχουμε και εμείς μερίδιο ευθύνης για τις κρίσεις του 1963 και του 1974, ότι ηττηθήκαμε στον πόλεμο του 1974, ότι το βόρειο κομμάτι της Κύπρου κατέχεται από την Τουρκία και ουσιαστικά δεν κατοικείται από Ε/Κ εδώ και 42 χρόνια, ότι οι συμφωνίες με τις οποίες ιδρύθηκε και υπάρχει η Κ.Δ. προνοούν ένα συνεταιριστικό κράτος με πλήρη αναγνώριση της Τ/Κ μειοψηφίας ως συνεταίρου, ότι η εις βάρος μας διαφορά ισχύος μεταξύ Κύπρου/Ελλάδας – Τουρκίας σε όλους τους τομείς είναι τεράστια, ότι πολλά κράτη της διεθνούς κοινότητας αποδίδουν και σε εμάς ευθύνες για τη μη λύση κ.τ.λ. Στη φύση αλλά και στη διεθνή πολιτική σκηνή δεν υπάρχει απόλυτο δίκαιο, αλλά μόνο σχετικό. Η ιστορία δείχνει ότι επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού και είναι βέβαιο ότι ο ισχυρός στην αντιπαράθεσή μας με την Τουρκία δεν είμαστε εμείς. Είναι λοιπόν προφανές ότι μια τέτοια λύση εξαρτάται από τη συναίνεση της Τουρκίας. Είναι αυτή η συναίνεση εφικτή; Τι είναι αυτό που θα εξαναγκάσει την Τουρκία να την αποδεχτεί; Όλα δείχνουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση αποδοχής της από την άλλη πλευρά. Μόνο με ένα νικηφόρο πόλεμο, πιθανώς, θα μπορούσαμε να την επιβάλουμε.

    β. Πόλεμος.

    Με πόλεμο, να εκδιώξουμε την Τουρκία από την Κύπρο και να επαναλειτουργήσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, με βελτιωμένους όρους (επιβάλλοντας την “Ιδανική” λύση) ή και με τους ίδιους όρους του Συντάγματος του 1960. Είμαστε διατεθειμένοι να τον επιδιώξουμε; Και εάν ναι, μπορούμε να τον διεξάγουμε νικηφόρα; Έχουμε την απαιτούμενη οικονομική/στρατιωτική ισχύ, τις συμμαχίες, το ηθικό κλπ; Μπορούμε να τα αποκτήσουμε όλα αυτά στο προβλεπτό μέλλον; Θα έχουμε την απαραίτητη διεθνή υποστήριξη; Πόσες πιθανότητες έχουμε να κερδίσουμε και πόσες να χάσουμε ένα τέτοιο πόλεμο; Τι συνέπειες θα έχει μια νέα ενδεχόμενη ήττα;

    γ. Διαιώνιση της παρούσας κατάστασης.

    Αυτή η περίπτωση ευνοεί καταφανώς την τουρκική πλευρά. Αργά ή γρήγορα διάφορα κράτη θα αναγνωρίσουν την υπό κατοχή βόρεια περιοχή σαν κράτος. Θα είναι πολύ πιθανή η πλήρης απορρόφηση/ένωση της με την Τουρκία, ενώ τα δικαιώματα της Τουρκίας που πηγάζουν από τις συμφωνίες Ζυρίχης Λονδίνου μάλλον θα εξακολουθούν να ισχύουν, έστω θεωρητικά. Μοιραία η κατάσταση θα εξελιχθεί σε διχοτόμηση με βάση τις παρούσες συνθήκες αλλά και με τα σχετικά προβλήματα (οριοθέτηση Α.Ο.Ζ., FIR, περιοχής Έρευνας και Διάσωσης κ.τ.λ.), και μάλιστα χωρίς να τη διαπραγματευτούμε. Με το δεδομένο ισοζύγιο ισχύος, τι πιθανότητες υπάρχουν βελτίωσης ή αντιθέτως επιδείνωσης της κατάστασης με την πάροδο των χρόνων; Τι προοπτικές υπάρχουν ανατροπής υπέρ ημών του σημερινού ισοζυγίου των παραγόντων που επηρεάζουν το Κυπριακό, σε σημείο που να δικαιολογείται η εκ μέρους μας προσπάθεια παράτασης της σημερινής εκκρεμότητας;

    δ. Συμφωνημένη Διχοτόμηση.

    Με μια συμφωνία διχοτόμησης, μέσω της οποίας, με αποτελεσματική διαπραγμάτευση, να πετύχουμε επιστροφή εδαφών και πλήρη αυτονομία. Δηλαδή τη δημιουργία ενός πλήρως ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους στο Νότο. Στην περίπτωση αυτή, ποια θα είναι η θέση της Τουρκίας; Θα δεχθεί να έχει στην νότια Κύπρο σύνορα (το Τ/Κ κράτος μάλλον θα ενωθεί με την Τουρκία) με ένα Ελληνικό πλήρως ανεξάρτητο κράτος, εγκαταλείποντας τα ισχύοντα (ακόμα) δικαιώματα που της δίνουν οι συμφωνίες του 1959/60; Ποια είναι τα πλεονεκτήματα και ποια τα μειονεκτήματα μιας τέτοιας λύσης; Ποιοι οι ενδεχόμενοι κίνδυνοι;

    ε. Συνεταιριστικό Κράτος.

    Με μια συμφωνία ομοσπονδίας – συνομοσπονδίας. Δηλαδή, με αμοιβαίες υποχωρήσεις που θα οδηγήσουν σε ένα σχέδιο λίγο-πολύ σαν το Ανάν. Ποιες είναι οι ελάχιστες προϋποθέσεις για να λειτουργήσει ένα τέτοιο κράτος; Ποιες είναι οι ελάχιστες προϋποθέσεις ασφάλειας; Πόσο μεγάλη είναι η πιθανότητα δημιουργίας ταραχών από ακραία στοιχεία στην αντίθετη (της προέλευσής τους) πλευρά, οι οποίες πιθανόν να οδηγήσουν σε νέα κρίση; Τι μπορεί να συμβεί σε μια νέα κρίση; Ποια είναι τα πλεονεκτήματα και ποια τα μειονεκτήματα μιας τέτοιας λύσης;

    Κατά τη γνώμη μου οι μόνες ρεαλιστικές επιλογές που έχουμε είνα,ι η Διαιώνιση της παρούσας κατάστασης, η λύση της Συμφωνημένης Διχοτόμησης και η λύση του Συνεταιριστικού Κράτους. Αυτές πρέπει να αξιολογήσουμε και να συγκρίνουμε μεταξύ τους.

  2. atzirkotis,
    το σημείωμα Θα μπορούσε να γίνει κανονικό άρθρο. ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον σας

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.