4 Σεπτεμβρίου 2016 at 19:48

Τα Ορλωφικά

από

Τα Ορλωφικά

Γράφει ο Μανόλης Πλούσος 

Η Ρωσία από τα τέλη του 17ου αιώνα αρχίζει να κάνει αισθητή την παρουσία της στα ευρωπαϊκά τεκταινόμενα. Έχοντας στο τιμόνι της έναν από τους «Μεγάλους», τον Μέγα Πέτρο, αρχίζει σταδιακά να οικοδομεί τον ζωτικό χώρο των συμφερόντων της. Για μια χώρα όπως η Ρωσία, δυο δρόμοι ανοίγονταν. Ένας προς τα δυτικά, που θα την έφερνε αντιμέτωπη με τις καθιερωμένες ηπειρωτικές δυτικές δυνάμεις, όπως την Αυστροουγγρική αυτοκρατορία και τη Γαλλία, και ο άλλος προς νότο, όπου ο μόνος αντίπαλος ήταν η Οθωμανική αυτοκρατορία. Ο προσφορότερος στόχος ήταν η Οθωμανική αυτοκρατορία, κυρίως διότι από τον 18ο αιώνα η κραταιά αυτή δύναμη εισέρχεται σε μια περίοδο παρακμής. Επιπρόσθετα στα εδάφη της κατοικούσαν πλήθος, συγγενικών με τους Ρώσους, φύλων καθώς και Έλληνες ομόδοξοι. Ένα ετερόκλητο μίγμα λαών που σαν συγκολλητική ουσία είχαν την ορθόδοξη χριστιανική πίστη. Η Ρωσία είδε στους ορθοδόξους λαούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας το υλικό που θα χρειαζόταν για την προς νότο επέκταση. Ουσιαστικά οι ορθόδοξοι θα αποτελούσαν μια «πέμπτη φάλαγγα» στα ρωσικά σχέδια. Από τις πρώτες, λοιπόν, ενέργειες ήταν η ενεργοποίηση του θρησκευτικού φρονήματος των ορθοδόξων, ενάντια στους μουσουλμάνους. Η επίκληση των προφητειών του Αγαθαγγέλου για το «ξανθόν γένος», τους Ρως, που θα κατέβαιναν από το βορά και θα αποκαθιστούσαν την βυζαντινή αυτοκρατορία, αποδείχτηκε αξιόλογο εργαλείο για την κινητοποίηση των θρησκόληπτων μαζών. Την 23η Μαρτίου 1711 ο Μέγας Πέτρος απευθύνει προκήρυξη προς «πάντας τους πιστούς και πάντας τους μητροπολιτάδες όπου μας αγαπούν… και πάντας τους χριστιανούς όπου είναι στην πίστιν μας… Εγώ σας κράζω εις το ασκέρι μου και εις το μεγάλο τάμπουρό μου, και σεις να φέρετε και πιστούς σας φίλους. Με την δύναμιν του σπαθιού μου να εύρετε ησυχίαν και να γλιτώσετε από τους Τούρκους…». Παράλληλα στέλνει πλήθος δώρων σε πολλά μοναστήρια και αυτοανακηρύσσεται Russogrecorum Monarcha. Ο Μέγας Πέτρος είχε από νωρίς κατανοήσει ότι το στρατηγικό συμφέρον της Ρωσίας ήταν η σύγκρουση με την καταρρέουσα Οθωμανική αυτοκρατορία και όχι με τα χριστιανικά κράτη της Ευρώπης.

Οι κινήσεις των αντιμαχόμενων πλευρών κατά τα Ορλωφικά
Οι κινήσεις των αντιμαχόμενων πλευρών κατά τα Ορλωφικά

Αυτή όμως που «βάζει σε ράγες» το σχέδιο ξεσηκωμού των χριστιανών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας είναι η Αικατερίνη Β΄, η επονομαζόμενη και «Μεγάλη». Από τα 1763, που η Αικατερίνη ανέρχεται στον θρόνο της Ρωσίας, πλήθος Ρώσων πρακτόρων αλωνίζουν τα Βαλκάνια ξεσηκώνοντας με επαναστατικές προκηρύξεις τους χριστιανικούς πληθυσμούς. Πράκτορες στέλνονται στην Μολδοβλαχία, την Σερβία και το Μαυροβούνιο. Στα 1766 στέλνεται από την Πετρούπολη στην Ελλάδα ένας τυχοδιώκτης από την Σιάτιστα, ονόματι Γεώργιος Παπαζώλης, που υπηρετούσε στο ρωσικό πυροβολικό με το βαθμό του λοχαγού. Η Αικατερίνη Β΄ εκείνη την περίοδο είχε ως εραστή της έναν  Έλληνα, τον Γρηγόριο Ορλώφ, διοικητή του πυροβολικού, που είχε φιλικές σχέσεις με τον Παπαζώλη. Ο Παπαζώλης πείθει τον Γρηγόριο να μεταφέρει στην Τσαρίνα ένα σχέδιο για ξεσηκωμό της βαλκανικής. Πράγματι, με την βοήθεια και των δυο άλλων αδερφών του, του Αλέξιου και του Θεόδωρου, ο Γρηγόριος καταστρώνει ένα σχέδιο διπλού χτυπήματος ενάντια στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Πρώτα θα ξεσηκωνόταν η Πελοπόννησος, κινητοποιώντας ένα σημαντικό μέρος των οθωμανικών δυνάμεων, και εν συνεχεία οι Ρώσοι θα εισέβαλαν στις Παραδουνάβιες περιοχές. Εκτός του Παπαζώλη άλλοι δυο Έλληνες, ο Μαρίνος Χαρβούρης και ο Πέτρος Μελισσινός, συμβάλλουν στην προώθηση του σχεδίου στα στρατιωτικά κλιμάκια της ρωσικής αυτοκρατορίας. Πρώτος σταθμός του Παπαζώλη η Ήπειρος, όπου τυγχάνει θερμής υποδοχής από τους κληρικούς και τους προύχοντες. Στην Ακαρνανία συναντήθηκε με τους αρματολούς Χρήστο Γρίβα και Σταθά Γεροδήμου καθώς και με τον Μεσολογγίτη δάσκαλο Παναγιώτη Παλαμά. Στη συνέχεια κατευθύνθηκε στη Μάνη, όπου διέμεινε για αρκετούς μήνες , θέλοντας να μελετήσει τους ανθρώπους και να προωθήσει περεταίρω τα επαναστατικά σχέδια. Παρά τον αρχικό ενθουσιασμό των κατοίκων, το συμβούλιο των οπλαρχηγών, υπό τους αδερφούς Μαυρομιχάλη, έδωσε μια πιο επιφυλακτική απάντηση στον Παπαζώλη. Ο Κων. Σάθας αναφέρει στην «Ιστορία της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας» ότι οι Μαυρομιχαλαίοι απάντησαν ότι «οι Μανιάται δεν αρκούσι προς καταπολέμησιν των Τούρκων. Αι δε επικρατούσαι φατριαστικαί διχοστασίαι παρεμποδίζουσι πάσαν συνεννόησιν επί τω σκοπώ τούτω, ενόσω κοινός κίνδυνος δεν απειλεί αυτούς. Όθεν οι Ρώσοι οφείλουσι ουχί απλώς να επαναστατήσωσι την Ελλάδα, αλλά να την κατακτήσωσι». Οι μπαρουτοκαπνισμένοι οπλαρχηγοί, εκτιμώντας την κατάσταση στρατηγικά και όχι απλά συναισθηματικά, απάντησαν ότι βασική προϋπόθεση της συμμετοχής τους στο, παράτολμο είναι η αλήθεια, σχέδιο του Παπαζώλη και των Ορλώφ, ήταν η άφιξη, επί τόπου, ρωσικού στρατού και πολεμοφοδίων. Την ίδια επιφύλαξη διατύπωσε και συμβούλιο προυχόντων στην Καλαμάτα, που συνήλθε στο σπίτι του σημαντικότερου προύχοντα της περιοχής, του Παναγιώτη Μπενάκη. Πάντως φέρονται όλοι οι παρευρισκόμενοι να υπέγραψαν συνθήκη, σύμφωνα με την οποία εκατό χιλιάδες Έλληνες θα ξεσηκώνονταν αν τους παρέχονταν τα απαραίτητα εφόδια. Εν συνεχεία ο Παπαζώλης κατευθύνθηκε στην Τεργέστη και αφού συνέλεξε όλες τις πληροφορίες από τους Ρώσους πράκτορες, συνέταξε ένα υπόμνημα προς την Πετρούπολη με όλες τις εξελίξεις στην βαλκανική. Τον ενθουσιασμό των Ελλήνων, σχετικά με την επικείμενη επέμβαση της Ρωσίας στα Βαλκάνια, περιγράφουν και άλλοι απόστολοι της Ρωσίας, καθώς και Άγγλοι, όπως ο Chandler που περιηγούταν στα 1767 την Ελλάδα, ενώ άλλοι αναφέρουν ότι η Αικατερίνη Β΄ θεωρούνταν από τους ραγιάδες αγία. Την ίδια περίοδο ακόμη ένας μυστικός πράκτορας της Ρωσίας ξεσήκωνε τους χριστιανούς της Πελοποννήσου. Κυκλοφορούσε με το ψευδώνυμο Χατζή- Μουράτης και αφού κέρδισε την εμπιστοσύνη των προυχόντων, υπεσχέθη βοήθεια από την Αικατερίνη. Επίσης την ελπίδα των Ελλήνων για αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού συντηρούσε άλλος ένας τυχοδιώκτης ονόματι Ταμάρας. Αυτός με το πρόσχημα αρχαιολογικών ερευνών, ξεσήκωνε τους χριστιανούς με την υπόσχεση συνδρομής από την Τσαρίνα. Παρά το πλήθος των πρακτόρων που κυκλοφορούσαν, λίγα πράγματα σχετικά με την συνωμοσία έγιναν γνωστά στις οθωμανικές αρχές, και αυτά μάλλον εξ αιτίας του επαναστατικού ενθουσιασμού μερικών ένθερμων. Το πρώτο θύμα υπήρξε ο μητροπολίτης Λακεδαιμονίας Ανανίας Λαμπάρδης, που καρατομήθηκε στα 1767.

Αλέξιος Ορλώφ
Αλέξιος Ορλώφ

Τελικά τον Οκτώβριο του 1768 η Ρωσία κηρύσσει τον πόλεμο στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Οι αδελφοί Ορλώφ, Αλέξιος και Θεόδωρος, στέλνονται στην Βενετία για τις προπαρασκευές της στρατιωτικής επιχείρησης. Για την αποφυγή όμως διπλωματικών προστριβών με την Βενετία, προσποιούντο ότι περιηγούντο. Πλήθος Ελλήνων της Βενετίας, που εν τω μεταξύ έχουν πληροφορηθεί τον πραγματικό λόγο της παρουσίας των δυο αδελφών στην Βενετία, σπεύδουν να χρηματοδοτήσουν το εγχείρημα. Ο τραπεζίτης Μαρούτσης, ο Αγγελής Αδαμόπουλος και ο Ιωάννης Παλατινός ήταν οι κυριότεροι των χρηματοδοτών, οι οποίοι αργότερα τιμήθηκαν με τίτλους ευγενείας από την ρωσική αυλή. Προπομποί των Ορλώφ στην Ελλάδα αποστέλλονται πράκτορες με δώρα για τους ιερείς και τους προύχοντες. Παράλληλα το ρωσικό ναυτικό, που δεν έχαιρε και μεγάλου σεβασμού μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων, με εντολή της Τσαρίνας, ξεκινάει να εκσυγχρονίζεται με τη στελέχωση του από πεπειραμένους Άγγλους ναυτικούς και ναυπηγούς. Η Αικατερίνη Β΄ παρέκαμψε παράλληλα και τις αντιρρήσεις του υπουργικού της συμβουλίου, το οποίο δεν έβλεπε κανένα όφελος σε αυτή την μεσογειακή περιπέτεια. Η ήττα όμως του ρωσικού στρατού στην Μολδαβία στα 1769, οδήγησε την πολιτική και στρατιωτική εξουσία στο συμπέρασμα ότι η ελληνική επανάσταση έπρεπε να στηριχτεί.

Ρωσικό πλοίο του 18ου αιώνα
Ρωσικό πλοίο του 18ου αιώνα

Έτσι τον Ιούνιο του 1769 ρωσική μοίρα από 14 πλοία βγαίνει από την Κρονστάνδη με κατεύθυνση την Μεσόγειο. Το επίπεδο εξοπλισμού και εκπαίδευσης πάντως των Ρώσων ήταν τραγικό, γεγονός που θα προκαλέσει την χλεύη των θαλασσόλυκων της Γηραιάς Αλβιόνας. Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Κων. Σάθας: «Αδύνατον, λέγει ο Ρουλιέρ, να παραστηθή η ειρωνία μεθ΄ ης εν Αγγλία υπεδέχθησαν τα ελάτινα εκείνα τέρατα, εις τας πρύμνας των οποίων εκρέμαντο αρμαθοί αγίων λειψάνων και επεβαίνοντο υπό κτηνών μάλλον ή ανθρώπων. Πλοίον κινούμενον υπό πέντε ναυτών μόλις εσείετο υπό διακοσίων συνωθουμένων Ρώσων».  Διοικητής του στόλου αυτού ήταν ο ναύαρχος Σπυριδώφ «εστερημένος πείρας και προτερημάτων», αλλά ο πραγματικός διοικητής ήταν ο Άγγλος Gregg. Μεταξύ των πληρωμάτων βρίσκονταν και αρκετοί Έλληνες, με προεξάρχοντα τον Αντώνη Ψαρό από την Μύκονο. Συγχρόνως αναχωρεί από την Πετρούπολη και δεύτερη ναυτική μοίρα, αποτελούμενη από τέσσερα πλοία, υπό την ηγεσία του Σκωτσέζου Elphinstone. Τέλος τον Ιούνιο του 1770 αναχωρεί και τρίτη εκστρατευτική μοίρα.  Οι κινήσεις των Ρώσων πλέον δύσκολα μπορούσαν να μείνουν κρυφές στους Οθωμανούς. Με την έκρηξη του ρωσοτουρκικού πολέμου, διατάσσεται ο γενικός αφοπλισμός όλων των χριστιανών, γεγονός που εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο Αλβανοί και ντόπιοι πασάδες για περισσότερες καταπιέσεις έναντι των χριστιανών, ενώ ο οικουμενικός πατριάρχης Μελέτιος Β΄, αφού βασανίστηκε, εξορίστηκε μισοπεθαμένος στην Τένεδο.

Άποψη της Κορώνης από το Ενετικό κάστρο
Άποψη της Κορώνης από το Ενετικό κάστρο

Τον Νοέμβριο του 1769 τα τέσσερα πλοία της πρώτης μοίρας, με τον Σπυριδώφ επικεφαλής εισέρχονται στην Μεσόγειο από το Γιβραλτάρ, προκαλώντας μεγάλη έκπληξη στην Ευρώπη, με πολλούς να κάνουν λόγο για Αγγλορωσική συμμαχία. Αμέσως η Γαλλία προσφέρθηκε να συνδράμει τον Σουλτάνο, αρκεί αυτός να το ζητούσε. Ο στόλος εν συνεχεία κατευθύνθηκε στην Μάλτα, με σκοπό να πείσει και τους Ιωαννίτες ιππότες να συνδράμουν στο σχέδιο της ελληνικής επανάστασης. Η άρνηση όμως του μεγάλου Μάγιστρου των ιπποτών, οδήγησε τους Ορλώφ να επισπεύσουν την απόβαση τους στην Πελοπόννησο. Φλεβάρη του 1770 η πρώτη μοίρα του στόλου αγκυροβολεί στο Οίτυλο. Ο Γάλλος πρόξενος στην Κορώνη, με την εμφάνιση του στόλου, ειδοποίησε αμέσως τις οθωμανικές αρχές , οι οποίες εξέδωσαν διαταγή απαγόρευσης των θρησκευτικών συναθροίσεων των χριστιανών και αφού πήραν για ομήρους αρκετούς επιφανείς Έλληνες, κλείστηκαν στα φρούρια των πόλεων της Πελοποννήσου. Στο στρατόπεδο των Ελλήνων επικρατούσε αισιοδοξία, μέχρι την στιγμή που οι Ρώσοι αποβιβάστηκαν… Ο εξοπλισμός αποτελείτο από παλιά σκουριασμένα όπλα, ενώ η συνολική δύναμη των Ρώσων μετά βίας υπερέβαινε τους χίλιους άνδρες. Επιπρόσθετα η υπεροπτική συμπεριφορά του Θεόδωρου Ορλώφ προς τους Μαυρομιχαλαίους δημιούργησε δυσαρέσκεια στους Μανιάτες, οι οποίοι πλέον ζητούσαν έγγραφη δέσμευση της Τσαρίνας για συνδρομή στην επανάσταση τους. Παρά τις αρχικές αντιξοότητες σχηματίστηκαν δυο σώματα που ονομάστηκαν Δυτική και Ανατολική λεγεώνα της Σπάρτης, αποτελούμενες από 250 άνδρες η καθεμιά. Η πρώτη κατευθύνθηκε στην Καλαμάτα, όπου ο Παναγιώτης Μπενάκης συνενώθηκε και ορκίστηκε πίστη στην Τσαρίνα. Η λεγεώνα αυτή κυρίευσε την Κυπαρισσία και λεηλάτησε πολλά χωριά, μεταξύ των οποίων και πολλά ελληνικά. Η ανατολική λεγεώνα κατευθύνθηκε προς τον Μιστρά, έχοντας πλέον ενισχυθεί με αρκετές χιλιάδες Μανιάτες. Στην όψη των επαναστατών οι Οθωμανοί κλείστηκαν στο φρούριο και αφού έστειλαν πρεσβεία στους επαναστάτες εξασφάλισαν ειρηνική αποχώρηση και αφοπλισμό. Και ενώ αρχικά η εκκένωση προχωρούσε κανονικά, οι Μανιάτες αποφασίζουν να επιδοθούν σε πλιάτσικο, σφαγιάζοντας αδιακρίτως Οθωμανούς και γυναικόπαιδα. Οι κυνηγημένοι Οθωμανοί γλίτωσαν, αφού τελικά κατέφυγαν σε ελληνική εκκλησία ζητώντας έλεος. Πάνω από τετρακόσιοι όμως βρήκαν φριχτό θάνατο. Το γεγονός αυτό λειτούργησε καταλυτικά στην αντίσταση των Οθωμανών, που αποφασίζουν πόλεμο μέχρις εσχάτων. Ο Θεόδωρος Ορλώφ από την άλλη, αποφασίζει να κυριεύσει το ισχυρό φρούριο της Κορώνης ξεκινώντας μια μάταιη πολιορκία. Τον Απρίλιο του 1770 φτάνει στην Κορώνη και ο Αλέξιος Ορλώφ με 800 άνδρες, κυρίως Στερεοελλαδίτες. Εκτιμώντας σωστά την κατάσταση, αίρει τον αποκλεισμό του φρουρίου, κυριεύει την Πύλο, πολιορκεί την Μεθώνη και διατάσσει την πολιορκία της Τριπολιτσάς. Στην πολιορκία αυτή όμως οι Οθωμανοί βρίσκονται προετοιμασμένοι. Ενισχυμένοι με στρατεύματα από την Λάρισα και τα Τρίκαλα τρέπουν τους επαναστάτες σε φυγή και ξεκινούν με τη σειρά τους σφαγές αμάχων. Περίπου στους 3.000 υπολογίζονται οι νεκροί Έλληνες. Σε όλες τις πόλεις της Ρούμελης ξεκίνησαν τότε αντίποινα ενάντια στους χριστιανούς. Μόνο στα Τρίκαλα σφάζονται 3.000 χριστιανοί. Η αντίδραση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας μπορεί να ήταν αργή, αλλά ήταν ανελέητη και αποφασιστική. Μόλις τα οθωμανικά στρατεύματα, αποτελούμενα κυρίως από Αλβανούς, έφτασαν στην Πελοπόννησο η ζυγαριά έγειρε προς το μέρος των Οθωμανών. Ο Αλβανός Χατζή Οσμάν με 8.000 Αλβανούς επιτέθηκε στην Μεσσηνία και διέλυσε τον στρατό του Μαυρομιχάλη, που μάταια ζητούσε βοήθεια από τους αδερφούς Ορλώφ που πολιορκούσαν την Μεθώνη. Εν συνεχεία κατευθύνθηκε στην Μεθώνη, διέλυσε την πολιορκία των Ρώσων και κινήθηκε προς την Πύλο, όπου είχε καταφύγει ο Αλέξιος. Ο τελευταίος όμως δεν έμεινε να πολεμήσει αλλά διέταξε τον στρατό του να επιβιβαστεί στα πλοία και αναχώρησε από την Πελοπόννησο. Αυτό ήταν ουσιαστικά και το τέλος της επανάστασης στην ξηρά. Στην Θάλασσα όμως η ναυτική μοίρα του Elphinstone κατάφερε να νικήσει τον οθωμανικό στόλο στο Τσεσμέ τον Ιούλιο του 1771 και να κυριεύσει τις Κυκλάδες. Τα σχέδια του για είσοδο στην συνέχεια στον Ελλήσποντο όμως αντιμετωπίστηκαν με σκεπτικισμό από τα ρωσικά στρατιωτικά κλιμάκια και δεν ευοδώθηκαν. Με κέντρο την Πάρο θα παρενοχλεί για τέσσερα χρόνια τους Οθωμανούς, κουρσεύοντας τα παράλια της Ιωνίας και προκαλώντας τα τουρκικά αντίποινα, γεγονός που έκανε τους Ρώσους όλο και λιγότερο συμπαθείς στους νησιώτες. Μέχρι και την υπογραφή της συνθήκης του Κιουτσούκ- Καϊναρτζή στα 1774 τίποτε άλλο αξιόλογο δεν έγινε από τον ρωσικό στόλο στο Αιγαίο.

Η ναυμαχία στο Τσεσμέ
Η ναυμαχία στο Τσεσμέ

Τα Ορλωφικά, όπως έμεινα γνωστά τα γεγονότα του 1770-71, ήταν η πρώτη απόπειρα της Ρωσίας για προώθηση των συμφερόντων της στην Ανατολή και κυρίως στην, στρατηγικής σημασίας για το εμπόριο, λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου. Η ρωσική διπλωματία κατενόησε από νωρίς, ότι ο δρόμος προς την Μεσόγειο περνούσε από την κατοχή του Ευξείνου Πόντου και τον έλεγχο των στενών του Βοσπόρου. Γι’ αυτό και η στρατηγική παρακαταθήκη του Μεγάλου Πέτρου ήταν η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Η σταδιακή παρακμή στην οποία εισέρχεται η Οθωμανική αυτοκρατορία από τον 18ο αιώνα, αποτέλεσε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον ρωσικό επεκτατισμό προς νότο. Ειδικά στα μάτια των χριστιανών ραγιάδων η επέμβαση των Ρώσων ισοδυναμούσε με την εκπλήρωση των μεσσιανικών χρησμών που διδάσκονταν από αιώνες. Για την υψηλή πολιτική της Ρωσίας όμως οι ραγιάδες ήταν ένα στρατηγικό εργαλείο. Οι μακροπρόθεσμες προσδοκίες των Ρώσων σε καμία περίπτωση δεν προέβλεπαν την δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, αλλά μάλλον μιας ηγεμονίας φόρου υποτελούς και άμεσα ελεγχόμενης από την Ρωσία. Δεν πρέπει να λησμονείται ότι και για την πολυεθνική ρωσική αυτοκρατορία ο ρομαντικός εθνικισμός αποτελούσε επικίνδυνο νεωτερισμό. Σε αντίθεση με τους δυτικούς φιλέλληνες που οραματίζονταν την ανάδυση ενός νέου ελληνικού έθνους κράτους, οι Ρώσοι είχαν κατά νου την αναβίωση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας στη βάση της χριστιανικής οικουμενικότητας, που ουσιαστικά αγνοούσε τα έθνη. Έτσι πριν από την κάθοδο της ρωσικής στρατιωτικής αποστολής, καλλιεργήθηκε απροκάλυπτα ο θρησκευτικός φανατισμός μεταξύ των χριστιανών ραγιάδων. Εν συνεχεία όμως ακολούθησαν τραγικά λάθη συντονισμού και στρατηγικής που οδήγησαν γρήγορα το κίνημα σε εκφυλισμό και τους ραγιάδες να σπεύδουν να σώσουν τη ζωή τους από τα οθωμανικά αντίποινα. Το κυριότερο σφάλμα στο ρωσικό σχέδιο σχετίζεται με την διάσπαση των δυνάμεων, που κατέφτασαν διαδοχικά σε τρείς αποστολές, αντί μιας ενιαίας. Πρέπει να σημειωθεί επίσης και η έλλειψη σοβαρού εξοπλισμού, γεγονός που θορύβησε από την αρχή τους εμπειροπόλεμους Μανιάτες. Ελάχιστα πολεμοφόδια, σκουριασμένα μουσκέτα και αμελητέος αριθμός Ρώσων στρατιωτών δεν ήταν ικανά να κλονίσουν την οθωμανική κυριαρχία. Αντίθετα φάνηκε έντονα η αδυναμία των Οθωμανών στον ναυτικό πόλεμο. Μερικά ρωσικά πλοία, όχι τα καλύτερα και δυνατότερα, σκόρπισαν τον στόλο του Σουλτάνου, αλλά εν συνεχεία αναλώθηκαν σε μικρές πειρατικές ενέργειες παρενόχλησης, στα νησιά και στα παράλια της Ιωνίας. Η συνθήκη του Κιουτσούκ- Καϊναρτζή στα 1774, έβαλε τέλος στην ρωσοτουρκική διένεξη. Οι Έλληνες μπορεί να μην αποτίναξαν τον οθωμανικό ζυγό, αλλά η θέση τους ανακουφίστηκε αισθητά. Με τη νικήτρια Ρωσία στο πλευρό τους, ως προστάτριας των απανταχού στην Οθωμανική αυτοκρατορία χριστιανών, σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, τα επόμενα χρόνια θα αποκτήσουν πρωτόγνωρη οικονομική δύναμη και θα κατανοήσουν ότι στο ζήτημα της ανεξαρτησίας έπρεπε να κινηθούν με ίδιες δυνάμεις.

Θεόδωρος Ορλώφ
Θεόδωρος Ορλώφ

 Ο Μανόλης Πλούσος είναι ιστορικός

Διαβάστε:     

  • Francois Pouqueville: «Ιστορία της Ελληνικής επανάστασης ήτοι η αναγέννηση της Ελλάδος», τομ. 1
  • Αμβρόσιος Φραντζής: «Επιτομή της ιστορίας της αναγεννηθείσης Ελλάδος, αρχόμενη από του έτους 1715 και λήγουσα το 1837», τομ. 1
  • Κάρολος Μένδελσον Βαρθόλδυ: «Ιστορία της Ελλάδος», τομ. 1
  • Κων. Σάθα: «Τουρκοκρατούμενη Ελλάς»
  • Κων. Παπαρηγόπουλος: «Ιστορία του Ελληνικού έθνους», τομ. 8

Δείτε ακόμη:

  • Ο Θουκυδίδης του Ολόρου ο Αλιμούσιος (περ. 460 π.Χ. - περ. 399 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, γνωστός για τη συγγραφή της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου. Thoucydides of Olorus of Alimousios (about 460 BC - ca. 399 BC) was an ancient Greek historian, known for the writing of the history of the Peloponnesian War.9 Ιανουαρίου 2018 Θουκυδίδης: Ο Μίνωας και η πειρατεία (0)
    Διότι ὅλοι οἱ Ἕλληνες ὠπλοφόρουν λόγω του ὅτι αἳ κατὰ κώμας διεσπαρμένοι ἐγκαταστάσεις τῶν ἤσαν ἀνοχύρωτοι καὶ αἳ πρὸς ἀλλήλους συγκοινωνίαι ἐπισφαλεῖς καὶ οὕτως ἐσυνήθισαν νὰ διαιτῶνται, […]
  • Louis Dupré, Photo Pikos from Souli. Σουλιώτης21 Οκτωβρίου 2014 Αρβανίτες: Οι Δωριείς του Νέου Ελληνισμού (7)
    Αρβανίτες: Οι Δωριείς του Νέου Ελληνισμού Κείμενο: Βασίλης Ραφαηλίδης Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Έθνος (17.5.87) ΜΙΑ σειρά κειμένων για τους 'Ελληνες και την ελλη­νικότητα που […]
  • Νικόλαος Σιαλμάς. Γεννήθηκε το 1965 στο Θέρμο Αιτωλοακαρνανίας. Εισήλθε στη Σχολή Ικάρων το Σεπτέμβριο του 1984 και αποφοίτησε τον Ιούνιο του 1988 με το βαθμό του ανθυποσμηναγού. Σκοτώθηκε κοντά στον Άγιο Ευστράτιο, κατά τη διάρκεια αποστολής αναχαιτίσεως τουρκικών αεροσκαφών, χειριζόμενος αεροσκάφος F-1CG της 342 Μοίρας Παντός Καιρού της 114 Πτέρυγας Μάχης (Τανάγρα), στις 18 Ιουνίου 1992.7 Ιανουαρίου 2018 Μάριος Πλωρίτης: ΟΙ «ΜΟΥΡΑΪΛΗΔΕΣ» ΚΑΙ ΟΙ «ΜΠΟΥΝΤΑΛΑΔΕΣ» (0)
    Απαράδεκτο είναι, μ' ένα λόγο, το «σφάξε με, αγά μου, ν' αγιάσω» προς όλες τις κατευθύνσεις. Πολύ περισσότερο, όταν έχουν προηγηθεί αμέτρητες σφαγές απ' τους αγάδες και όταν είναι βέβαιο […]
  • Κατεβάστε δωρεάν:  Κ. Παπαρρηγοπούλος – Ιστορία του ελληνικού έθνους (PDF)21 Μαρτίου 2016 Κατεβάστε δωρεάν: Κ. Παπαρρηγοπούλος – Ιστορία του ελληνικού έθνους (PDF) (1)
    Ιστορία του ελληνικού έθνους: από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1930 / υπό Κ. Παπαρρηγοπούλου, προσθήκες,σημειώσεις και βελτιώσεις υπό Παύλου […]
  • 3 Απριλίου 2013 Ο εμφύλιος της Γιουγκοσλαβίας (1990-1995) (5)
    Ο εμφύλιος της Γιουγκοσλαβίας (1990-1995) Γράφει ο Μανόλης Πλούσος Ο Josip Broz Tito αφήνει την τελευταία του πνοή στις 4 Μάη του 1980. Η Γιουγκοσλάβοι συντετριμμένοι αποχαιρετούν […]
  • Breguet 14 της στρατιωτικής αεροπορίας στη Μικρά Ασία28 Αυγούστου 2013 Η μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922) (0)
    Η μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922) Γράφει ο Μανόλης Πλούσος Στις 30 Οκτωβρίου 1918 υπογράφεται μεταξύ των συμμάχων νικητών του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου (Entente) και της Οθωμανικής […]
  • Καθημερινή σκηνή ελληνικής οικογένειας επί τουρκοκρατίας9 Αυγούστου 2016 Συνύπαρξη αλά Τούρκα… (0)
    Η αυτοδιοίκηση της Στερεάς Ελλάδας είχε γενικά τα ίδια χαρακτηριστικά με της Πελοποννήσου. Και εδώ υπάρχουν κοτζαμπάσηδες και επαρχιακές συνελεύσεις, αλλά ποτέ δεν έφτασε στο επίπεδο της […]
  • Ο Μάριος Πλωρίτης (πραγματικό όνομα: Μάριος Παπαδόπουλος, 19 Ιανουαρίου 1919 – 29 Δεκεμβρίου 2006) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος-επιφυλλιδογράφος, κριτικός, μεταφραστής, λογοτέχνης, και θεατρικός σκηνοθέτης.30 Ιουλίου 2018 Μάριος Πλωρίτης: Δημοκρατίας πηγές και απόβλητα (0)
    «Ο λαός έχει γίνει κυρίαρχος σε όλα και ορίζει τα πάντα με ψηφίσματα και με δικαστήρια όπου κυριαρχεί, αφού οι αποφάσεις τις οποίες άλλοτε έπαιρνε η βουλή, έχουν περιέλθει στα χέρια τον […]
  • Ιερώνυμος Μπος, Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων, λεπτομέρεια10 Μαΐου 2013 Ο Επίκουρος και η φιλοσοφία της ευτυχίας (ΙΙ) (11)
    Είναι μάταια τα λόγια του φιλοσόφου που δεν θεραπεύουν κανένα ανθρώπινο πάθος• ακριβώς όπως η ιατρική είναι ανώφελη αν δεν γιατρεύει τις αρρώστιες του σώματος, έτσι και η φιλοσοφία δεν […]
  • Ήρα & Προμηθέας20 Μαΐου 2013 Ο Πρωταγόρας, η κοσμογονία και η ανθρωποκεντρική προσέγγιση του Θείου (0)
    Ο Πρωταγόρας, η κοσμογονία και η ανθρωποκεντρική προσέγγιση του Θείου Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Στο θρυλικό διάλογο του Πρωταγόρα με το Σωκράτη για το διδακτό της αρετής, ο […]
  • Καρυάτιδες. Η Πρόστασις των Κορών του Ερέχθειου7 Ιανουαρίου 2017 Οι Έλληνες του Ομήρου (1)
    Στον Όμηρο βρίσκουμε την απόδειξη για τα προηγούμενα: «…μολονότι έζησε πολύ ύστερον και από τα Τρωικά, πουθενά δεν ονόμασε με το όνομα αυτό όλους, ούτε άλλους εκτός εκείνων που ακολούθησαν […]
  • Ο Ίων (Ιωάννης) Δραγούμης (Αθήνα, 2 Σεπτεμβρίου (π.η.) ή 14 Σεπτεμβρίου (ν.η) 1878 – 31 Ιουλίου 1920) ήταν διπλωμάτης, πολιτικός και λογοτέχνης.4 Ιουνίου 2018 Ίων Δραγούμης: Το νεοελληνικό κράτος (0)
    Φανερώθηκε από τους δύο πολέμους του 1912 και 1913 πως ο Έλληνας γενικά δεν πίστευε πιά στον εαυτό του, στη δύναμη του, στη ζωντανάδα του, γι’ αυτό και ξιπάστηκε τόσο για τις νίκες του. […]
  • Χάρτης του Πελοποννησιακού Πολέμου. Στον χάρτη απεικονίζονται οι συμμαχίες και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του πολέμου (ιταλικά).10 Μαρτίου 2013 O Θουκυδίδης, η προέλευση των Ελλήνων και το όνομα Ελλάς (9)
    Στους αλεξανδρινούς χρόνους, η ονομασία Γραικοί συναντάται λιγότερο αλλά παραλλήλως προς το Έλληνες. Στο Βυζάντιο παράλληλα με το Ρωμαίοι χρησιμοποιείται, σε περιορισμένη έκταση, και το […]
  • 29 Μαΐου 2013 Ο Ψυχρός Πόλεμος (1945-1991) (1)
    Το αποτέλεσμα της μονοδιάστατης πολεμικής ανάπτυξης για μια καθυστερημένη οικονομία όπως της ΕΣΣΔ φάνηκε 74 χρόνια μετά την ίδρυση της. Η πολιτική ηγεσία της ΕΣΣΔ δεν κατανόησε ποτέ το […]
  • Ανεφοδιασμός εν πτήσει F-105. 196631 Μαρτίου 2013 Βιετνάμ: Ένας ακήρυχτος πόλεμος (1945-1975) (1)
    Για τους Βορειοβιετναμέζους οι εκτιμήσεις τους κάνουν λόγο για 3.500.000 νεκρούς και τραυματίες. Για τους δε Αμερικάνους οι απώλειες ανέρχονταν σε 58.220 νεκρούς και 303.644 τραυματίες. […]
  • Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς (2 Ιανουαρίου 1787 - 25 Σεπτεμβρίου 1849) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός, ηγέτης στην Ελληνική Επανάσταση του 18211 Ιουνίου 2017 Οι «φιλορθόδοξοι» Ναπαίοι (0)
    Η «ρωσική επικουρία», όπως αναφέρει και ο Μπ. Άννινος, ήταν η ψυχή του ρωσικού «κόμματος».
  • Η συρρίκνωση των παλαιστινιακών εδαφών από το 1946 μέχρι σήμερα5 Ιανουαρίου 2017 Ο διαμελισμός της Παλαιστίνης (0)
    Το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και η αποκάλυψη των ωμοτήτων του Ολοκαυτώματος δημιούργησε σε παγκόσμια κλίμακα θετικό κλίμα για το αίτημα των Εβραίων ίδρυσης ανεξάρτητου κράτους στην […]
  • Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, Ο Παλαιολόγος δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα6 Ιουλίου 2014 Πατριαρχικές business… (0)
    Μετά την άλωση της Κων/πολης, ο Μωάμεθ Β΄ προέβη στη ρύθμιση των σχέσεων του με το πλήθος των χριστιανών υπηκόων του. Προτεραιότητα του ήταν η ανεύρεση του κατάλληλου ανθρώπου για τον […]

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.