25 Μαΐου 2016 at 20:59

Το ζήτημα της (μη) απαγόρευσης της μαντίλας

από

Το ζήτημα της (μη) απαγόρευσης της μαντίλας

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης

Το ζήτημα της απαγόρευσης της μαντίλας στη Γαλλία απασχολεί εδώ και χρόνια τη διεθνή κοινή γνώμη. Πολλοί λένε πως είναι ένας δίκαιος νόμος για την προστασία της γαλλικής κουλτούρας από την αλλοίωση που φέρνει η επαφή με έναν ουσιωδώς ξένο πολιτισμό στην Ευρωπαϊκή χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό μουσουλμάνων στο σύνολο του πληθυσμού ενώ άλλοι επιμένουν πως ο νόμος αποτελεί απόδειξη της συντηρητικής και ξενοφοβικής φύσης μιας κοινωνίας που παριστάνει μόνο την προοδευτική. Με τόση φασαρία που έχει γίνει γύρω από το θέμα είναι αξιοσημείωτο πως τέτοια απαγόρευση δεν υφίσταται καν.

Πηγή
Πηγή

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, στο Ισλάμ υπάρχουν, κυρίως, τρία ενδύματα που χρησιμοποιούνται για την κάλυψη του γυναικείου σώματος, και δη της κεφαλής. Το χιτζάμπ είναι η γνωστή μαντίλα η οποία καλύπτει τα μαλλιά, η μπούρκα καλύπτει ολόκληρο το σώμα της γυναίκας μαζί με το πρόσωπο, ενώ το νικάμπ καλύπτει το κεφάλι (χιτζάμπ + βέλο) –τα δύο τελευταία ενδύματα μπορούν να συμπεριλαμβάνουν κάλυμμα και για τα μάτια, με πιο λεπτό ύφασμα. Το χιτζάμπ, λοιπόν, δεν απαγορεύεται στη Γαλλία, αλλά μόνο η μπούρκα και το νικάμπ. Κι όμως, ούτε η μπούρκα ούτε το νικάμπ συγκεκριμένα απαγορεύτηκαν ποτέ στη Γαλλία. Ο νόμος του 2010 απαγόρευσε την κάλυψη του προσώπου σε δημόσιους χώρους, πράγμα που συνεπάγεται την απαγόρευση της μάσκας του σκι (μπαλακλάβα), του κράνους και των δύο αυτών θρησκευτικών ενδυμασιών, μεταξύ άλλων (εξαιρούνται από το νόμο οι οδηγοί μοτοσικλετών, οι εργάτες με ειδικά κράνη προστασίας και κάποιες άλλες περιπτώσεις). Το πρόστιμο είναι 150 ευρώ ενώ φτάνει τα 30.000 ευρώ για όποιον υποχρεώνει κάποιον τρίτο να φοράει οτιδήποτε καλύπτει το πρόσωπό του χωρίς τη θέλησή του.

Είναι πρόβλημα όμως αυτό; Αφορά την ανοχή του διαφορετικού, τη θρησκευτική ελευθερία ή την πολυπολιτισμικότητα;

Ο νόμος ψηφίστηκε για λόγους ασφαλείας και το γεγονός ότι κανένας δεν θα το έβρισκε περίεργο να μην επιτραπεί η είσοδος σε τράπεζα ή σε αεροδρόμιο κάποιου που φοράει κράνος μηχανής ή μάσκα του σκι κάνει το επιχείρημα της θρησκευτικής ελευθερίας μάλλον άστοχο. Το να επιτρέπεται η μπούρκα σε δημόσιους χώρους αυξάνει τον κίνδυνο για όλους μας˙ δεν είναι ασυνήθιστο δράστες τρομοκρατικών επιθέσεων να διαφεύγουν από τις αρχές φορώντας τη μπούρκα.

Το να επιτρέπεται, λοιπόν, η μπούρκα θα αποτελούσε συνθήκη υπέρ μιας θρησκευτικής ενδυμασίας, ενάντια στη νομοθεσία του γαλλικού κράτους. Το να εξαιρεθεί, δηλαδή, από το νόμο οποιαδήποτε θρησκευτική ενδυμασία δε θα αποτελούσε ανοχή μιας θρησκευτικής συνήθειας ή προστασία μιας θρησκευτικής μειονότητας αλλά προνομιακή μεταχείριση μιας θρησκείας. Θα ήταν εξάλλου μάλλον αδύνατο να περιμένουμε βελτίωση της θέσης μιας μειονότητας προβάλλοντας την προνομιακή μεταχείρισή της. Το αποτέλεσμα θα ήταν πιθανότατα το αντίθετο από το επιθυμητό. Δε θα αποτελούσε μια τέτοια μεταχείριση άραγε απόδειξη πως η μειονότητα αυτή είναι διαφορετική από την υπόλοιπη κοινωνία, ότι τα μέλη της επιθυμούν ή απαιτούν διαφορετική συμπεριφορά από το κράτος προς αυτήν απ’ ότι προς τους υπόλοιπους πολίτες;

Στην πραγματικότητα, ήταν ανόητα άρθρα με τίτλους όπως «Η Γαλλική Γερουσία αποφασίζει την απαγόρευση του Ισλαμικού βέλου σε δημόσιους χώρους» που αποπροσανατόλισαν το κοινό παρουσιάζοντας έναν κοσμικό νόμο ως νόμο θρησκευτικού (ή αντι-θρησκευτικού) χαρακτήρα.

Πέρα όμως από τα θέματα ασφαλείας (που θα έπρεπε να αρκούν για να κλείσει το θέμα), όσον αφορά το κοινωνικό ζήτημα του μουσουλμανικού βέλου, υπάρχουν φυσικά γυναίκες που το φοράνε οικειοθελώς αλλά και άλλες που το φοράνε με εξαναγκασμό. Μουσουλμάνες και πρώην μουσουλμάνες χαρακτηρίζουν το βέλο ως «φέρετρο, φυλακή, απανθρωπιά». Δεν είναι δύσκολο να το κατανοήσει κανείς, αφού το να φοράει μια γυναίκα βέλο σημαίνει να μην την αναγνωρίζουν στο δρόμο ούτε οι γείτονές της και να γίνεται ουσιαστικά αδύνατο να συνάψει σχέσεις με μια μερίδα του πληθυσμού, ενώ ενδεχομένως να το ήθελε˙ κατά κάποιον τρόπο, η γυναίκα γίνεται «αόρατη» φορώντας το βέλο. Το να το φοράει, λοιπόν, υποχρεωτικά είναι προφανώς καταστροφικό γι’ αυτήν.

Από την άλλη υπάρχουν γυναίκες που σαφώς επιλέγουν να το φορέσουν και ένας τέτοιος νόμος σίγουρα παρεμβαίνει στην προσωπική τους επιλογή να το κάνουν. Σαφέστατα καθένας και καθεμιά θα έπρεπε να έχει την ελεύθερη επιλογή να ντύνεται όπως θέλει, και οι μουσουλμάνες να καλύπτουν ακόμα και τα μάτια τους αν το επιθυμούν, κρύβοντας έτσι πλήρως το σώμα τους και μαζί με αυτό την ταυτότητα τους στο δημόσιο χώρο. Στον πραγματικό κόσμο όμως, υπάρχουν μόνο δύο ενδεχόμενα. Όταν απαγορεύεται το βέλο καταπιέζεται μια μερίδα του πληθυσμού και όταν δεν απαγορεύεται καταπιέζεται μια άλλη. Ποια από τις δύο περιπτώσεις είναι χειρότερη;

Πηγή
Πηγή

Ο συγκεκριμένος αυτός νόμος δεν αφορά τη ρητή απαγόρευση ενός θρησκευτικού ενδύματος. Ποτέ δεν αφορούσε τέτοια απαγόρευση, παρά μόνο στα στόματα δημοσιογράφων διψασμένων για εύκολη τηλεθέαση και σε αυτά της θρησκόληπτης μερίδας των μουσουλμάνων που ενδιαφέρονται για μία ρητορική που δεν έχει σχέση με την επίλυση κάποιου προβλήματος αλλά με τη δημιουργία κατηγοριών περί «ισλαμοφοβίας» και ρατσισμού που εντείνουν τις σχέσεις μεταξύ κοινωνικών ομάδων. Η πιο απροσδόκητη όμως συμπαράταξη στην εκτόξευση τέτοιων κατηγοριών έρχεται από κατά τ’ άλλα φιλελεύθερους συμπολίτες μας (της Γαλλίας και της Δύσης γενικότερα) που δεν φαίνονται ικανοί να ξεχωρίσουν την παρείσφρηση της θεοκρατικής νοοτροπίας στην πολιτική ζωή από την υπεράσπιση μιας ευαίσθητης μειονότητας.

Είναι δελεαστικό, φυσικά, να υπερασπιστεί κανείς τα δικαιώματα μιας μειοψηφίας, ειδικά στον καιρό μας όπου η ακροδεξιά ενδυναμώνεται και οι πιο γνωστοί εκφραστές της αρέσκονται να επιτίθενται συγκεκριμένα στους μουσουλμάνους βάζοντάς τους όλους στο ίδιο τσουβάλι και ζητώντας μέχρι και την απαγόρευση του Κορανίου (όπως κάνει ο Geert Wilders στην Ολλανδία). Ποιος θα υπερασπιστεί όμως τις μειονότητες μέσα σε αυτές τις μειονότητες; Ποιος θα μιλήσει για εκείνη τη μερίδα των μουσουλμάνων γυναικών που δεν επιθυμούν να φορέσουν κανένα διακριτικό ένδυμα της θρησκείας τους και τους επιβάλλεται τέτοια ακραία αντιδραστική και απομονωτική συμπεριφορά;

Το ζήτημα, λοιπόν, αφορά την απόφαση ενός κοσμικού κράτους να ψηφίσει ένα νόμο σχετικό με την ασφάλεια των πολιτών –την απαγόρευση οποιουδήποτε αντικειμένου καλύπτει το πρόσωπο ενός πολίτη˙ είτε άνδρα είτε γυναίκας, είτε μουσουλμάνου είτε όχι. Τυχόν εξαίρεση της μπούρκας για χάρη του θρησκευτικού αισθήματος των μουσουλμάνων θα σήμαινε ουσιαστικά ακύρωση του νόμου, αφού η μπούρκα (εφόσον καλύπτει ολόκληρο το σώμα) θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ακόμα και από άντρα για να αποφύγει την αναγνώριση από τις αρχές (όπως έχει συμβεί ήδη και συμβαίνει συχνότερα σε χώρες όπου η μπούρκα είναι πιο συνηθισμένη απ’ ότι στο δυτικό κόσμο). Τέτοια επίδραση μιας θρησκείας –οποιασδήποτε θρησκείας- στη νομοθεσία ενός κοσμικού κράτους αποτελεί οπισθοδρόμηση και δεν πρέπει να γίνεται ανεκτή.


(Εμφανιστηκε 830 φορές, 1 εμφανίσεις σήμερα)

3 Σχόλια

  1. Αλή αλ-Γιουνάνι

    Πρώτων, πρέπει και ο άντρας και η γυναίκα να είναι ντυμένοι σεμνά. Ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) είχε πει: “Να μη παραμένετε για πολύ χρόνο γυμνοί γιατί εκτός απ’ τις ώρες που είστε στην τουαλέτα ή συνουσιάζεστε, υπάρχουν γύρω σας άγγελοι που σας βλέπουν. Να είστε ντροπαλοί ακόμα και απέναντι τους και να τους είστε γενναιόδωροι.”

    Το Ισλάμ δεν επινόησε το κάλυμμα του κεφαλιού. Ωστόσο, το Ισλάμ το επιδοκίμασε. Το Κοράνι παροτρύνει τους πιστούς άντρες και γυναίκες, να καλλιεργήσουν και να φυλάξουν τη σεμνότητά τους και παρακινεί τις πιστές γυναίκες να επεκτείνουν το κάλυμμα του κεφαλιού τους, ώστε να καλύπτεται ο λαιμός και το στήθος, να καλύπτουν τα θέλγητρα τους εκτός των εξωτερικών όπως λέει το Κοράνι (‘ίλλα μα δάχιρα‘ εκτός δηλαδή αυτών που θεωρείται φυσικό να φαίνονται):

    “Να πεις στους πιστούς να χαμηλώνουν τα βλέμματά τους και να προφυλάσσουν τη σεμνότητα τους. Αυτό τους κάνει να γίνονται πιο αγνοί για τον εαυτό τους. Και ο ΑΛΛΑΧ γνωρίζει όλα όσα κάνουν. .

    Και να πεις στις πιστές να χαμηλώνουν τα βλέμματά τους και να προφυλάσσουν τη σεμνότητα τους και να καλύπτουν τα θέλγητρα τους, εκτός των εξωτερικών και να ρίχνουν το πέπλο πάνω από τα στήθη τους και να μην εκθέτουν τις ομορφιές τους εκτός στον άντρα τους ή στον πατέρα τους ή στον πατέρα του ανδρός τους ή στα παιδιά τους ή στα παιδιά του ανδρός τους ή στ’ αδέρφια τους ή στα παιδιά των αδερφών τους ή στα παιδιά των (θηλυκών) αδερφών τους ή στις εμπιστευόμενες γυναίκες τους ή στις σκλάβες τους που το δεξί τους χέρι εξουσιάζει ή στους άρρενες υπηρέτες τους που είναι ελεύθεροι από φυσικές ανάγκες ή στα μικρά παιδιά που δεν διακρίνουν σεξουαλικά ηδονή. Να μη κτυπούν με τα πόδια τους για να σύρουν την προσοχή στις κρυμμένες ομορφιές τους. Ω εσείς οι πιστοί, μετανοήστε και επιστρέψτε στον ΑΛΛΑΧ για να επιτύχετε.” (Κοράνι, 24:30-31)

    Τα χρόνια όταν επικρατούσε η ειδωλολατρία στην Αραβία, οι γυναίκες συνήθιζαν να φοράνε κάτι σαν τακούνια και χτυπούσαν έτσι τα πόδια τους για να τραβήξουν την προσοχή. Τα εδάφια 24:30-31, δείχνουν ότι όχι μόνο απαγορεύεται στο Ισλάμ να φοράνε οι γυναίκες τακούνια αλλά απαγορεύεται αυστηρά να δείχνουν έστω και το παραμικρό μέρος του σώματος τους. Ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) είχε πει: “Κατά την Ημέρα της Κρίσης ο ΑΛΛΑΧ δεν θα κοιτάξει σ’ αυτούς τους άντρες που σέρνουν τα ρούχα τους από υπερηφάνεια”. Τότε η Ουμ Σαλάμα (ραντιγιαλλάχου άνχα) τον ρώτησε: “Και τι γίνεται με τις γυναίκες;” και ο προφήτης απάντησε: “Ας μακρύνουν τα ρούχα τους όσο ένα χέρι (περισσότερο από τους άντρες – μέχρι τον αστράγαλο)”. “Μα θα μπερδεύονται τα πόδια τους απεσταλμένε του Θεού” είπε η Ουμ Σαλάμα (ραντιγιαλλάχου άνχα) και ο Προφήτης της είπε: “Ας τα μακρύνουν όσο ένα μπράτσο.” (Tabarani)

    Η λέξη που μεταφράζεται ως “πέπλο”, είναι η λέξη “Khimar” που σημαίνει κάτι που καλύπτει το κεφάλι, τους ώμους, το λαιμό κ.τ.λ.

    Η Άισα (ραντιγιαλλάχου άνχα) είπε ότι ο Προφήτης είπε: “Ο ΑΛΛΑΧ δεν αποδέχεται την προσευχή μίας γυναίκας που έχει φτάσει την ηλικία της εμμήνου ρύσεως, εκτός αν φοράει χιμάρ.” (Abu Dawud; Al-Tirmidhi; Sunan ibn Majah; & al-Albani, Sahih al-Jami)

    Δηλαδή πρέπει η γυναίκα να καλύπτει ολόκληρο το σώμα της απ’ το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το χιμάρ καλύπτει και το πρόσωπο και κάποιοι (όπως π.χ. ο Άμπουλ Ουάλιντ αλ-Μπάτζι) ότι καλύπτει το κεφάλι και αφήνει ακάλυπτο τον κύκλο του προσώπου..

    “Προφήτη! Να πεις στις συζύγους σου, στις κόρες σου και στις συζυγούς των πιστών ν’ αφήνουν κρεμάμενο το τζιλμπάμπ (καλύπτρα που καλύπτει όλο το σώμα) τους. Αυτό για να αναγνωρίζονται ως αγνές και να μην παρενοχλούνται..” (Κοράνι, 33:59).

    Ήταν λοιπόν φαρντ (υποχρέωση) για όλες τις γυναίκες (και όχι μόνο για τις γυναίκες του Προφήτη) να καλύπτουν το σώμα τους και το πρόσωπο τους. Αυτό φαίνεται καθαρά από τη φράση: “…και στις συζύγους των πιστών”..

    Η Σαφίγια μπιντ Σέιμπα (ραντιγιαλλάχου άνχα) είπε ότι η Άισα (ραντιγιαλλάχου άνχα) είπε:

    “Όταν το εδάφιο «..και να ρίχνουν το πέπλο πάνω από τα στήθη τους…» αποκαλύφτηκε, οι γυναίκες έκοψαν τις άκρες των ρούχων τους και κάλυψαν μ’ αυτά τα πρόσωπα τους.” (Sahih al-Bukhari, Volume 6, Book 60, Hadith #282)

    Η Άισα (ραντιγιαλλάχου άνχα) είπε: “Ο Θεός ας δείξει έλεος στις γυναίκες των Μουχατζιρίν. Όταν αποκαλύφθηκε το εδάφιο: «..και να ρίχνουν το πέπλο πάνω από τα στήθη τους…», έκοψαν κομμάτια από τα ρούχα τους και έφτιαξαν βέλα/καλύματα του προσώπου από αυτά” (Abu Dawood, Book 32, no. 4091). Ο μουχχάντιθ Ιμπν Χάτζαρ αλ-Ασκαλάνι (ραχίμαχουλλάχ) που ήταν γνωστός ως ‘Αμίρ αλ-μουμινίν’ (Ηγέτης των πιστών) στον τομέα των χαντίθ είπε ότι με τη λέξη ‘καλύφθηκαν με βέλα’ στο χαντίθ αυτό, εννοείται ότι κάλυψαν τα πρόσωπα τους με αυτά. (Fathu’l-Bari;)

    Κάποιοι ωστόσο το μεταφράζουν και ως κάτι που δεν καλύπτει το πρόσωπο, αλλά το πλησιάζει χωρίς να το καλύπτει. (λεξικό ‘al-Mufradaat‘ του ar-Raghib al-Asbahani)..

    Η Άισα (ραντιγιαλλάχου άνχα) είχε πει ότι ο Προφήτης τελούσε την πρωινή προσευχή (από τις 5 καθημερινές) και μετά οι γυναίκες επέστρεφαν στο σπίτι τους χωρίς να τις αναγνωρίζουν. (Sahih al-Bukhari, Volume 1, Book 8, Hadith #368).

    Ο σέιχ Μουχάμμεντ ιμπν Σάλιχ αλ-Ουθάιμιν (ραχίμαχουλλάχ) είπε εξηγώντας αυτό το χαντίθ:.

    “Το χαντίθ μας δείχνει ότι το χιτζάμπ καλύπτει όλο το σώμα, ακόμα και το πρόσωπο και τα χέρια γιατί τότε πως δεν θα αναγνωρίζονταν οι γυναίκες;..” (Ibn Uthaimin, “Hijaab”, p. 12 & 13;)

    Κάποιοι όμως άλλοι ουλεμά λένε σχολιάζοντας την παραπάνω αναφορά της Άισα (ραντιγιαλλάχου άνχα) ότι οι γυναίκες δεν αναγνωρίζονταν λόγω του σκοταδιού ενώ δεν κάλυπταν τα πρόσωπα τους. (Mubarakfuri, Tuhfatul-Ahwadhi)

    Ο ίδιος ο Προφήτης είπε: “Όλη η γυναίκα είναι άουρα (πρέπει να καλύπτεται).” (Sunan Tirmidhi, sahih)

    Σχολιάζοντας το παραπάνω χαντίθ ο σέιχ Muhammad ibn Salih al Munajjid λέει ότι μόνο από αυτό το χαντίθ είναι ξεκάθαρο ότι οι γυναίκες πρέπει να καλύπτουν ολόκληρο το σώμα τους. .

    Λέγεται στο Άγιο Κοράνι:

    “Ω εσύ ο Προφήτης! Να πεις στις συζύγους σου, στις κόρες σου και στις γυναίκες των πιστών ότι πρέπει να ρίχνουν πάνω τους τα τζαλάμπιμπ τους. Αυτό είναι πιο κατάλληλο για να αναγνωρίζονται (ως πιστές) και να μην ενοχλούνται. Ο ΑΛΛΑΧ είναι Σπλαχνικός, Ελεήμονας.” (Κοράνι, 33:59)

    “Τζαλάμπιμπ” είναι ο πληθυνιτκός της λέξης “τζιλμπάμπ”. Τί είναι το τζιλμπάμπ; Είναι ένα εξωτερικό ρούχο που καλύπτει τα ρούχα και το σώμα μιας γυναίκας απ’ το κεφάλι μέχρι τα πόδια.

    Ο Αμπντουλλάχ ιμπν Μασούντ (ραντιγιαλλάχου άνχου) θεωρούνταν ως αυθεντία στα θέματα τα σχετικά με τη Σαρία. Έγινε μουσουλμάνος όταν ήταν μικρό παιδί και έμαθε το Κοράνι από τον ίδιο τον Προφήτη. Ο Όμαρ ιμπν αλ-Χαττάμπ (ραντιγιαλλάχου άνχου) είχε πει: “Μα τον ΑΛΛΑΧ! Δεν γνωρίζω κανέναν πιο ικανό στα θέματα της ερμηνείας του Κορανίου από τον Αμπντουλλάχ ιμπν Μασούντ”. Ο Ιμπν Μασούντ λοιπόν είχε πει ότι το ‘τζιλμπάμπ’ είναι το κάλυμα εκείνο που καλύπτει όλο το σώμα – συμπεριλαμβανομένου του προσώπου και των χεριών – μιας γυναίκας. (‘Fatawa’, Ibn Taymiyyah, vol. 2, page 110; & ‘Hijaab’, Ibn Uthaimin, page 15;)

    Ο Ιμπν αλ-Χαζμ ήταν κατά της κάλυψης του προσώπου και είπε: “Η λέξη τζιλμπάμπ υποδηλώνει εκείνο το ρούχο το οποίο καλύπτει το γυναικείο σώμα ολόκληρο. Ένα ρούχο – κάλυμα μικρότερο απ’ αυτό (που καλύπτει όλο το σώμα), δεν μπορεί να θεωρηθεί τζιλμπάμπ.” (al-Muhallah,Vol 3. Pg. 217)

    Ο Μουχάμμεντ ιμπν Σιρίν, είπε ότι το τζιλμπάμπ είναι αυτό το ρούχο που καλύπτει όλο το σώμα μιας γυναίκας εκτός από τα μάτια της. (Commentary by Ibn Jarir & Ahkam-ul-Quran, Vol.III, p .457)

    Όμως ο αλ-Μπαγάουι στο ομόνυμο Ταφσίρ του είχε πει ότι ‘τζιλμπάμπ’ είναι το ρούχο εκείνο που καλύπτει από το κεφάλι μέχρι τα πόδια, χωρίς απαραιτήτως να καλύπτει το πρόσωπο. (al-Baghawi, vol. 3, p. 518)

    Όλες οι γυναίκες πρέπει να φοράνε τζιλμπάμπ ανεξάρτητα αν έίναι όμορφες ή άσχημες, πλούσιες ή φτωχές. Η Ουμ Ατίγια (ραντιγιαλλάχου άνχα) είπε ότι μία γυναίκα ρώτησε τον Προφήτη: “Ω απεσταλμένε του Θεού, τί σχετικά με αυτές που δεν έχουν τζιλμπάμπ;” και ο Προφήτης απάντησε: “Ας δανειστούν ένα.” (Sahih al-Bukhari, Vol. 1, Book 8, Hadith #347)

    Ο σέιχ Μουχάμμεντ ιμπν Σάλιχ αλ-Ουθάιμιν είπε σχολιάζοντας το παραπάνω χαντίθ: “..απ’ τη στιγμή που ο προφήτης είπε ότι οι γυναίκες να φοράνε το τζιλμπάμπ μπροστά σε ξένους άντρες, πώς τότε μερικοί επιτρέπουν στις γυναίκες να κυκλοφορούν στις αγορές και έξω σε μέρη που τα δύο φύλα αναμειγνύονται, χωρίς να καλύπτουν το πρόσωπο ;” (Ibn Uthaimin, “Hijaab”, p. 11;)

    Ο Άνας (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε ότι ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) είπε: “Αν μία από τις γυναίκες του Παραδείσου επρόκειτο να κοιτάξει προς τη γη, θα γέμιζε το διάστημα ανάμεσα τους στη γη και στον ουρανό με φως, ό,τι είναι ανάμεσα τους με άρωμα και το βέλο του προσώπου της θα ήταν καλύτερο από όλο τον κόσμο και ό,τι υπάρχει σ’ αυτόν.” (Sahih Al-Bukhari, Vol. 8, Book 76, no. 572)

    Το παραπάνω χαντίθ μας δείχνει ότι ακόμα και τα ‘Χουρ αλ-Αίν’ (οι γυναίκες του Παραδείσου) θα καλύπτουν τα πρόσωπα τους με βέλο/νικάμπ.

    Επίσης η Άισα (ραντιγιαλλάχου άνχα) είπε ότι μια φορά που μια γυναίκα (που δεν ήταν καλυμμένη) θέλησε να δώσει κάτι στον Απεσταλμένο του Θεού, του το έδωσε πίσω από μια κουρτίνα. (Sunan Abu Dawood, Book 33, Hadith #4154)

    Η Ουμ Σαλάμα (ραντιγιαλλάχου άνχα) είπε: “Ήμουνα με τον Απεσταλμένο του Θεού, όταν και η Μαϊμούνα ήταν μαζί του. Τότε ήρθε και ο Ιμπν Ουμ Μακτούμ. Αυτό έγινε τότε που διαταχτήκαμε να φοράμε βέλο (κάλυμα). Ο Απεσταλμένος του Θεού τότε μας είπε: {Να φορέσετε βέλο (να καλυφθείτε) μπροστά του}. {Μα δεν είναι τυφλός; Δεν μπορεί ούτε να μας δει, ούτε να μας αναγνωρίσει} είπαμε εμείς και ο Απεσταλμένος του Θεού τότε μας είπε: {Είστε και οι δύο τυφλές; Εσείς δεν τον βλέπετε;}” (Sunan Abu Dawood, Book 32, no. 4100;)

    Ο Ιμπν Τζαρίρ είχε πει ότι οι γυναίκες πρέπει να καλύπτουν τα πρόσωπα τους εκτός από τα μάτια τους….(Tabari, Jamiul-Bayan, Vol. 22, pg. 29;), το ίδιο είπε ο σέιχ Ιμπν Ταϊμίιγια (ραχίμαχουλλάχ) στο βιβλίο του “Hijaab wa Safur” στη σελίδα 11, το ίδιο είχε πει ο σαχάμπι Άμπου Ουμπάιντα Σαλμάνι (Tafsir Al-Qurtubi), όπως και ο Αμπντουλλάχ ιμπν Μασούντ. (Tabari, Jamiul-Bayan)

    Ο Άμπου Ουμπάιντα Σαλμάνι (ραντιγιαλλάχου άνχου) είχε πει ότι: “Τον καιρό του Προφήτη, οι γυναίκες συνήθιζαν να φοράνε τα τζιλμπάμπ τους με τέτοιον τρόπο, έτσι ώστε να μένουν ακάλυπτα μόνο τα μάτια τους για να βλέπουν τον δρόμο.” (‘Hijaab‘, Ibn al-Uthaimin, page 9;)

    Ο Ουμπέιντα ιμπν Άμπου Σουφιάν ιμπν αλ-Χάριθ (ραντιγιαλλάχου άνχου) ήταν ακόμα ένας από τους Σαχάμπα (Συντρόφους) του Προφήτη, γνωστός για τη γνώση του. Ο ιμάμ Μουχάμμεντ ιμπν Σιρίν (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε: “Όταν ρώτησα τον Ουμπάιντα ιμπν Άμπου Σουφιάν ιμπν αλ-Χάριθ πώς πρέπει να φοριέται το τζιλμπάμπ, εκείνος έκοψε ένα μέρος από τα ρούχα του και το προσάρμοσε πάνω του, έτσι ώστε κάλυπτε όλο το σώμα και άφηνε ακάλυπτα μόνο τα μάτια..” (Ahkam-ul-Quran, Ibn Jarir, vol.3, p.457;)

    Ο Χασάν αλ-Μπάσρι (ραχίμαχουλλάχ) είπε σχολιάζοντας το εδάφιο 24:31 ότι οι γυναίκες πρέπει να καλύπτουν ολόκληρο το σώμα τους και αυτό που επιτρέπεται στους ξένους άντρες να βλέπουν απ’ αυτές, είναι τα εξωτερικά ρούχα τα οποία φοράνε για να καλύψουν την ομορφιά τους. (Quoted in the book “Purdah” P. 194) .

    Η ίδια θέση υποστηρίζεται στα ‘Tafsir al-Baidawi’, ‘Tafsirul-Kabir’, ‘Al-bahrul-muhit’, ‘Ruh al-Ma’ani fi Tafseer al-Quran al-Azim was-Sabul-Mathan‘ κ.α.

    Ο αλλάμα Μουχάμμεντ ιμπν Μούσα αλ-Νταμίρι είπε ότι είναι ίτζμα (συναίνεση) των μουσουλμάνων ότι οι γυναίκες απαγορεύεται να βγαίνουν έξω αποκαλύπτοντας το πρόσωπο τους. (al-Najmu’l-Wahhaj fi sharh al-Minhaj, vol. 7, page 19)

    Ο Μεγάλος Μουφτής της Σαουδικής Αραβίας σέιχ Αμπντουλ-Αζίζ ιμπν Αμπντουλλάχ ιμπν Μπαζ (ραχίμαχουλλάχ) είπε: “Είναι υποχρεωτικό για μια γυναίκα να καλύπτει το πρόσωπο της μπροστά από ξένους άντρες.” (Shaikh Bin Bazz, Hijab; ‘Islamic Fatwas regarding Women’; & ‘hijaab Wa Safur‘, p.51;).

    Ο μούφτι Ανουάρ Αλή Άνταμ αλ-Μαδάχιρι από το Τρινιντάντ, είπε: “Οι σέιχ Μάλικ, Άχμεντ ιμπν Χάνμπαλ και ο σέιχ Σάφιι (ραχίμαχουμουλλάχ), είπαν ότι το νικάμπ (το κάλυμα που καλύπτει το πρόσωπο εκτός από τα μάτια) είναι υποχρεωτικό για μια γυναίκα να φοράει μπροστά σε ξένους άντρες ενώ ο ιμάμ Άμπου Χανίφα (ραχίμαχουλλάχ) είπε ότι μπορεί μια γυναίκα να δείξει το πρόσωπο και τα χέρια, αρκεί να μην υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να προκληθεί κάποιος, διαφορετικά απαγορεύεται σε μια γυναίκα να δείξει το πρόσωπο της.” .

    Αυτό είναι από τη φάτουα του μουφτή Ανουάρ Αλή Άνταμ αλ-Μαδάχιρι, στις 13/9/1999. Ανέφερε τις θέσεις των τεσσάρων μεγάλων ιμάμηδων του Ισλάμ, έτσι όπως έχουν καταγραφεί στα Tafseer Ibn Kathir, Tafseer Ma’rifatu’l-Qur’aan, Durru’l-Mukhtaar, Fatawa Shami, Al-Mabsoot & Fathu’l-Qadeer.

    Το ίδιο είπαν και άλλοι scholars όπως ο Ιμπν αλ-Μανδούρ, ο Abu Βakr Jassas, ο ιμάμ Γαζάλι, ο Ιμπν Χάτζαρ αλ-Ασκαλάνι και ο Κατάντα. Στο γνωστό βιβλίο “Fiqh Durrul-Mukhtar” λέγεται ότι απαγορεύεται στις γυναίκες να δείχνουν το πρόσωπο τους μπροστά σε ξένους άντρες. Επίσης ο σέιχ Άχμεντ ιμπν Χάνμπαλ είπε ότι η μουσουλμάνα γυναίκα δεν πρέπει να αποκαλύπτεται ούτε μπροστά σε μία αλλόθρησκη γυναίκα (Ibn Kudama, al-Mughni;)

    Ο σέιχ Ιμπν Τζιμπρίν (ραχίμαχουλλάχ) είπε: “..να εξηγήσεις στη σύζυγο σου ότι δεν επιτρέπεται να δείχνει το πρόσωπο της μπροστά από ξένους άντρες που δεν είναι μάχραμ γι’ αυτήν…ακόμα και αν αυτό πηγαίνει κόντρα στα έθιμα των ανθρώπων σας” (Islamic Fatwas regarding Women). .

    Εδώ ωστόσο πρέπει να πω ότι αυτό δεν είναι απόλυτο. Σύμφωνα με το ταφσίρ του Ibn Abbas (το οποίο ωστόσο αμφισβητείται) όταν αποκαλύφτηκε το εδάφιο «33:59» (από τη Σούρα Αχζάμπ), καθιερώθηκε ως υποχρέωση για τις γυναίκες να καλύπτουν ολόκληρο το σώμα τους εκτός από τα μάτια τους ενώ αργότερα (μετά τη μάχη εναντίον των «Μπενί αλ-Μουστάλικ») που αποκαλύφτηκε το εδάφιο «24:31» (από τη Σούρα αλ Νουρ) επιτράπηκε οι γυναίκες να δείχνουν το πρόσωπο και τα χέρια (μετά από τον καρπό). Αυτό υποστηρίζουν και κάποιοι Σαχάμπα, Ταμπιίν και ουλεμά (λόγιοι) του Ισλάμ όπως ο Άτα, ο Ιμπν Τζουμπέιρ, ο Αουζάι κ.α. (Qurtubi, Jami li ahqamul-Quran).

    Ο Ιμπν Τζαρίρ (ραχίμαχουλλάχ) είπε ότι ο Ιμπν Αμπ’μπάς – από τους εξπέρ στην ερμηνεία του Κορανίου – είχε πει ότι: “..οι γυναίκες πρέπει να καλύπτουν τα πρόσωπα τους, εκτός από τα μάτια τους..” (Ma’riful Qur’an). Ο Αλή ιμπν Άμπου Τάλχα (ραχίμαχουλλάχ) -που ήταν ένας από τους Ταμπιίν- εξήγησε ότι αυτή ήταν η τελική θέση του Ιμπν Αμπ-μπάς (ραντιγιαλλάχου άνχου) και ότι οι προηγούμενες ερμηνείες του ήταν πριν την αποκάλυψη του εδαφίου 59 της Σούρας ‘αλ-Αχζάμπ’. Ο σέιχ Μουχάμμεντ ιμπν Σάλιχ ιμπν αλ-Ουθάιμιν (ραχίμαχουλλάχ) είπε ότι: “Η δήλωση αυτή είναι ‘μαρφού’ και αυτό είναι κάτι που στη Σαρία ισοδυναμεί με ένα χαντίθ/δήλωση που προέρχεται κατευθείαν από τον Προφήτη” (‘Hijaab‘, Ibn Uthaimin, Page #9). Το ίδιο είπε και ο Σέιχου’λ-Ισλάμ Ιμπν Ταϊμίιγια (ραχίμαχουλλάχ) στο βιβλίο του ‘Hijaab wa Safur‘ σελίδα 11 και ο σέιχ Αμπντουλ-Αζίζ ιμπν Αμπντουλλάχ ιμπν Μπαζ (ραχίμαχουλλάχ) στο βιβλίο: ‘Hijaab’ του σέιχ Ιμπν αλ-Ουθάιμιν, στη σελίδα 9.

    Από τις τέσσερις μεγαλύτερες νομικές σχολές στο Ισλάμ, η Νομική Σχολή των Χάνμπαλι (επικράτησε κυρίως στην αραβική χερσόνησο) καθιέρωσε το νικάμπ (κάλυμα του προσώπου) ως υποχρεωτικό. (Maqdisi, al-Iqna)

    Η Σχολή (μάδχαμπ) των Σάφιι ως ‘ουάτζιμπ’ (κάτι που πρέπει/υποχρέωση). Όμως στο μάδδχαμπ των Σάφιι το ‘φαρντ’ (υποχρέωση) και το ‘ουάτζιμπ’ (κάτι που πρέπει/καθήκον) ταυτίζονται. Ωστόσο και στο μάδχαμπ των Σάφιι σε περίπτωση ανάγκης επιτρέπεται η γυναίκα να δείξει το πρόσωπο και τα χέρια της. (Kalyubi; Sarkawi, Hashiya;)

    Οι υπόλοιπες δύο μεγάλες Νομικές Σχολές (μαδάχιμπ) των Χάναφι και Μάλικι, θεωρούν ότι η γυναίκα πρέπει να καλύπτει όλο το σώμα της εκτός από το πρόσωπο και τις παλάμες των χεριών (Serahsi, al-Mabsut; Mawardi, al-Hawil-Kabir;). Το νικάμπ κατά τις δύο αυτές Σχολές Νομολογίας είναι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ για μία γυναίκα όταν η ίδια της βρίσκεται ανάμεσα σε ξένους άντρες και φοβηθεί ότι ίσως προκαλέσει φίτνα (διχασμό) κ.α. (Ibn Abidin, Hashiya; At-Tahawi, Hashiya; al-Bahr ar-Raqiq; al-Hidaya; al-Fiqh ‘ala al-mathahib al-arba’ah, p.12;)

    Ο Ιμπν Χουμπέιρα αλ-Χάνμπαλι είπε ότι το πρόσωπο της γυναίκας δεν θεωρείται ‘άουρα’ (κάτι που πρέπει να καλύπτεται) από τα τρία μεγάλα μαδάχιμπ (νομικές σχολές) του Ισλάμ. (Ibn Hubayrah, al-Ifsah;)

    Όμως η Άισα (ραντιγιαλλάχου άνχα) είπε:

    “Όταν ήμασταν με τον απεσταλμένο του Θεού, οι καβαλάρηδες πέρναγαν από κοντά μας. Όταν μας πλησίαζαν, ρίχναμε το ρούχο μας πάνω στο πρόσωπο μας και όταν έφευγαν, το αποκαλύπταμε.” (Sunan Abu Dawood, Book 10, Hadith #1829)

    Κάποιοι ουλεμά ωστόσο υποστηρίζουν ότι οι γυναίκες μπορούν να αποκαλύπτουν το πρόσωπο και τα χέρια τους, βασισμένοι στο χαντίθ όπου η Άισα (ραντιγιαλλάχου άνχα) αναφέρει ότι όταν η Άσμα μπιντ Άμπου Μπακρ (ραντιγιαλλάχου άνχα) εμφανίστηκε μπροστά στον Προφήτη φορόντας λεπτά ρούχα, ο Προφήτης της είπε ότι: “Ω Άσμα! Όταν μία κοπέλα φτάσει στην ηλικία της περιόδου, δεν είναι σωστό να αφήνει τίποτα ακάλυπτο εκτός από αυτό και αυτό [δείχνοντας το πρόσωπο και τα χέρια].” (Ahmad, Musnad; An-Nasai; & Ibn Madeeni;)

    Όμως αυτό το χαντίθ είναι νταίφ (αδύναμο) και άρα μη αυθεντικό, επειδή ο Χάλιντ ιμπν Ντάρικ που υποτίθεται ότι μετέδωσε το χαντίθ από την Άισα, δεν είχε στην πραγματικότητα καμία σχέση μαζί της (και σε κάθε ισνάντ/αλυσίδα προσώπων βρίσκεται το όνομα του Χάλιντ ιμπν Ντάρικ). Επίσης, σε κάθε ισνάντ εμφανίζεται το όνομα του Σάιντ ιμπν Μπασίρ ο οποίος σύμφωνα με τους περισσότερους μουχχαντιθίν είναι αδύναμος στην παράδοση των αχαντίθ.. γι’ αυτό ο Ιμάμ Μπουχάρι και ο Ιμάμ Μούσλιμ δεν καταχώρησαν το χαντίθ αυτό στις συλλογές τους. (Muhammad ibn Salih ibn Uthaimin, “Hijaab”, p. 17-18;)

    Επίσης ο μουχάντιθ Άμπου Νταούντ (ραντιγιαλλάχου άνχου) κατέγραψε το παραπάνω χαντίθ ως μουρσέλ (έχοντας δηλαδή σπασμένη αλυσίδα μετάδωσης/ισνάντ) που δεν έφτανε μέχρι τους σαχάμπα. (Abdul-Aziz ibn Abdullah ibn Baz, “Hijaab wa Safur”, p. 61; & sheikh al-Albani, Daeef Sunan Abu Dawud, Kitab-ul-Libas, hadith number 4092;)

    Όμως η ίδια η Άσμα μπιντ Άμπου Μπακρ όπως γνωρίζουμε από το χαντίθ στο MUWATTA του Ιμάμ Μάλικ, βιβλίο 20, νούμερο #20.5.16, κάλυπτε ακόμα και το πρόσωπο της, ακόμα και στο στάδιο του Ιχράμ στο Χατζ (όπου κανονικά οι γυναίκες -όπως και κατά τη διάρκεια της προσευχής- δεν φοράνε το νικάμπ). Ο Μάλικ (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε ότι ο Χισάμ ιμπν Ούρουα είπε ότι η Φάτιμα μπιντ αλ-Μούνδιρ (ραντιγιαλλάχου άνχα) είπε:

    “Καλύπταμε τα πρόσωπα μας όταν ήμασταν στο ιχράμ, στη συνοδεία της Άσμα μπιντ Άμπου Μπακρ αλ-Σιντίκ.”

    Αυτό το χαντίθ μας δείχνει ότι όλες οι γυναίκες -και όχι μόνο οι σύζυγοι του Προφήτη- συνήθιζαν να καλύπτουν το πρόσωπο τους, ακόμα και στην κατάσταση του Ιχράμ, όταν βρισκόντουσαν κοντά σε ξένους άντρες.

    Ο Ιμπν Άμπι Χαϊθάμα είπε: “Συναντήσαμε τη μητέρα των πιστών (την Άισα) την ημέρα του Ατ-Ταρουάγια και της είπαμε: {Ω Μητέρα των πιστών! Είναι μια γυναίκα εδώ που αρνείται να καλύψει το πρόσωπο της και είναι μουχρίμα (στο Ιχράμ)}. Έτσι η Άισα έκοψε ένα κομμάτι από το τζιλμπάμπ της και κάλυψε το πρόσωπο της γυναίκας με αυτό.” (At-Talkhees al-Habeer, Ibn Hajr al-Asqalaani, 2/272)

    Κατά τη διάρκεια του Χατζ δεν είναι υποχρεωτικό το νικάμπ, εκτός παρά μόνο αν δίπλα στη γυναίκα βρίσκονται ξένοι άντρες, οπότε πρέπει να καλύψει το πρόσωπο της, επειδή και η Άισα (ραντιγιαλλάχου άνχα) είχε πει:

    “Μπορεί να ρίξει το ρούχο της πάνω από το πρόσωπο της αν θέλει.” (al-Bayhaqi)

    Ο σέιχ Ατ-Τουβάιτζρι και ο σέιχ Ουάχμπι Σουλειμάν Γάουτζι υποστήριξαν ότι το νικάμπ είναι φαρντ (υποχρεωτικό). Ο σέιχ Νασιρουντ-Ντιν αλ-Αλμπάνι (ραχίμαχουλλάχ) στο βιβλίο του ‘Hijab ul-Maraatil-Muslima‘ και ο σέιχ Μαχμούντ Ασράφ Ουσμάνι (αλλά και άλλοι) υποστήριξαν ότι το νικάμπ είναι κάτι που προέρχεται από τη Σούννα (Παράδοση) του προφήτη και είναι μουσταχάμπ (συνιστόμενο) και ότι η γυναίκα επιτρέπεται να δείχνει το πρόσωπο και τα χέρια ενώ ο σέιχ Μουχάμμεντ Σάιγιντ Ταντάουι (ραχίμαχουλλάχ) -πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου αλ-Άζχαρ- δήλωσε (λανθασμένα) ότι το νικάμπ ήταν κάτι που δεν έχει σχέση με το Ισλάμ αλλά ήταν απλώς ένα εθιμικό φαινόμενο και μάλιστα πίστευε ότι θα έπρεπε ακόμα και να απαγορευτεί στις νεαρές μαθήτριες η χρήση του νικάμπ, επειδή κατ’ αυτόν είχαν χάσει την πραγματική επαφή με το Ισλάμ και βρίσκονταν υπό την επιρροή εξτρεμιστών ιμάμηδων.

    • Αλή αλ-Γιουνάνι

      Ο αλλάμα Μουχάμμεντ ιμπν Σάλιχ ιμπν Ουθάιμιν (ραχίμαχουλλάχ) είπε:

      “Το χιτζάμπ είναι για τις γυναίκες να καλύπτουν ό,τι είναι απαγορευμένο γι’ αυτές να αποκαλύπτουν. Καλύπτουν ό,τι πρέπει να καλύπτουν.

      Το πρώτο από τα σημεία του σώματος που πρέπει να καλύπτουν είναι το πρόσωπο. Είναι η πηγή του πειρασμού και η πηγή των ανθρώπων να την επιθυμούν. Έτσι λοιπόν πρέπει να καλύπτει η γυναίκα το πρόσωπο της μπροστά στους άντρες που δεν της είναι μάχραμ (π.χ. ο πατέρας, ο σύζυγος, ο αδερφός κ.α.).

      Όσο γι’ αυτούς που λένε ότι το χιτζάμπ είναι να καλύπτουν το κεφάλι, τους ώμους, τη μέση, τα πόδια, κ.α. ενώ επιτρέπεται να αποκαλύπτουν το πρόσωπο και τα χέρια τους, είναι ένας πολύ παράξενος ισχυρισμός. Και αυτό επειδή είναι γνωστό ότι η πηγή του πειρασμού και του κοιτάγματος είναι το πρόσωπο. Πώς μπορεί κάποιος να λέει ότι η Σαρία απαγορεύει την αποκάλυψη των ποδιών των γυναικών ενώ τις επιτρέπει να αποκαλύπτουν το πρόσωπο τους;

      Είναι αδύνατον να υπάρχει στην Σοφή Σαρία μία τέτοια αντίφαση. Όλοι γνωρίζουν ότι ο πειρασμός από την αποκάλυψη του προσώπου είναι πολύ μεγαλύτερος απ’ ότι στην αποκάλυψη των ποδιών. Όλοι επίσης γνωρίζουν ότι το πιο βασικό για έναν άντρα να δει σε μία γυναίκα, είναι το πρόσωπο. Εάν λέγατε σε κάποιον υποψήφιο γαμπρό ότι μία γυναίκα έχει ωραία πόδια αλλά άσχημο πρόσωπο, (προφανώς) δεν θα έκανε πρόταση γάμου σ’ αυτή τη γυναίκα.

      Παρ’ όλα αυτά αν του λέγατε ότι το πρόσωπο της είναι όμορφο αλλά τα χέια της ή οι γάμπες της όχι και τόσο, θα ήθελε ακόμα να την παντρευτεί. Από αυτό μπορεί κάποιος να συμπεράνει ότι το πρόσωπο πρέπει να καλύπτεται.

      Υπάρχουν επίσης στοιχεία από το Βιβλίο (Κοράνι) του ΑΛΛΑΧ Σουμπχάνα ουά Ταάλα και τη Σούννα (Παράδοση) του προφήτη Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ). Υπάρχουν δηλώσεις από τους Σαχάμπα (Συντρόφους) του προφήτη, τους ιμάμηδες και τους μεγάλους ουλεμά (λογίους) του Ισλάμ που δείχνουν ότι είναι υποχρεωτικό για μία γυναίκα να καλύπτει όλο το σώμα της μπροστά σε άντρες που δεν είναι μάχραμ. Αυτό λοιπόν δείχνει ότι είναι υποχρεωτικό για μία γυναίκα να καλύπτει το πρόσωπο της μπροστά τους.”

      Ανάμεσα στον σύζυγο όμως και στη σύζυγο δεν υπάρχουν ‘σύνορα’ και μπορούν να κοιτάξουν ελεύθερα ο ένας στο σώμα του άλλου. Ο Άτα (ραντιγιαλλάχου άνχου) ρώτησε την Άισα (ραντιγιαλλάχου άνχου) ποιος μπορεί να κοιτάξει στο σώμα της γυναίκας του και η Άισα είπε: “Εγώ και ο Προφήτης πλενόμασταν μαζί από την ίδια σκάφη.” (Sahih al-Bukhari; & Ibn Hibban;)

      Ωστόσο είναι καλύτερο η σύζυγος να μην κοιτάει τα γεννητικά όργανα του συζύγου της. (Sarahsi, al-Mabsud; Kasani, Fathul-Kadir; al-Fatawal-Hindiyya;)

      ‘Χιτζάμπ’ λοιπόν είναι αυτό που ‘κρύβει’, αυτό που ‘καλύπτει’ (από τη λέξη ‘χατζάμπα’ που σημαίνει ‘αποκρύπτω κάτι από τη θέα’).

      Ο προφήτης Μουχάμμεντ (σαλλαλλάχου αλέιχι ουά σαλάμ) είπε:.

      “Μια γυναίκα η οποία βάζει άρωμα και περνάει μέσα από ένα πλήθος, έχει κάνει το πρώτο βήμα προς τη μοιχεία.” (Mishkat, Hadith #1065; Abu Dawud, Hadith #4161)

      Επίσης, ο Προφήτης είπε:

      “Μία γυναίκα δεν θα έπρεπε να αγγίξει ή να κοιτάξει μία άλλη γυναίκα με τρόπο ώστε μετά να την περιγράψει στον σύζυγο της, σαν να την έβλεπε αυτός πραγματικά.” (Sahih al-Bukhari 7:167)

      Ο Άμπου Αουσάιντ αλ-Ανσάρι (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε ότι ο Προφήτης είπε:.

      “..οι γυναίκες να μην περπατάτε στη μέση του δρόμου.” (Sahih al-Bukhari)

      Επίσης απαγορεύεται η συζήτηση άσεμνου σεξουαλικού περιεχομένου ανάμεσα σε δύο ανθρώπους του αντίθετου φύλου όπως απαγορεύεται η χειραψία ανάμεσα τους & ο οποιοσδήποτε εναγκαλισμός (είτε δημόσια είτε όχι).

      Ο Προφήτης είπε: “Δεν χαιρετάω ποτέ μία άλλη γυναίκα με χειραψία.” (Malik, Muwatta; Ahmad, Musnad; al-Nasai; al-Tirmidhi; ibn Majah; & al-Albani, Sahih al-Jami)

      Τα ρούχα λοιπόν τα οποία θα φοράει η γυναίκα, δεν πρέπει να είναι λεπτά, διάφανα ή στενά. Η γυναίκα πρέπει να φοράει τέτοια ρούχα που να μη δείχνουν τη γραμμή του σώματος ούτε στο ελάχιστο. Κάποτε κάποιες γυναίκες απ’ τη φυλή Μπενί Ταμίμ επισκεφτήκαν την Άισα (ραντιγιαλλάχου άνχα) και όταν τις είδε να φοράνε λεπτά στενά ρούχα, τις είπε: “Αν είστε πιστές γυναίκες, αυτά δεν είναι ρούχα για πιστές γυναίκες.” (Tafsir al-Qurtubi;)

      Ο σέιχ Σάλιχ ιμπν Φάουζαν αλ-Φάουζαν (χάφιδαχουλλάχ) είπε: “Δεν επιτρέπεται να φοράνε λεπτά ρούχα τα οποία δείχνουν τα μέλη και το σχήμα του σώματος της γυναίκας. Τα λεπτά ρούχα δεν επιτρέπονται για τους άντρες ή τις γυναίκες αλλά ιδιαίτερα για τις γυναίκες, επειδή η φίτνα (πρόκληση) στην περίπτωση τους είναι μεγαλύτερη.” (Al-Muntaqa min Fataawa al-Shaykh Saalih al-Fawzaan, 3/454;)

      Επίσης ο Προφήτης είχε πει ότι δεν θα μεσολαβήσει κατά την Ημέρα της Κρίσης για δύο κατηγορίες ανθρώπων και δήλωσε ότι η μια αυτή κατηγορία ήταν γυναίκες γυμνές (Sahih Muslim), εννοώντας σημερινές γυναίκες (προφανώς) οι οποίες φοράνε λεπτά και στενά ρούχα όπως κολάν, παντελόνια, μίνι φούστες, ντεκολτέ ή φοράνε μαντίλα στο κεφάλι τους αλλά από κάτω φοράνε κολητά παντελόνια, μίνι φούστες, στενά παντελόνια, τακούνια, βάφονται με έναν τόνο make-up κ.τ.λ.

      Ο Ιμπν Αμπνταλ-Μπαρρ (ραχίμαχουλλάχ) εξήγησε ότι ο Προφήτης εννοούσε γυναίκες που φοράνε διάφανα ρούχα που περιγράφουν και δεν κρύβουν το σώμα και χαρακτήρισε αυτές τις γυναίκες ως ντυμένες κατ’ όνομα αλλά όχι στην πραγματικότητα. (al-Suyooti, Tanweer al-Hawaalik, 3/103;)

      Ρώτησαν τον σέιχ Μούκμπιλ (χάφιδαχουλλάχ) εάν επιτρέπεται η γυναίκα να φοράει φαρδιά παντελόνια μέσα στο σπίτι της και είπε: “Δεν βλέπω κάτι κακό σε αυτό και όσο κανένας ξένος δεν την βλέπει, τότε δεν υπάρχει κάτι κακό σε αυτό ιν σάα ΑΛΛΑΧ.” (Qom’ al-Mu’aanid, vol. 2, p. 560;)

      Ρώτησαν όμως τον σέιχ Σάλιχ ιμπν Φάουζαν αλ-Φάουζαν (χάφιδαχουλλάχ) αν μπορεί ο σύζυγος να απαιτήσει από τη σύζυγο του να φορέσει παντελόνι όταν είναι οι δυο τους και ο σέιχ απάντησε: “Όχι, δεν μπορεί να το κάνει αυτό. Το παντελόνι δεν είναι ρούχο για τις γυναίκες και ιδιαίτερα για την κοινωνία μας. Αν (ο σύζυγος) την κάνει (τη σύζυγο) να το συνηθίσει, τότε αυτή θα το φοράει και σε άλλες περιστάσεις. Θα το θεωρήσει ως ένα ασήμαντο ζήτημα. Δεν θα πρέπει να προτρέπει τη σύζυγο του στην αμαρτία αλλά σε ό,τι είναι καλό.” (www.sahab.net/forums/index….

      Ο αλλάμα Ράμπι ιμπν Χάντι αλ-Μάδχαλι (χάφιδαχουλλάχ) απάντησε σε μία γυναίκα που τον ρώτησε σχετικά με το παντελόνι: “Ναι, τα παντελόνια που μοιάζουν με τα παντελόνια των απίστων, είναι χαράμ (απαγορευμένα). Ο Προφήτης είχε πει ότι οποιοσδήποτε ομοιάζει με έναν λαό, είναι ένας από αυτούς. [Abu Dawud, 431; Ahmad, Musnad, 4/52; Ibn Abi Shaybah, 313/5;] Έχω δει σε μερικές αραβικές χώρες ορισμένες γυναίκες που δεν μπορείς να τις ξεχωρίσεις αν είναι Χριστιανές ή μουσουλμάνες, εξαιτίας των ρούχων που φοράνε χωρίς ντροπή. Και βλέπεις έναν Χριστιανό, έναν μουσουλμάνο, έναν Εβραίο και έναν Κομμουνιστή. Βλέπεις έναν απ’ αυτούς να έχει ξυρίσει τη γενειάδα του, να έχει ακάλυπτο κεφάλι, να φοράει γραβάτα και παρόλα αυτά να σου λέει: {Είμαι μουσουλμάνος}. Και η γυναίκα ντύνεται έτσι χωρίς ντροπή, χειρότερα ακόμα και από μία Εβραία και μία Χριστιανή και δεν μπορείς να την αναγνωρίσεις (ως μουσουλμάνα) μέχρι να σου πουν: {Αυτή η γυναίκα είναι μουσουλμάνα}. Τί λές γι’ αυτό; Είναι χαλάλ (επιτρεπτό) ή χαράμ (απαγορευμένο);” (Fataawa Fadheelatu Ash-Shaykh Rabee Al-Madkhalee, vol. 2, p. 455;)

      Ο σέιχ Αλμπάνι (ραχίμαχουλλάχ) είχε πει ότι ένας μουσουλμάνος δεν επιτρέπεται να φοράει παντελόνι, ότι είναι ένας ξένος τύπος ρούχου για το Ισλάμ, ότι δείχνει το σχήμα των γεννητικών οργάνων (ιδιαίτερα στους άντρες), ότι δείχνει το σχήμα των μηρών κ.α. (al-Haawee min Fataawa as-Shaykh Albaani, p. 335, print: Mussasah sumaa;)

      Επίσης τα ρούχα δεν πρέπει να είναι φανταχτερά, λαμπερά και δεν πρέπει να τραβάνε την προσοχή. Οι γυναίκες σαχάμπα είναι γνωστό ότι προτιμούσαν το μαύρο και σκούρα χρώματα. Ωστόσο και άλλα χρώματα, δεν απαγορεύονται, αρκεί να μην είναι έντονα ώστε να μην τραβάνε το βλέμμα.

      Η Άισα (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε ότι μία κυρία πήγε σ’ αυτήν, φορόντας ένα πράσινο χιτζάμπ… (Sahih Al-Bukhari, 7.715)

      Η Ουμ Κουλθούμ (ραντιγιαλλάχου άνχα) – η κόρη του Απεσταλμένου – φορούσε ένα κόκκινο τζιλμπάμπ από μετάξι. (Sahih Al-Bukhari, 7.733)

      Ο ίδιος ο Προφήτης είχε δώσει ένα μαύρο καφτάνι (που όμως είχε κάποια πράσινα και μωβ σχέδια πάνω του) στην Ουμ Χάλιντ και της είχε πει: “Αυτό είναι σάνα.” (Sahih Al-Bukhari 7.713) ‘Σάνα’ Αιθιοπική λέξη που σήμαινε ‘όμορφο’.

      Ο Αμπντουλλάχ ιμπν Αμρ ιμπν αλ-Ας (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε ότι κάποια στιγμή που επέστρεφε μαζί με τον προφήτη από ένα ταξίδι, φορούσε ένα ρούχο που πάνω του είχε κάποιες λωρίδες κοκκινοπές με κίτρινο χρώμα. Ο Αμπντουλλάχ από τις ερωτήσεις του Προφήτη, κατάλαβε ότι δεν του άρεσε το ρούχο. Έτσι όταν επέστρεψε στο σπίτι του, το έριξε στη φωτιά και το έκαψε. Την επόμενη ημέρα ο Προφήτης ρώτησε τον Αμπντουλλάχ ιμπν Αμρ ιμπν αλ-Ας: “Πού είναι το ρούχο εκείνο;” και είπε ότι το έκαψε. Ο Προφήτης τότε είπε: “Γιατί δεν το έδωσες σε κάποιον από την οικογένεια σου να το φορέσει; Δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα αν το φοράνε γυναίκες.” (Sunan of Abu Dawood, #4055)

      Ο ιμάμ αδ-Δάχαμπι (ραχίμαχουλλάχ) στο βιβλίο του: ‘Κιτάμπ αλ-Καμπάιρ‘ (Οι Μεγαλύτερες Αμαρτίες) περιέγραψε ως μερικές από τις μεγαλύτερες αμαρτίες τα φανταχτερά χρώματα, τα λεπτά ρούχα, τα έντονα αρώματα σε μια γυναίκα που κυκλοφορεί μόνη της έξω κ.α.

      Ο Άμπου Χουράιρα (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε όμως ότι ο Προφήτης είπε: “Ανάθεμα στις γυναίκες που φοράνε κόκκινα, χρυσά και κίτρινα ρούχα.” (Targib wa Tarhib 4/309, İbn Hibban;)

      Ο Μουχάμμεντ ιμπν Σιρίν (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε ότι ο Άμπου Χουράιρα (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε στην κόρη του: “Μη φοράς χρυσό. Φοβάμαι για ‘σένα από τη ζέστα της μεγάλης φωτιάς [Κόλασης].” (Abdurrazzak 19938, Albâni Adâbu’z-Zifaf 244;)

      Ο Ιμπν Αμπντιλ-Χάκεμ (ράχματουλλάχι αλέιχι) είπε ότι κάποτε η κόρη του Όμαρ ιμπν Αμπντουλ-Αζίζ (ραχματουλλάχι αλέιχι) του έστειλε ένα μικρό σκουλαρίκι και του είπε:

      − “Αν μου φέρεις και το άλλο του μισό, θα τα κρεμάσω στα αυτιά μου”.

      Εκείνος τότε της έστειλε 2 κατακόκκινα κάρβουνα και της είπε:

      − “Αν αντέξεις να βάλεις στα αυτιά σου αυτά τα δύο κάρβουνα, θα σου στείλω και το άλλο (το σκουλαρίκι).” (Albani Adâbu’z-Zifaf 245, Sirat’ul Omar bin Abdulaziz 163;)

      Οι άντρες δεν πρέπει να ντύνονται σαν γυναίκες και οι γυναίκες σαν άντρες. Ο Αμπντουλλάχ ιμπν Αμπ-μπάς (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε ότι ο Προφήτης καταρράστηκε τους άντρες που συμπεριφέρονται με θηλυπρέπεια και τις γυναίκες που συμπεριφέρονται σαν άντρες. (Sahih al-Bukhari)

      Οι γυναίκες (αλλά και οι άντρες) δεν πρέπει να ομοιάζουν στο ντύσιμο με τους άπιστους.

      Επίσης ο Ιμπν Όμαρ (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε ότι ο προφήτης είπε ότι όποιος σ’ αυτόν τον κόσμο φοράει ένα ρούχο για φήμη (πρόκληση) και υπερηφάνεια/επίδειξη, ο ΑΛΛΑΧ θα του φορέσει ένα ρούχο ταπείνωσης την Ημέρα της Κρίσεως και θα κάνει τις φλόγες της φωτιάς να τον τυλίξουν (από το βιβλίο: ‘Hijaab al-Marah al-Muslimah‘, p. 54-67).

      Γιατί λοιπόν πρέπει στο Ισλάμ οι άντρες να καλύπτουν το μέρος εκείνο του σώματος τους από τα γόνατα μέχρι τον αφαλό (και τους ώμους κατά τη διάρκεια της προσευχής) και να αφήνουν γενειάδα και οι γυναίκες ολόκληρο το σώμα (και κατά περιπτώσεις εκτός από το πρόσωπο και τις παλάμες των χεριών τους); Απλά για σεμνότητα. Η μαντίλα λοιπόν στο Ισλάμ (σε αντίθεση με τον Χριστιανισμό στον οποίο η μαντίλα συμβολίζει την κυριαρχία του άντρα πάνω στη γυναίκα σύμφωνα με την Κ.Διαθήκη) στο Ισλάμ η μαντίλα (χιτζάμπ, νικάμπ, τζιλμπάμπ ή όπως και αν ονομαστεί ) συμβολίζει τη σεμνότητα και ΠΡΟΦΥΛΑΣΕΙ τη γυναίκα από το βλέμμα των ξένων. Αυτό είναι όλο το νόημα, η σεμνότητα συνιστάται στις γυναίκες για να τις προστατεύει από την παρενόχληση ή απλά η σεμνότητα είναι προστασία. .

      Επομένως, ο μόνος λόγος της καλύπτρας στο Ισλάμ είναι η προστασία (από κάθε άποψη). Η Ισλαμική καλύπτρα, αντίθετα με την καλύπτρα στη Χριστιανική παράδοση (βλ. Α’ Κορινθίους, 11:3-10), δεν είναι σημείο κυριαρχίας του άντρα στη γυναίκα ούτε είναι σημείο της υποταγής της γυναίκας στον άντρα. Η Ισλαμική καλύπτρα αντίθετα με την καλύπτρα στην Ιουδαϊκή παράδοση, δεν είναι μόνο σημείο πολυτέλειας και διάκρισης κάποιων αριστοκρατισσών παντρεμένων γυναικών. Η Ισλαμική καλύπτρα είναι μόνο σημείο σεμνότητας με σκοπό να προστατεύσει τις γυναίκες, όλες τις γυναίκες’ είναι σημείο σεμνότητας και τιμής.

      Η γη καλύπτεται από την ατμόσφαιρα και από ένα στρώμα όζοντος. Τα φρέσκα φρούτα έχουν μέσα τους σπόρους και την ίδια ώρα καλύπτονται και αυτά από φλούδα. Το ξίφος τοποθετείτε μέσα σε μία θήκη. Ένα στυλό με μελάνι, θα στέγνωνε χωρίς καπάκι. Καλύπτουμε τα βιβλία μας με κάλυμμα, το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο. Ένα μήλο θα σάπιζε χωρίς τη φλούδα. Κάποιος ιμάμης θέλοντας να εξηγήσει τη μαντίλα και την κάλυψη του σώματος των γυναικών, χρησιμοποίησε ένα ατυχές κατ’ εμέ παράδειγμα. Είπε λοιπόν ότι αν ένα κομμάτι κρέας το αφήσουμε έξω ακάλυπτο, θα το φάνε οι μύγες, οι σκύλοι και τα σκουλίκια. Προσωπικά, δεν θεωρώ ότι η γυναίκα είναι απλά ένα κομμάτι κρέας και θεωρώ το παράδειγμα του ιμάμη ως ατυχές και όχι ως εξ επίτηδες. Εγώ όμως θέλω να χρησιμοποιήσω ένα άλλο παράδειγμα και αυτό είναι η σημασία της γυναίκας’ η σημασία μιας πιστής γυναίκας. Η γυναίκα λοιπόν είναι σαν ένα κόσμημα. Τα κοσμήματα για να μη σκονίζονται, καλύπτονται συνήθως μέσα σε βελούδο. Έτσι λοιπόν, και η γυναίκα είναι τόσο σημαντική και η προσωπικότητα της πολύτιμη, που πρέπει να καλύπτεται με το χιτζάμπ, όπως το κόσμημα καλύπτεται με το βελούδο. Η γυναίκα είναι τόσο σημαντική που ο Προφήτης είχε πει ότι μία ευσεβής γυναίκα, είναι για έναν άντρα ΘΗΣΑΥΡΟΣ!!! (Ahmad, Musnad; & Sunan An-Nasai;)

      Και η Μπούρκα; Για πιο λόγο φοράνε μπούρκα οι γυναίκες στο Αφγανιστάν; Η μπούρκα εισήχθη στο Αφγανιστάν στις αρχές του 20ου αιώνα, επί εποχής Χαμπίμπουλλάχ (1901-1919) που επέβαλλε τη χρήση της στις συζύγους του. Ήταν φτιαγμένη από μετάξυ και λεπτό κέντημα και οι πριγκήπισες του Χαμπίμπουλλάχ φορούσαν τη μπούρκα, κεντημένη με χρυσές κλωστές’ ήταν δηλαδή στην ουσία (η μπούρκα) ένα ένδυμα πολυτελείας. Πιστεύεται ότι προέρχεται και χρονολογείται από τη δυναστεία των Αχαιμενιδών της Περσίας που ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα π.Χ. από τον Κύρο τον 2ο σύμφωνα όμως με κάποιες γραφές που ανακαλύφθηκαν στην Ασσυρία (και χρονολογούνται από τον 13ο αιώνα π.Χ.) ήδη από τότε αναφέρεται η χρήση της μπούρκας. Άρα λοιπόν, η μπούρκα είναι ένα προ-ισλαμικό έθιμο, μια προ-ισλαμική συνήθεια που εισχώησε στο Ισλάμ. Ναι μεν δεν είναι αντίθετη με τις αρχές του Ισλάμ, ωστόσο δεν επιβάλεται και δεν είναι υποχρεωτική (σε αντίθεση με όσα επέβαλλαν οι Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν). Άλλωστε, παραπάνω εξήγησα με λεπτομέρειες το πιο πρέπει να είναι το ντύσιμο της μουσουλμάνας γυναίκας.

      Μία μουσουλμάνα αδερφή από την Αυστραλία, η Γιασμίν, δήλωσε: “Το σώμα μου είναι κάτι που μου ανήκει και δεν έχω να δώσω σε κανέναν λογαριασμό για το τι φοράω. Η μπούρκα είναι κομμάτι της θρησκείας μου και το ότι τη φοράω δεν με κάνει λιγότερο άνθρωπο.” (Ms. Yasmin, 21, Australia)

      Η Ισλαμική ‘φιλοσοφία’ είναι ότι είναι πάντοτε καλύτερο ν’ ασφαλίζουμε αντί να λυπόμαστε. Πράγματι, το Κοράνι μεριμνά τόσο πολύ για την προστασία των σωμάτων των γυναικών και τη φήμη των γυναικών, που ένας άντρας ο οποίος θα τολμήσει να κατηγορήσει άδικα μια γυναίκα για έλλειψη αγνότητας θα τιμωρηθεί αυστηρώς:.

      “Όσοι κατηγορούν ενάρετη γυναίκα για μοιχεία και δεν προσάγουν τέσσερις μάρτυρες βεβαίωσης, τιμωρείστε τους με ογδόντα μαστιγώματα. Ο ισχυρισμός τους απορρίπτεται ολοσχερώς καθότι είναι ασεβείς.” (Κοράνι, 24:4)..

      Μερικοί, ειδικά στη Δύση, τείνουν να περιγελούν τ’ όλο επιχείρημα της σεμνότητας για προστασία. Το επιχείρημά τους είναι ότι η καλύτερη προστασία είναι η εξάπλωση της μόρφωσης, της πολιτισμένης συμπεριφοράς και της αυτοσυγκράτησης. Θα μπορούσαμε να πούμε: έξοχα αλλά δεν αρκεί. Εάν ο ‘πολιτισμός’ είναι επαρκής προστασία, τότε γιατί στη Βόρεια Αμερική (και όχι μόνο) δεν τολμάει κανείς να προχωρήσει μόνος σε σκοτεινό δρόμο – ή ακόμη να διασχίσει ένα άδειο χώρο στάθμευσης; Αν η μόρφωση είναι η λύση, τότε γιατί ένα αξιοσέβαστο πανεπιστήμιο, σαν το Κουίνζ έχει υπηρεσία ‘συνοδείας στο σπίτι’ κυρίως για τις φοιτήτριες της Πανεπιστημιούπολης; .

      Αν η αυτοσυγκράτηση είναι η απάντηση, τότε γιατί περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης σε χώρο εργασίας αναγγέλλονται καθημερινά στις ειδήσεις των ΜΜΕ; Ένα δείγμα των κατηγορούμενων για σεξουαλική παρενόχληση, στα τελευταία χρόνια, περιλαμβάνει : Αξιωματικούς του Ναυτικού, Διευθυντές, Καθηγητές Πανεπιστημίου, Γερουσιαστές, Αρεοπαγίτες, και τον Πρόεδρο των ΗΠΑ!.

      Κάτι είναι βασικά λανθασμένο στην κοινωνία που ζούμε. Μια ριζοσπαστική αλλαγή στο ύφος της ζωής της κοινωνίας και της κουλτούρας είναι απαραιτήτως αναγκαία. Μια κουλτούρα σεμνότητας είναι έντονα αναγκαία, σεμνότητα στο ντύσιμο, στο λόγο και στους τρόπους αντρών και γυναικών. Αλλιώς οι φρικτές στατιστικές θα μεγαλώσουν μέρα με τη μέρα και δυστυχώς, μόνο οι γυναίκες θα πληρώσουν το τίμημα. Στην πραγματικότητα όλοι υποφέρουμε αλλά όπως έχει πει ο Χ. Γκιμπράν, “…διότι αυτός, που δέχεται τα χτυπήματα δεν είναι σαν αυτόν που τα μετράει…”.

      Επίσης πολλοί θεωρούν ότι η γυναικεία ισλαμική ενδυμασία είναι κάτι αναχρονιστικό αλλά αυτό είναι λάθος. Οι Μουσουλμάνες κάνουν διάφορες δουλειές και σε καμία από αυτές δε υποτιμόνται ή εμποδίζονται από τον τρόπο ντυσίματός τους. Όσο για το αν είναι παρωχημένο το ντύσιμο για τη σύγχρονη εποχή, μάλλον είναι το πλέον κατάλληλο λόγω της πτώσης των ηθικών αξιών.

      Όσοι λένε ότι το Ισλαμικό ντύσιμο είναι ξεπερασμένο έχουν άγνοια. Η κατάπτωση της ηθικής και οι δοκιμασίες των καιρών καθιστούν τη μαντίλα απαραίτητη. Τα σεξουαλικά εγκλήματα δεν έχουν όριο πια. Παρόλα αυτά η κοινωνία λέει στη γυναίκα να φορά ό,τι θέλει, και όταν συμβεί ένας βιασμός, η γυναίκα είναι αυτή που δικάζεται και η πρώτη ερώτηση που της κάνουν είναι “Τι φορούσες”; Αυτό το θέμα μοιάζει στημένο, σκηνοθετημένο ενάντια στην αποκαλούμενη “σύγχρονη γυναίκα”. Επίσης έχει άμεση συνάρτηση ο σεβασμός που τρέφει ένας άνδρας για μία γυναίκα, και το ποσοστό του κορμιού της που αφήνει ακάλυπτο.

      Θα υπενθυμίσω ένα παράδειγμα ευσέβειας μιας γυναίκας η οποία φορούσε την ισλαμική ενδυμασία, πριν αυτή γίνει υποχρεωτική. Ο Θάμπιτ ιμπν Κάις (ραντιγιαλλάχου άνχου) είπε ότι μία γυναίκα, η Ουμ Χάλιντ πήγε στον Προφήτη καλυμμένη για να ρωτήσει για τον γιο της που είχε σκοτωθεί σε μία μάχη. Τότε ακόμα η ισλαμική ενδυμασία δεν είχε γίνει υποχρεωτική. Όταν λοιπόν οι Σαχάμπα (Ακόλουθοι) του προφήτη την είδαν καλυμμένη, της είπαν: “Ερχεσαι εδώ να ρωτήσεις για τον γιο σου ενώ καλύπτεις το πρόσωπο σου;” και εκείνη απάντησε: “Μπορεί να έχω χάσει τον γιο μου αλλά δεν έχασα την ηθική μου…” (Sunan Abu Dawood, Book 14, Hadith #2482)

      Ωστόσο, όπως είπα και παραπάνω, σε στιγμές ανάγκης επιτρέπεται η γυναίκα να δείξει το πρόσωπο και τα χέρια της, όπως έχουν πει οι Ιμπν Μούφλιχ, ο αν-Νάουαουι, ο Κάντι Ιγιάντ, ο Ιμπν Κουντάμα, ο σέιχ Αλμπάνι και άλλοι.

      Επομένως, μια κοινωνία (π.χ. σαν την Γαλλία), που αποβάλλει από τα σχολεία τα κορίτσια εξαιτίας της σεμνής τους αμφίεσης, τελικά βλάπτει τον ίδιο της τον εαυτό. Είναι σήμερα μια από τις μεγαλύτερες ειρωνείες του κόσμου μας ότι η ίδια αυτή καλύπτρα του κεφαλιού θεωρείται σημείο ‘αγιότητας’, όταν τη φοράνε οι Καθολικές Καλόγριες αποσκοπώντας στην ένδειξη της κυριαρχίας του άντρα και σημείο ‘καταπίεσης’ όταν το φοράνε οι Μουσουλμάνες γυναίκες για προστασία.

      Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω την απάντηση μιας μουσουλμάνας ιατρού σε δύο ανόητους δημοσιογράφους που την κορόιδευαν για την αμφίεση της. Είδαν οι δημοσιογράφοι μια Μουσουλμάνα γιατρό που φορούσε την μαντήλα, με απορία της επισήμαναν ότι το φόρεμά της δεν αντικατοπτρίζει την έκταση της γνώσης της, υπονοώντας ότι η μαντήλα και γενικά η κάλυψη του κορμιού της γυναίκας είναι σύμβολο της καθυστέρησης και οπισθοδόμησης. Τους απάντησε απλά και έξυπνα, λέγοντας:

      “Ο άνθρωπος στην πρώιμη εποχή ήταν σχεδόν γυμνός και με την ανάπτυξη της σκέψης δια μέσου των αιώνων άρχισε να φοράει ρούχα, έτσι αυτό που κάνω εγώ σήμερα πιστεύω ότι είναι η αποκορύφωση της ανθρώπινης σκέψης και το σύμβολο της πρόοδου στην οποία έχει φθάσει ο άνθρωπος δια μέσου των αιώνων και όχι οπισθοδομικότητα! Αντίθετα, ο γυμνισμός είναι το σύμβολο της καθυστέρησης και επιστροφής του ανθρώπου στις πρώιμες εποχές! Και αν ο γυμνισμός ήταν η απόδειξη της προόδου, τότε τι να πούμε για τα ζώα” !!!

      Θα πρέπει λοιπόν η γυναίκα να καλύπτει όλο το σώμα της, τα ρούχα της θα πρέπει να μην είναι στενά, να μην είναι αρωματισμένα, να μην είναι διάφανα, να μην μοιάζουν με τα ενδύματα των απίστων και να μην είναι μέσα στολισμού ή πολυτελή.

      Μουσουλμάνα αδερφή μου, ΜΗ ΠΑΡΑΣΥΡΕΣΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ‘ΜΟΔΑ’. Μη σε νοιάζει να ‘αρέσεις’ στους ανθρώπους αλλά κοίτα να ΑΡΕΣΕΙΣ στον ΑΛΛΑΧ Σουμπχάνα ουά Ταάλα. Μη σε νοιάζει να σε θεωρούν ‘όμορφη’ για το σώμα σου ή το πρόσωπο σου. Να σε νοιάζει να σε εκτιμούν και να σε σέβονται για τα γνωρίσματα του χαρακτήρα σου!

      Λέει ο ΑΛΛΑΧ στο Ιερό Κοράνι:

      “Πράγματι ο άνθρωπος είναι χαμένος,

      εκτός από εκείνους που πίστεψαν και έκαναν καλές πράξεις και συνιστούν από κοινού φροντίζοντας για την αλήθεια και παροτρύνοντας με την υπομονή και τη σταθερότητα” (Κοράνι, 103:2-3).

      Αλλά και εσύ που είσαι Χριστιανή, θυμήσου πως ήταν ντυμένη η Μάριαμ (Παναγία) και πώς παρουσιάζεται με πέπλο σε όλες τις εικόνες της Εκκλησίας σας.

      Θυμήσου τη Μάριαμ, για την οποία λέγεται στο Ιερό Κοράνι:

      “Κοίτα! Οι άγγελοι είπαν: {Ω Μάριαμ! Ο ΑΛΛΑΧ σε διάλεξε και σε εξάγνισε, προτιμόντας σε ανάμεσα από όλες τις γυναίκες των εθνών}” (Κοράνι, 3:42).

      Εσύ λοιπόν δεν θέλεις να μοιάσεις στην Παρθένο Μαρία;

    • “Να μη παραμένετε για πολύ χρόνο γυμνοί γιατί εκτός απ’ τις ώρες που είστε στην τουαλέτα ή συνουσιάζεστε, υπάρχουν γύρω σας άγγελοι που σας βλέπουν. Να είστε ντροπαλοί ακόμα και απέναντι τους και να τους είστε γενναιόδωροι.”
      Δηλαδή με ποιό τρόπο να είμαστε γενναιόδωροι προς τους αγγέλους; Να τους προσκαλούμε να συνουσιαστούν μαζί μας