31 Μαρτίου 2016 at 19:06

Το Σούλι και οι Σουλιώτες

από

Ακριβής συνέχεια από τα προηγούμενα:

Ελληνική Νομαρχία: [Το καλύτερο πολίτευμα και η ανθρώπινη ευδαιμονία]

Ελληνική Νομαρχία: [Η φύση των ανθρώπων, οι νόμοι και ο αγώνας για την ισότητα] 

Ελληνική Νομαρχία: [Η επιστήμη του πολέμου και η ελευθερία της πατρίδας]

Η απόδοση ακολουθεί τη συνέχεια του αρχικού κειμένου.

Ελληνική Νομαρχία: Το Σούλι και οι Σουλιώτες – (απόδοση στα νέα ελληνικά)

Η διαφέντευση των Σουλιωτών εναντίον του τυράννου στην Ήπειρο είναι αρκετή για ν’ αποδείξει ότι η Ελλάς γεννά ακόμη ήρωες σαν τον Λεωνίδα και τον Θεμιστοκλή. Ω, πόσο έκθαμβοι θα μείνουν, αν διαβάσουν τα θαυμαστά κατορθώματα του μεγάλου Φώτου, του ήρωα του Σουλίου, και των άλλων Σουλιωτών· η ανδρεία, η μεγαλοψυχία και ο ζήλος τους για την ελευθερία της πατρίδας αθανάτισαν τ’ όνομά τους κι έφεραν χίλιες φορές σε απελπισία τον εχθρό τους, τον αχρειέστατον τύραννον Αλή πασά!

Όχι! Όχι! Η Ελλάδα δεν είναι στερημένη από μεγάλους ανθρώπους· η αντίσταση του Σουλίου για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια είναι γεμάτη από τόσες και τέτοιες ηρωικές πράξεις, ώστε θα φαινόταν παράδοξο και σ΄ εμάς τους ίδιους, αν δεν ήμασταν αυτόπτες μάρτυρες στα κατορθώματά τους. Οι Σουλιώτες ήταν μόνο χίλιοι μαχητές και για τόσα χρόνια, καθημερινά σχεδόν, έρχονταν σε πόλεμο με τον τύραννο εχθρό τους· αυτός πολλές φορές κινήθηκε εναντίον τους, μέχρι και με δεκαπέντε χιλιάδες στράτευμα, και πάντοτε νικήθηκε.

Πίνακας του Louis Dupré. Ο Αλή πασάς στη λίμνη των Ιωαννίνων. Οι στρατιώτες, αν κρίνουμε από το ξύρισμα των κροτάφων και την ενδυμασία τους, είναι πιθανότατα Σουλιώτες
Πίνακας του Louis Dupré. Ο Αλή πασάς στη λίμνη των Ιωαννίνων. Οι στρατιώτες, αν κρίνουμε από το ξύρισμα των κροτάφων και την ενδυμασία τους, είναι πιθανότατα Σουλιώτες

Βέβαια, έπρεπε να ζούσαν ο Θουκυδίδης ή ο Ξενοφώντας, για να καταγράψουν την ιστορία των πολέμων αυτών και τις κακίες του αιμοβόρου τέρατος, που δεν έπαψε ποτέ να τυραννάει σκληρά και άσπλαχνα τους ταλαίπωρους Ηπειρώτες και τους Θεσσαλούς, από το 1787 μέχρι και σήμερα. Ο Αλής, αφού άρπαξε με διάφορα πονηρά τεχνάσματα το ανεξάρτητο κράτος της Ηπείρου και της Θεσσαλίας, και γνωρίζοντας στην πράξη τα μέσα που είναι απαραίτητα στους τυράννους, σκεπάστηκε καταρχήν με το ένδυμα της υποκρισίας· έτσι, παραπλανώντας με ψεύτικους επαίνους και ταξίματα τους άρχοντες και τους προεστούς, εξαπάτησε τους πάντες σχεδόν, κι ο καθένας νόμισε, για λίγο καιρόν, πως βρήκε επιτέλους η εύκαρπη γη της Ηπείρου και της Θεσσαλίας έναν αφέντη και οι κάτοικοι έναν πατέρα.

Όμως, αφού ο άσπλαχνος και σκληρός τύραννος στερέωσε τη δυναστεία του, έβγαλε αμέσως τη μάσκα της προσποίησης, και παραχρήμα ξεχείλισε όλη η δυσωδία της τυραννίας του. Τότε, οι Ηπειρώτες άνοιξαν τα μάτια τους, αλλά, αλίμονο, δεν είδαν τίποτ’ άλλο παρά τον φοβερό θρόνο του τυράννου πάνω απ’ τα κεφάλια τους. Αποχαυνωμένοι λοιπόν από την τυραννική μέθη, δεν αποφάσισαν εν καιρώ να συντρίψουν τέτοιο βαρύ ζυγό· επομένως, αυξήθηκε πολύ και στερεώθηκε τόσο η τυραννία, ώστε και ο τύραννος ο ίδιος απορεί για την αναισθησία των δούλων του· σε ολόκληρη την ιστορία δεν βρίσκεται όμοιός του. Ω, ταλαίπωρη ανθρωπότητα! Ω, ανυπόφορή ντροπή και θέαμα ελεεινό!

Μέσα στ΄ άλλα που φανταζόταν ο ωμότατος τύραννος, και αποδείχτηκαν ψεύτικα, ίσως να νόμιζε πως ήταν ανίκητος και στη γη της δυναστείας του δε βρισκόταν κανένας πλέον που θα μπορούσε να εναντιωθεί στην εξουσία του. Αλλά, ιδού, το ξίφος της ελευθερίας, στην ίδια ετούτη γη, αποδεικνύει τη μικρότητα της τυραννίας του και τον κάνει να φαίνεται ποταπότερος κι απ’ το τυραννικό όνομά του. Πλέον, δεν του χρησιμεύουν οι συνηθισμένες απάτες, ούτε τα χρήματα, ούτε οι δολοπλοκίες, με τα οποία πάντοτε νίκησε και κατέστρεψε τους άνανδρους και ανόητους εχθρούς του.

Ένα μικρό χωριό, το θαυμαστό Σούλι που αναφέρθηκε προηγουμένως, έφερε στο φως την αλήθεια που αγνοούν όσοι ζουν σε καθεστώς δουλείας, δηλαδή το μεγαλείο των κατορθωμάτων της ελευθερίας. Οι Σουλιώτες, άνδρες συνηθισμένοι στους θεληματικούς κόπους μιας ήσυχης ζωής, ανυπότακτοι, από την αρχή της κατοίκησής τους σ’ εκείνα τα ψηλά βουνά, ζουν ευτυχισμένοι, μακριά από την πολυτέλεια και την κακοήθεια των διεφθαρμένων πόλεων, ανδρείοι ως ελεύθεροι, φιλόξενοι ως Έλληνες, στρατιώτες ως υπερασπιστές της πατρίδας τους. Οι ήρωες αυτοί, λέω, η τιμή της υποδουλωμένης Ελλάδας, και βεβαίως η αρχή και η δύναμη της απελευθέρωσης που πλησιάζει, παρακινούμενοι από τον θείο έρωτα της ελευθερίας και της πατρίδας τους, ταπείνωσαν την αυθάδεια του τυράννου· γιατί τον πολεμούν αδιάκοπα και τον νικούν, και διαφεντεύουν έτσι την πατρίδα τους εδώ και δεκαπέντε χρόνια με ανήκουστο θάρρος και μεγαλοψυχία.

Ο Φώτος Τζαβέλας (Σούλι 1770 - Κέρκυρα 1809) ήταν πρωτότοκος γιος του Λάμπρου Τζαβέλα και της Μόσχως.
Ο Φώτος Τζαβέλας (Σούλι 1770 – Κέρκυρα 1809) ήταν πρωτότοκος γιος του Λάμπρου Τζαβέλα και της Μόσχως.

Παρακαλώ, άλλη ποιά θα μπορούσε να είναι η αιτία γι’ αυτά, εκτός από τον έρωτα της ελεύθερης ζωής; Μήπως δε βρίσκονταν κι άλλα χωριά στην Ήπειρο, άξια να εναντιωθούν στον τύραννο; Γιατί τάχα όλα σκύβουν το κεφάλι (κλίνουν τον αυχένα); Δεν υπήρχαν χωριά σε καλύτερη τοποθεσία και πιο μεγάλα από το Σούλι; Ε, αδελφοί μου, είναι φανερή η αιτία: όσα χωριά υποδουλώθηκαν από αυτόν ήσαν και πρωτύτερα υποδουλωμένα και μόνον άλλαξαν τύραννο. Το Σούλι όμως, μόνο το Σούλι, δεν υποτάσσεται αλλ’ αψηφεί τον τύρρανο· όσο αγαπά την ελευθερία του, τον πολεμάει, τον νικά και τον πατάει κάτω με τα πόδια του.

Σ’ αυτό λοιπόν ας στρέψουν τα μάτια τους οι δούλοι, ώστε να πειστούν για τα κατορθώματα της ελευθερίας· στο Σούλι θα δουν ενθουσιασμένους από τον έρωτα της ελευθερίας όχι μόνο τους άνδρες και τους νέους, αλλά και γέροντες και παιδιά, κι αυτές ακόμα τις γυναίκες. Θ’ ακούσουν τη φοβερή φωνή της θαυμαστής Μόσχως, η οποία, πολεμώντας και τρέχοντας μέσα στη βουή του πολέμου, βλέπει τον σκοτωμένο γιο της, αγκαλιάζει με θερμή αγάπη το νεκρό σώμα του και λέει: «Γιε μου, καλότυχε, που πέθανες τόσο τίμια. Τ’ όνομα σου γράφτηκε στα κατάστιχα της αθανασίας.» Ασπαζόμενη δε το ματωμένο ηρωικό του πρόσωπο χαίρεται που γέννησε έναν τέτοιο υπερασπιστή της πατρίδας και, παίρνοντας μόνη το σπαθί του στα χέρια της, ορμάει κατά των δειλών και μισθωτών δούλων του τυράννου κι εκδικείται το θάνατο του γιου της.

Ας δουν τον άλλο ήρωα, που για τη σωτηρία της πατρίδας παραδίδεται εκούσια ως όμηρος (ενέχυρο) στον τύραννο, λόγω των συνθηκών που υπέγραψαν μαζί του, και ύστερα από λίγον καιρό φονεύεται μόνος του, επειδή ο άπιστος τύραννος θέλησε να του πάρει τ’ άρματα.

Τέλος πάντων, βλέποντας ένα τόσο μικρό χωριό, με χίλιους μόνο μαχητές που το υπερασπίζονται, χωρίς καμιά μάθηση και προετοιμασία, να φυλάσσεται σώο τόσα χρόνια εναντίον ενός τόσο μεγάλου τυράννου, ας συλλογιστούν προσεκτικά πόσο μεγάλα κατορθώματα φέρνει η ελευθερία κι ας βεβαιωθούν πλέον, ότι το όνομα και μόνο της ελευθερίας φτάνει για να δειλιάσουν οι άνανδρες καρδιές όλων των μιαρών τυράννων της γης.

Δείτε ακόμη: Η πολιορκία και η πτώση του Σουλίου – Ο καλόγερος Σαμουήλ στο Κούγκι

Η φωτογραφία είναι από εδώ: https://el.wikipedia.org/wiki/

(Εμφανιστηκε 1.260 φορές, 1 εμφανίσεις σήμερα)

Δείτε ακόμη:

2
Leave a Reply

avatar
1 Comment threads
1 Thread replies
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισότερρες αντιδράσεις
Δημοφιλή αυτή την περίοδο
1 Συγγραφείς σχολίων
Αλή αλ-Γιουνάνι Συγγραφείς προσφάτων σχολίων

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

  Εγγραφή  
Νεότερα Παλαιότερα Ψήφοι
Ενημέρωση όταν
Αλή αλ-Γιουνάνι
Guest
Αλή αλ-Γιουνάνι

Οι Σουλιότες ήταν χριστιανοί Αλβανοί Τσάμηδες, που προέρχονταν – σύμφωνα με ορισμένους – από το γειτονικό Γαρδίκι και που για να αποφύγουν τις καταπιέσεις των εξισλαμισμένων Τσάμηδων κατέφυγαν στο ορεινό Σούλι. Ο Edmund Spencer αν και θεωρεί τους Αλβανούς ως προερχόμενους από τον Καύκασο και όχι ως απογόνους των Ιλλυριών, γράφει: «Έχουμε δει τους Τσάμηδες, τους δυστυχισμένους Χριστιανούς του Σουλίου και της Πάργας – μια χούφτα ανθρώπων – να υπερασπίζονται επιτυχώς για χρόνια την ελευθερία τους και τους ορινούς τόπους τους ενάντια στις πολυπληθέστερες δυνάμεις των μουσουλμάνων Αλβανών υπό του Αλή πασά των Ιωαννίνων…» (Edmund Spencer, A journey from Ohrid… Διαβάστε περισσότερα »

Αλή αλ-Γιουνάνι
Guest
Αλή αλ-Γιουνάνι

Ας δούμε τι είπε και ο Φώτιος Χρυσανθόπουλος ή Φωτάκος, συγγραφέας, αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 και υπασπιστής του Κολοκοτρώνη: «…Αυτά έλεγαν στους ξένους, οι οποίοι ευκόλως πείθονταν, και ένας ένας ερχόντουσαν και προσκολλούνταν στον ένα και στον άλλο εξ’ αυτών, ο μεν δηλαδή στον Μαυροκορδάτο, ο δε στον Νέγρη, και ο άλλος σε άλλον, στον Δημήτριο Υψηλάντη, όμως δεν πλησίαζαν, διότι αυτός ήταν ενωμένος με το στοιχείο του τόπου, και γι’ αυτό δεν τον εμπιστεύονταν ούτε ο Νέγρης, ούτε ο Καρατσάς, ούτε ο Μαυροκορδάτος. Κατά δυστυχία όμως με τούς τελευταίους αυτούς συμφώνησαν όλη η φυλή των Αλβανών-Ελλήνων-Σουλιωτών…» (Απομνημονεύματα περί… Διαβάστε περισσότερα »