10 Ιανουαρίου 2016 at 10:45

Οι καρχηδονιακοί πόλεμοι (ΙΙΙ)

από

Οι καρχηδονιακοί πόλεμοι

  1. Ο Αννίβας και ο 2ος καρχηδονιακός πόλεμος, ο 3ος καρχηδονιακός και η καταστροφή της Καρχηδόνας.

 Γράφει ο Χρήστος Μπαρμπαγιαννίδης

Ο Αννίβας λοιπόν ορίστηκε στρατηγός των αυτόνομων καρχηδονιακών δυνάμεων της Ισπανίας. Ο πατέρας του, ο περίφημος Αμίλκας Βάρκας, του είχε δώσει τέλεια (για την εποχή) μόρφωση. Ήξερε ιστορία, ελληνικά και λατινικά και απ’ τον πατέρα του ήξερε τις δυνάμεις και τις αδυναμίες της Ρώμης. Ρωμαλέος, λιτοδίαιτος, είχε πονηριά, και θάρρος χωρίς όρια. Ο Τίτος Λίβιος γράφει πως έμπαινε πρώτος στη μάχη και έβγαινε τελευταίος. Επίσης, μαζί και με άλλους Ρωμαίους ιστορικούς, επιμένει στη φιλαργυρία του, στη σκληρότητά του και την έλλειψη ενδοιασμών, εξαπατώντας πολλές φορές τους Ρωμαίους. Γι’ αυτό όμως ο στρατός του πίστευε τυφλά σ’ αυτόν. Ντυνόταν σαν τους στρατιώτες και μοιραζόταν τις κακουχίες. Ήταν εξαιρετικός διπλωμάτης και πρωτοπόρος στην “επιστήμη” της κατασκοπείας!

Λεγεωνάριοι της ρωμαικής αυτοκρατορίας σε μάχη (αναπαράσταση)
Λεγεωνάριοι της ρωμαικής αυτοκρατορίας σε μάχη (αναπαράσταση)

          Όμως, στην πατρίδα του ήταν σχεδόν άγνωστος, απ’ όπου είχε φύγει σε ηλικία 9 ετών και δε μπορούσε να ελπίζει σε συγκατάθεσή της για το ξεκίνημα των εχθροπραξιών. Δε μπορούσε να κηρύξει τον πόλεμο, αλλά φρόντισε να του τον κηρύξουν! Το 218π.Χ επιτέθηκε στη Ζάκανθα, πόλη σύμμαχο των Ρωμαίων. Η Ρώμη ταράχτηκε καθώς πίστευε (ορθά) πως η Καρχηδόνα τελούσε υπό σύγχυση και εσωτερικές συγκρούσεις. Άφησε για οχτώ μήνες τον αδελφό του Ασδρούβα επικεφαλής της πολιορκίας και ο ίδιος, με τριάντα ελέφαντες, 50χιλ. πεζούς και 9χιλ. ιππείς, πέρασε τον ποταμό Έβρο (της Ισπανίας). Όλοι ήταν Ισπανοί και Λίβυοι χωρίς κανέναν μισθοφόρο. Μετά την διάβαση των Πυρηναίων, αντιμετώπισε αντίσταση από γαλατικές φυλές. Όταν μαθεύτηκε πως είχε στον νου το εξωφρενικό, να περάσει από τις Άλπεις, 3χιλ. άνδρες δε θέλησαν να τον ακολουθήσουν. Δεν τους υποχρέωσε, αντιθέτως τους απάλλαξε μαζί με άλλους 7χιλ. που ήταν διστακτικοί. Έτσι, αφού ξελάφρωσε από τους αναποφάσιστους, συνέχισε.

          Δεν ξέρουμε με ακρίβεια από πού πέρασε τις Άλπεις. Ίσως από τον Άγιο Βερνάρδο ή το Μοντζιβέρνο. Πάντως τον Σεπτέμβριο του 218π.Χ. έφτασε στις χιονισμένες κορυφές. Παραχώρησε δυο μέρες ανάπαυση. Είχε χάσει μερικές χιλιάδες άνδρες απ’ το κρύο, την κούραση και τις επιθέσεις των Κελτών. Η κατάσταση ήταν δυσκολότερη λόγω των ελεφάντων. Ο Αννίβας ξεπέρασε όλες τις δυσκολίες και από ψηλά έδειξε στους στρατιώτες την κοιλάδα του Πάδου, που θα ήταν το έπαθλό τους. 26χιλ. άνδρες κατάφεραν να φτάσουν στο τέλος της διαδρομής, αλλά οι Γαλάτες της περιοχής τους δέχτηκαν φιλικά, συμμάχησαν και έσφαξαν τους Ρωμαίους της Κρεμόνας και της Πιατσέντζας. Η διάβαση των Άλπεων θεωρείται ένα από τα πιο εκπληκτικά κατορθώματα στην παγκόσμια στρατιωτική ιστορία.

          Η Σύγκλητος έμεινε έκπληκτη και οι Ρωμαίοι ιθύνοντες πρέπει να υπέστησαν απανωτά εγκεφαλικά επεισόδια! Ωστόσο, κάλεσαν στα όπλα 300χιλ. άνδρες και 14χιλ. άλογα. Στη μάχη του Τιτσίνο, το 218π.Χ, ο Αννίβας κερδίζει και ο διοικητής των Ρωμαίων σώζεται απ’ τον γιο του τον Σκιπίωνα (που ονομάστηκε αργότερα Αφρικανός), που μετά από δεκαέξι χρόνια θα έπαιρνε εκδίκηση.

Ο Αννίβας και οι άνδρες του που διασχίζουν τις Άλπεις.
Ο Αννίβας και οι άνδρες του που διασχίζουν τις Άλπεις.

          Δυο μήνες μετά, στην Τρεββία, δεύτερη μάχη και δεύτερη ήττα για τους Ρωμαίους. Μετά από οχτώ μήνες, ο Αννίβας είναι κύριος της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας (Βόρειας Ιταλίας). Ο Γάιος Φλαμίνιος με 30χιλ. άνδρες κινήθηκε εναντίον του, έχοντας φέρει μάλιστα φορτία με αλυσίδες για τους αιχμαλώτους! Ο Αννίβας παρασέρνει στις όχθες της λίμνης Τρασιμένης, το 217π.Χ, τους Ρωμαίους, όπου μέσα στα δάση είναι κρυμμένο το ιππικό του. Απ’ τους Ρωμαίους δεν σώθηκε κανένας, ούτε καν ο Φλαμίνιος! Ρώμη – Αννίβας: 0 – 3!

          Ο Τίτος Λίβιος διηγείται με παραστατικότητα τον πανικό που προκλήθηκε στη Ρώμη. Αλλά και ο Αννίβας είχε δυσκολίες, διότι οι σύμμαχοι της Ρώμης δεν την εγκατέλειπαν, σε αντίθεση με τους συμμάχους των Περσών, όταν νικήθηκαν σε τρεις διαδοχικές μάχες από τον Μέγα Αλέξανδρο. Έκλειναν τις πύλες και δεν μπορούσε να ανεφοδιαστεί. Είχε κερδίσει τρεις μεγάλες μάχες, αλλά ήταν μέσα σε εχθρικό έδαφος, χωρίς γραμμή ανεφοδιασμού, με κουρασμένους στρατιώτες και ο ίδιος με οξύ τράχωμα στα μάτια. Επιπλέον, οι Γαλάτες, όσο κατέβαινε νοτιότερα προς τη Ρώμη, τον εγκατέλειπαν. Κινήθηκε προς την Αδριατική. Ο αδελφός του Ασδρούβας δε μπορούσε να στείλει ενισχύσεις απ’ την Ισπανία, καθώς είχαν αποβιβαστεί εκεί Ρωμαίοι.

          Ο Ρωμαίος αρχιστράτηγος Φάβιος Μάξιμος, σωστά, περίμενε τον Αννίβα να εξαντληθεί. Αλλά οι Ρωμαίοι, υπό την πίεση και του πλήθους, ήθελαν να τελειώνουν γρήγορα. Έτσι, η διοίκηση δόθηκε στον Τερέντιο Βάρωνα και στον Αιμίλιο Παύλο (πατέρα του πιο γνωστού, συνονόματου γιου του). 80χιλ. πεζικάριοι και 6χιλ. ιππείς εναντίον του Αννίβα που διέθετε 20χιλ. βετεράνους, 20χιλ. αναξιόπιστους Γαλάτες και 10χιλ. ιππείς.

          Η μάχη, απ’ τις πιο μεγάλες της αρχαιότητας, έγινε στις Κάννες τον Αύγουστο του 216π.Χ (Προσοχή! Πόλη στη Νότια Ιταλία, στην Απουλία, όχι η Γαλλική!). Ο Αννίβας παρέσυρε τους Ρωμαίους σε πεδινό έδαφος, κατάλληλο για το ιππικό του. Έβαλε τους Γαλάτες στη μέση, σίγουρος πως θα έσπαζαν τις γραμμές τους. Ο Βάρων έκανε το λάθος να εισχωρήσει στο κενό και οι πτέρυγες του Αννίβα έκλεισαν. Ο Αιμίλιος Παύλος και 40χιλ. Ρωμαίοι έπεσαν. Ο Βάρων γλίτωσε μαζί με τον Σκιπίωνα (που είχε γλιτώσει και στο Τιτσίνο) και επέστρεψαν στη Ρώμη. Ο ρωμαϊκός λαός, μέσα στο πένθος, περίμενε πως όλα θα τελείωναν.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η μάχη των Καννών έμεινε στην ιστορία της στρατιωτικής τέχνης σαν παράδειγμα αξεπέραστο. Είναι από εκείνες τις μάχες που κερδήθηκαν αποκλειστικά με τη χρήση ενός ιδιοφυούς στρατηγήματος, ήταν δηλαδή κατά βάση το προϊόν της ευφυΐας και της τακτικής αντίληψης ενός στρατηγού, χρησιμοποιώντας τον ελιγμό του διπλού υπερκερασμού. Ο Αννίβας, ο μοναδικός ηγέτης που νίκησε σε τέσσερεις συνεχείς μάχες τους Ρωμαίους, έχασε 6χιλ. άνδρες, απ’ όπου οι 4χιλ. ήταν Γαλάτες, αλλά έχασε το μυστικό της επιτυχίας του, που επιτέλους κατάλαβαν οι Ρωμαίοι: την υπεροχή του ιππικού του.

Hannibal's celebrated feat in crossing the Alps with war elephants passed into European legend: detail of a fresco by Jacopo Ripanda, ca. 1510, Capitoline Museums, Rome.
Hannibal’s celebrated feat in crossing the Alps with war elephants passed into European legend: detail of a fresco by Jacopo Ripanda, ca. 1510, Capitoline Museums, Rome.

Πάντως, πολλές υποτελείς πόλεις των Ρωμαίων στην Ιταλία ξεσηκώθηκαν και έσφαξαν τις φρουρές τους. Ο Φίλιππος Ε΄ της Μακεδονίας συμμάχησε με τον Αννίβα (θα το θυμούνται καλά αυτό οι Ρωμαίοι!) και πολλοί Ρωμαίοι πατρίκιοι σκέφτονταν να διαφύγουν στην Ελλάδα! Αλλά ο ρωμαϊκός λαός έδωσε καινούριες εισφορές, οι πατρίκιες έδωσαν όλα τους τα κοσμήματα και  νέοι εθελοντές ακόμα και 13 – 14 ετών ενίσχυσαν την ασθενή στρατιά που ετοιμαζόταν να υπερασπιστεί πλέον την ίδια την πόλη της Ρώμης, στην τελευταία μάχη, όπως θεωρούσαν, εναντίον του Αννίβα.

Αλλά ο Αννίβας δε φάνηκε και αναρωτιόμαστε όλοι, ακόμα και σήμερα, γιατί δεν τόλμησε να καταλάβει τη Ρώμη! Ήταν, και παραμένει, ένα από τα μεγάλα μυστήρια της ιστορίας! Γιατί ένας τόσο μεγάλος ηγέτης, με τόσο θάρρος, δεν αντιμετώπισε το τελευταίο εμπόδιο; Περίμενε ενισχύσεις για τη μεγάλη επιχείρηση; Ήλπιζε πως η Ρώμη θα σερνόταν στα πόδια του, ταπεινωμένη, και θα ζητούσε ειρήνη; Έτρεφε τέτοιο σεβασμό για τη Ρώμη, αυτήν που είχε νικήσει τέσσερεις φορές;  Η άποψη πως δωροδοκήθηκε δεν ευσταθεί. Είχε αποκτήσει τόσα λάφυρα που λίγο χρυσάφι παραπάνω δεν είχε καμιά σημασία.

Αντίθετα, αποφάσισε να ξεκουράσει τον εξουθενωμένο στρατό του, που είχε φτάσει στα όρια της φυσικής εξάντλησης. Η Ρώμη δε δέχτηκε υπερήφανα πίσω τους αιχμαλώτους που της πρόσφερε, έναντι μικρού αντιτίμου. Έστειλε ένα μέρος σκλάβων στην Καρχηδόνα και τους άλλους τους χρησιμοποίησε ως μονομάχους για να διασκεδάζει ο στρατός του. Πλησίασε στη Ρώμη, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων, πανικοβάλλοντας τον πληθυσμό και ξαφνικά στράφηκε ανατολικά προς την Καπούη!

Το 212π.Χ η Ρώμη κατέλαβε τις Συρακούσες τελειώνοντας μια για πάντα την ανεξαρτησία της ελληνικής πόλης. Οι δυο γηραιοί Σκιπίωνες νίκησαν τον Ασδρούβα στην Ισπανία και ανέκτησαν την Καπούη, μόλις απομακρύνθηκε ο Αννίβας. Για πρώτη φορά, η πίστη των κατεχόμενων από τη Ρώμη ιταλικών λαών στον “ελευθερωτή” Αννίβα άρχισε να κλονίζεται και τότε άρχισε να λάμπει το άστρο του νεαρού Πούμπλιου Κορνήλιου Σκιπίωνα, που είχε γλιτώσει απ’ τις μάχες του Τιτσίνο και των Καννών.

Hannibal Barca counting the rings of the Roman knights killed at the Battle of Cannae (216 BC). Marble, 1704.
Hannibal Barca counting the rings of the Roman knights killed at the Battle of Cannae (216 BC). Marble, 1704.

          Αντικατέστησε σε ηλικία 24 ετών τον πατέρα του και τον παππού του, που σκοτώθηκαν στην Ισπανία. Ωραίος, ευφράδης, ευγενικός και δίκαιος. Κυρίεψε την Καρθαγένη (της Ισπανίας) μόλις έπεσε το νερό με την παλίρροια (που ήταν εμπόδιο), λέγοντας πριν στους στρατιώτες πως ο Ποσειδώνας θα τραβήξει τα νερά για χάρη τους! Γνωρίζοντας αυτό το φυσικό φαινόμενο από πριν, το χρησιμοποίησε εύστοχα προς τους προληπτικούς λεγεωνάριους, οι οποίοι πίστευαν από εδώ και πέρα ότι είχε την εύνοια των Θεών! Οι Ρωμαίοι υποτάσσουν την Ισπανία, ο Ασδρούβας συλλαμβάνεται και εκτελείται, το κεφάλι του πετιέται στα τείχη του στρατοπέδου του Αννίβα στην Ιταλία. Τυφλός απ’ το ένα μάτι, λόγω του τραχώματος, με το άλλο αναγνωρίζει τον αγαπημένο του αδελφό.

          Ο Αννίβας βρέθηκε σε δύσκολη κατάσταση. Ο Φίλιππος Ε΄ της Μακεδονίας έκλεισε ειρήνη με τους Ρωμαίους, οι εξεγερμένοι Ιταλοί, μετά την καταστροφή της Καπούης, συμπαθούσαν μεν τον Αννίβα, αλλά τρόμαζαν δε να βοηθήσουν. Η Καρχηδόνα που είχε αναθαρρήσει, βλέποντας πως ένα ξεχασμένο της παιδί κόντευε να καταλύσει μόνο του το ρωμαϊκό κράτος, έστειλε 100 εξοπλισμένα πλοία, αλλά όμως τα 80 προσάραξαν στις ακτές της Σαρδηνίας. Ο Αννίβας εξαντλημένος και απογοητευμένος άκουσε από το στόμα ενός αξιωματικού του το φημισμένο: “οι Θεοί δε δίνουν όλα τα δώρα σε έναν μόνο άνθρωπο. Εσύ ξέρεις να κερδίζεις τις νίκες, αλλά δεν ξέρεις να τις χρησιμοποιείς”, κάτι που εμπεριείχε μεγάλη δόση αλήθειας. Ο Αννίβας συνέχιζε να είναι εγκλωβισμένος στην Ιταλία.

          Το 204π.Χ. ο Σκιπίωνας με ισχυρό στρατό, μετά τους θριάμβους στην Ισπανία, αποβιβάζεται στην Αφρικανική ακτή. Η Καρχηδόνα πλέον αμύνεται! Ανακαλεί τον Αννίβα, που επιστρέφει μετά από 36 χρόνια, μισότυφλος, τσακισμένος απ’ τις κακουχίες, δίχως να είναι ο δαιμόνιος στρατηγός, ωστόσο παρέμενε ακόμα ένας μεγάλος στρατηλάτης. Ο μισός στρατός του αρνήθηκε να τον ακολουθήσει και οι Ρωμαίοι ιστορικοί λένε πως για λόγους ανυπακοής σκότωσε 20χιλ. άνδρες, κάτι εντελώς αναληθές και προπαγανδιστικό!

          Έφτασε το 202π.Χ και αναγνώρισε με δυσκολία την πόλη απ’ όπου είχε φύγει σε ηλικία 9 ετών. Με τους βετεράνους του παρατάχτηκε στη Ζάμα, μια πεδιάδα 50 μίλια νότια της Καρχηδόνας. Οι δυο στρατοί είχαν ίσες δυνάμεις, αλλά οι Ρωμαίοι ενισχύθηκαν απ’ τον βασιλιά της Νουμιδίας Μασσανάση με το ισχυρό ιππικό του. Για μήνες δεν έγινε τίποτα, προσπαθώντας να ενισχύσουν τις θέσεις τους.

          Ο Αννίβας θέλησε τη φιλική διευθέτηση. Ζήτησε να συναντηθεί με τον Σκιπίωνα. Οι δυο μεγάλοι στρατηλάτες επιτέλους συναντήθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο! Η συζήτηση ήταν σύντομη και εξαιρετικά ευγενής. Συμπάθησαν ο ένας τον άλλον, αλλά ήταν αδύνατη η συμφωνία. Χώρισαν χωρίς πικρία και ετοιμάστηκαν.

          Για πρώτη φορά ο Αννίβας περίμενε τον αντίπαλό του να αναλάβει πρωτοβουλία. Μέσα στη μάχη ξαναβρήκε τον εαυτό του ανασυντάσσοντας πολλές φορές τις δυνάμεις του και χρησιμοποιώντας την τακτική της “τανάλιας”, αλλά ο στρατός του ηττήθηκε! Έφυγε για την Καρχηδόνα καλπάζοντας βουτηγμένος στο αίμα. Συγκάλεσε την καρχηδονιακή Σύγκλητο και ανήγγειλε πως δεν έχασε τη μάχη αλλά τον πόλεμο και συμβούλεψε να στείλουν πρεσβεία για διαπραγματεύσεις ειρήνης!

          Ο Σκιπίωνας ήταν γενναιόδωρος. Ζήτησε την παράδοση του στόλου, εκτός από 10 πλοία, παραίτηση από κάθε ευρωπαϊκή κατάκτηση, ζήτησε και την αναγνώριση του Μασσανάση ως βασιλιά της ανεξάρτητης Νουμιδίας. Δε ζήτησε να του παραδώσουν τον Αννίβα και άφησε στην Καρχηδόνα τις κτήσεις της σε Αλγερία και Τυνησία. Κάποιοι Καρχηδόνιοι (όπως αυτούς τους προδότες που κάθε φορά προσκολλώνται σαν βδέλλες στους εκάστοτε κατακτητές, το ξέρουμε καλά στη χώρα μας!) πληροφόρησαν μυστικά τη Ρώμη πως ο Αννίβας ήδη σκεφτόταν την εκδίκηση και δούλευε για να την οργανώσει. Αλλά ο Αννίβας, επικεφαλής του λαϊκού κόμματος, ήθελε απλώς να βάλει σε τάξη την πατρίδα του και να συντρίψει τη διεφθαρμένη εμπορική ολιγαρχία, που ήταν η πραγματική αιτία της ήττας!

          Η ρωμαϊκή Σύγκλητος, παρά την αντίθεση του Σκιπίωνα που συμπαθούσε τον Αννίβα, ζήτησε το κεφάλι του Αννίβα. Ο μεγάλος ηγέτης, φυγάς πλέον και κυνηγημένος παντού, καταφεύγει με κόπο στην Αντιόχεια των Σελευκιδών. Ο βασιλιάς Αντίοχος Γ΄ ακροβατούσε ανάμεσα σε ειρήνη και πόλεμο με τους Ρωμαίους. Ο Αννίβας, ως σύμβουλός του, του σύστησε τον πόλεμο, αλλά θα τον χάσει.

          Και πάλι ο Αννίβας κυνηγημένος, απ’ την Κρήτη θα βρεθεί στη Βιθυνία της Μ. Ασίας και τελικά θα εγκλωβιστεί στο κρησφύγετό του. Ο γέρος πια στρατηγός, που πέρασε τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής του προσπαθώντας να αποφύγει τη δολοφονία από πράκτορες των Ρωμαίων, προτίμησε την αυτοκτονία απ’ την αιχμαλωσία. Πριν πιει το δηλητήριο είπε ειρωνικά, όπως γράφει ο Λίβιος: “Ας ξαναδώσουμε την ησυχία στους Ρωμαίους, που δεν έχουν την υπομονή να περιμένουν το τέλος ενός γέρου σαν και μένα”. Έτσι, σε ηλικία 67 ετών πέθανε και λίγους μήνες μετά τον ακολούθησε και ο Σκιπίωνας. Ο δεύτερος καρχηδονιακός πόλεμος ήταν ο κρισιμότερος και έκρινε την τύχη της δυτικής Ευρώπης. Έδωσε στη Ρώμη την Ισπανία, τη βόρεια Αφρική, την κυριαρχία στη θάλασσα και τον πλούτο.

          Ο τρίτος και τελευταίος καρχηδονιακός πόλεμος ήταν το υστερόγραφο του δεύτερου. Η Καρχηδόνα για 50 χρόνια δεν παίζει κανέναν ρόλο στη διεθνή σκηνή. Είναι απλώς μια μεγάλη πόλη υποτελής της Ρώμης. Ωστόσο ο Κάτωνας και ο Μασσανάσης της Νουμιδίας ζητούν το τέλος της. Είναι γνωστή η χαρακτηριστική φράση που έλεγε στο τέλος κάθε ομιλίας του ο Κάτωνας στη Σύγκλητο: “Και επιπλέον, εισηγούμαι πως η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί” (Carthago delenda est).

          Μόλις η Καρχηδόνα ξεπλήρωσε όλες τις δώσεις, που πλήρωνε κάθε χρόνο στη Ρώμη για πολεμική αποζημίωση, επιτέθηκε εναντίον του θρασύ Μασσανάση που συνεχώς την παρενοχλούσε. Οι Καρχηδόνιοι είχαν δίκιο, γιατί ο Μασσανάσης αγνοούσε τη συνθήκη ειρήνης και επιτίθετο συνεχώς. Αλλά στη Ρώμη το κόμμα του Κάτωνα είχε το πάνω χέρι. Διέταξε τους Καρχηδονίους να απέχουν από πολεμικές πρωτοβουλίες και ζήτησε 300 παιδιά ευγενών ως ομήρους! Μόλις έστειλαν τους ομήρους, με βαριά καρδιά, ήγειραν νέες αξιώσεις: παράδοση όλων των όπλων, όλου του στόλου και μεγάλου μέρους του σιταριού. Όταν ακόμα και αυτά έγιναν δεκτά, ζήτησαν να αποσυρθεί ο πληθυσμός σε απόσταση 10 μιλίων από την πόλη, γιατί θα ισοπεδωνόταν! (Σε κάθε υποχώρηση των Καρχηδονίων και νέες αξιώσεις, κάτι μου θυμίζει!)

          Οι Καρχηδόνιοι πρέσβεις δήλωσαν πως “η ιστορία δεν έχει αντιμετωπίσει ποτέ τέτοια βαρβαρότητα”. Έπεσαν στα γόνατα τραβώντας τα μαλλιά τους, πρόσφεραν τη ζωή τους με αντάλλαγμα να αποσυρθούν οι όροι. Η Ρώμη κώφευε!

Ο Σκιπίωνας Αιμιλιανός
Ο Σκιπίωνας Αιμιλιανός

Όταν έμαθαν τα νέα στην Καρχηδόνα, το πλήθος έξαλλο λυντσάρισε τους υπευθύνους που είχαν παραδώσει τα 300 παιδιά και τους πρέσβεις της Ρώμης και όσους Ρωμαίους βρήκαν. Τρελοί από μίσος και θυμό, κάλεσαν στα όπλα όλο τον πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένων και των σκλάβων. Μέσα σε δυο μήνες μετέτρεψαν σε φρούρια όλα τα σπίτια, ετοίμασαν 8χιλ. ασπίδες, 18χιλ.σπαθιά, 30χιλ.λόγχες και 120 πλοία! Μπορεί να μην ήταν τώρα η μεγάλη δύναμη του πρόσφατου παρελθόντος, αλλά ήταν η Καρχηδόνα! Και θα πάλευαν για να μην αφανιστούν, απ’ τους αδηφάγους, αιμοσταγείς και ανήθικους Ρωμαίους. Οι Καρχηδόνιοι για μισό αιώνα, μετά την ήττα του Αννίβα, ήσυχοι και ειρηνικοί δεν ενοχλούσαν κανέναν, αλλά η αρπακτικότητα, η εκδικητικότητα και η απανθρωπιά των Ρωμαίων δεν είχε όρια!

          Τρία χρόνια κράτησε η πολιορκία. Ο Σκιπίωνας Αιμιλιανός, υιοθετημένος γιος του Κορνήλιου Σκιπίωνα, νικητή της Ζάμας, εκπόρθησε τελικά την πόλη το 146π.Χ., αλλά για έξι μέρες εξακολουθούσαν μάχες σώμα με σώμα. Αυτοί που παραδόθηκαν ήταν 55χιλ. απ’ τις 500χιλ. των κατοίκων! Όλοι οι υπόλοιποι ήταν νεκροί! Ο Σκιπίωνας ζήτησε απ’ την Σύγκλητο να μην προχωρήσει σε μια ισοπεδωτική καταστροφή. Η απάντησή της ήταν πως όχι μόνο η Καρχηδόνα, αλλά και όλες οι κτήσεις της πρέπει να καταστραφούν!

          Η πόλη καιγόταν για 18 ημέρες. Οι ελάχιστοι επιζήσαντες πουλήθηκαν σκλάβοι. Η περιοχή έγινε απλώς μια ρωμαϊκή επαρχία με το γενικό όνομα “Αφρική”.

          Δεν υπογράφτηκε κανένα σύμφωνο ειρήνης, γιατί απλούστατα δεν απέμεινε κανείς να το υπογράψει! Οι Καρχηδόνιοι πρέσβεις είχαν δίκιο: η ανθρώπινη ιστορία δεν είχε ξαναδεί παρόμοια βαρβαρότητα!

Hannibal whilst even yet a child swears eternal hatred to the Romans.
Hannibal whilst even yet a child swears eternal hatred to the Romans.

 ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  • Intro Montanelli, Ιστορία των Ρωμαίων, Εκδ. Θεμέλιο
  • Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι Περικλής – Φάβιος Μάξιμος, Εκδ. Κάκτος
  • Πολύβιος, Ιστορίαι, Εκδ. Ζήτρος
  • Τίτος Λίβιος, Ρωμαϊκή Ιστορία, (Ab Urbe Condita), Εκδ.Κάκτος
  • http://www.1zoom.net/Fantasy/wallpaper/201817/z206/
  • https://en.wikipedia.org/wiki/Hannibal

 

(Εμφανιστηκε 1.022 φορές, 1 εμφανίσεις σήμερα)

Δείτε ακόμη:

Leave a Reply

avatar

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

  Εγγραφή  
Ενημέρωση όταν