9 Νοεμβρίου 2015 at 21:55

Όθων, ο βραδύνους…

από

Όθων, ο βραδύνους…

Γράφει ο Μανόλης Πλούσος

Μετά από σκληρό και αιματηρό αγώνα οι Έλληνες επαναστάτες του 1821 καταφέρνουν να αποκτήσουν την πολυπόθητη ανεξαρτησία τους από την Υψηλή Πύλη στα 1830. Οι Μεγάλες Δυνάμεις, Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία, συμφώνησαν ότι το νεότευκτο κράτος θα έπρεπε να κυβερνηθεί μοναρχικά. Με το άρθρο 1 του πρωτοκόλλου του Λονδίνου του Φλεβάρη του 1830 οριζόταν πως «η κυβέρνησις της Ελλάδος έσται μοναρχική». Προκειμένου μάλιστα να αποφευχθούν τριβές μεταξύ τους, αποφασίζουν ότι ο νέος μονάρχης δεν θα έπρεπε να προέρχεται από τους βασιλικούς οίκους των τριών Μεγάλων Δυνάμεων. Μεταξύ των πολλών υποψηφίων μνηστήρων ήταν Βαυαροί πρίγκιπες, Πορτογάλοι ευγενείς, Δούκες της Αυστρίας και διάφοροι άλλοι «άνεργοι» γαλαζοαίματοι, οι οποίοι μπήκαν στο μικροσκόπιο των Μεγάλων Δυνάμεων. Η επιλογή, βέβαια, δεν θα γινόταν με βάση την αξιοσύνη του κάθε υποψηφίου, αλλά μάλλον με βάση το πόσο υπάκουος θα ήταν στις απαιτήσεις των Μεγάλων Δυνάμεων… Μια πρώτη επιλογή στην οποία κατέληξαν ομόφωνα ήταν ο Λεοπόλδος, γιός του Δούκα του Σαξ- Κοβούργου Φραγκίσκου. Διαφωνίες όμως σχετικά με την έκταση του ελληνικού κράτους τον οδήγησαν να αρνηθεί τον θρόνο. Στην επιστολή του προς τις Μεγάλες Δυνάμεις, διαβλέπει ότι θα αποτελούσε μάλλον διακοσμητικό στοιχείο στην διακυβέρνηση του κράτους και απορρίπτει «…την υποχρέωσιν του είναι εντολοδόχος των συμμάχων Δυνάμεων υπό τούτων εκλεγείς, ίνα κρατή εν υποταγή την Ελλάδα δια της βίας των όπλων αυτών». Αργότερα απεφάσισε ότι ήταν δελεαστικότερος ο θρόνος του Βελγίου όπου και στέριωσε τη δυναστεία του.

Gustav Kraus, Τα αποβατήρια του Όθωνα στο Ναύπλιο το 1833
Gustav Kraus, Τα αποβατήρια του Όθωνα στο Ναύπλιο το 1833

Ο Π. Καρολίδης σημειώνει για την πρώτη απόπειρα ανεύρεσης μονάρχη για τον ελληνικό θρόνο : «…πάντες, εις ους απηυθύνετο η Συνδιάσκεψις (ενν. του Λονδίνου), ηρνούντο την προσφοράν μη τολμώντες να δεχθώσι θέσιν εγκαταλειφθείσαν υπό ηγεμονόπαιδος θεωρουμένου τόσον συνετού, οίος ήν ο Λεοπόλδος, ενώ προ της εκλογής του Λεοπόλδου πολλοί ήσαν οι δεχόμενοι την θέσιν». Στην Γερμανία, που τότε ήταν ακόμη χωρισμένη σε δουκάτα, βρέθηκε ένας ιδανικός υποψήφιος. Στη Βαυαρία ηγεμόνευε ο Μαξιμιλιανός των Βίτελσμπαχ που είχε ένα πρωτότοκο γιο τον Λουδοβίκο. Το περιβάλλον του Μονάχου τότε έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αρχαία Ελλάδα και από εκεί ξεπήδησαν πολλοί Γερμανοί φιλέλληνες. Ο νεαρός Λουδοβίκος επηρεασμένος από το πολιτιστικό περιβάλλον του Μονάχου, «της παρά τον Ίσαρον Αθήνας» για τους λόγιους της εποχής, επιδόθηκε και στην συγγραφή φιλελληνικών ποιημάτων, αμφιβόλου μάλλον αξίας… Ο δευτερότοκος γιός του φιλέλληνα Λουδοβίκου, Otto, ελληνιστί Όθωνας, γεννημένος την 1η Ιούνη του 1815 επελέγη ως ιδανική λύση. Μάλιστα το νεαρόν της ηλικίας του, μόλις 17 ετών το 1832 που επελέγη, φάνταζε ως πλεονέκτημα, αφού ο Όθωνας θα είχε καιρό να εγκλιματιστεί στο νέο περιβάλλον και στον τρόπο ζωής των υπηκόων του.

Όθωνας και Αμαλία έφιπποi
Όθωνας και Αμαλία έφιπποi

Ο Όθωνας από μικρός έλαβε εκπαίδευση ταιριαστή σε γαλαζοαίματο. Όλως περιέργως όμως ο πατέρας του δεν έτρεφε μεγάλες φιλοδοξίες για τον δευτερότοκο Όθωνα, και όπως θα δούμε είχε τους λόγους του. Η εκπαίδευση του νεαρού Όθωνα είχε ανατεθεί σε έναν φανατικό και σχολαστικό καθολικό ιερωμένο, ονόματι Oetel, από τον οποίο μυήθηκε στο καθολικό δόγμα και στην θεοκρατική αντίληψη των εγκοσμίων. Ο Κωνστ. Παπαρηγόπουλος στην «Ιστορία του ελληνικού έθνους» κάνει μια σημαντική παραδοχή. Ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδας δεν ήταν ιδιαίτερα έξυπνος, μάλλον βραδύνους. Τον χαρακτηρίζει «κληρονομικώς μη απολύτου αρτιότητος». Πράγματι στο ιστορικό της οικογένειας του Όθωνα, υπήρχαν περιπτώσεις συγγενών του, όπως του αδερφού του Μαξιμιλιανού Α΄, που πέθαναν τρελοί. Ο  Όθωνας μπορεί να μην διεγνώσθη με παρόμοια πάθηση, αλλά στα 14 του είχε επισκεφθεί το Λιβόρνο για κούρα του νευρικού του συστήματος, ενώ πολλές φορές στην αρχή της βασιλείας του εν Ελλάδι πάθαινε νευρικές κρίσεις. Το γεγονός αυτό θορύβησε την αυλή του και τρεις συμπατριώτες του αυλικοί συντάξανε ένα πιστοποιητικό στο οποίο ούτε λίγο, ούτε πολύ βγάζανε τον Όθωνα βλάκα και ανίκανο! Ο προσωπικός γιατρός του Όθωνα, Βίμπμερ, ο γραμματέας του βαρόνος Στέγκελ  και ο αντισυνταγματάρχης Λεμάιρ, μόνο τυχαίοι δεν μπορούν να χαρακτηριστούν… Σε αυτούς προστέθηκαν λίγο αργότερα και ο κόντες Σαπόρτας καθώς και ο βαρόνος  Χουνολστάην. Όπως σημειώνεται στο πιστοποιητικό βλακείας «…η πνευματική κατάστασις της Αυτού Μεγαλειότητος του Βασιλέως Όθωνος όχι μόνον εξακολουθεί να είναι η ίδια, αλλά αντιθέτως εχειροτέρευσε. […] η αδυναμία της Α.Μ. να συγκεντρωθή είναι φανερά από την ανικανότητα του να διαβάση ο,τιδήποτε με κάποιαν συνεχή χρονική διάρκειαν και γίνεται αιτία να μην ημπορή ευκόλως να κατανοήση. […] η σημερινή πνευματική κατάστασίς του κάνει εξαιρετικά δύσκολον δι΄ αυτόν, ακόμη και με τη βοήθεια και τας οδηγίας είτε ενός είτε περισσοτέρων αξιόπιστων συμβούλων, να αναλάβη τα ηνία της κυβερνήσεως και αυτό μερικώς οφείλεται εις την μικρόλογον και περίφοβον διερεύνησιν κάθε προβλήματος προτού δυνηθή να λάβη αποφάσεις. […] Όλα αυτά κάνουν τον βασιλέα- με την επιμονή του να εξετάζη και τας ελαχίστους λεπτομερείας- να μην ημπορή να διακρίνει το κύριον θέμα». Μάλιστα αντίγραφα εστάλησαν και στον Λουδοβίκο αλλά και στην αγγλική κυβέρνηση, χωρίς κανείς να διαμαρτυρηθεί ή να διαψεύσει κάτι από αυτά, γεγονός που ενισχύει την αυθεντικότητα των ισχυρισμών των συντακτών. Θα μπορούσε να αποδώσει κανείς το πιστοποιητικό σε αντιοθωνικούς κύκλους, αλλά το πλήθος των μαρτυριών σχετικά με τη νοητική επάρκεια του μονάρχη, που περιλαμβάνει και φιλοοθωνικούς, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αμφισβήτησης των αναφερομένων σε αυτό.  Το σκάνδαλο ξέσπασε όταν αντίτυπο του πιστοποιητικού έφτασε στα χέρια της αγγλικής εφημερίδας «Morning Chronicle». Μετά από αυτό οι συντάκτες του πιστοποιητικού αναγκάστηκαν με επιστολή τους στην εφημερίδα στις 11 Ιουλίου 1839 να ανασκευάσουν. Η ζημιά όμως είχε γίνει. Ο Ανδρέας Σκανδάμης στο βιβλίο του «Σελίδες πολιτικής ιστορίας και κριτικής» αναφέρει σχετικά με την διάψευση «… Δεν διεψεύδετο εν αυτή το ότι υπέγραψαν αποδεικτικόν πνευματικής ανικανότητος του Όθωνος, αλλά ότι απλώς δεν εξεφράσθησαν ότι ο Βασιλεύς ήτο ανίκανος εις το κυβερνάν. Υποκρισία αφελής και αδεξία…»

Όθωνας και Αμαλία
Όθωνας και Αμαλία

Τον Αύγουστο του 1860 μια ελληνική εφημερίδα «Το μέλλον της Πατρίδος», σκάρωσε το προφίλ του βασιλιά, χωρίς να τον ονομάζει αλλά τον φωτογράφιζε εμφανώς: «…οι βλάκες παρουσιάζουν διαφόρους φυσικάς και διανοητικάς ελλείψεις, ως βαρηκοΐαν, η οποία αυξάνει με την ηλικίαν […] Η βλακεία εις πολλά μέρη είναι ενδημική, π.χ. εις διαφόρους πόλεις των Γερμανικών κρατών. Πολλοί βλάκες υπήρξαν ωραίοι και δι΄ αυτό ήσαν πλέον επικίνδυνοι εις την κοινωνίαν. Άλλοι επίσης είναι δύσπιστοι, σχολαστικοί, κάμνουν τον ενάρετον και ζητούν να φαίνονται δίκαιοι και ευσεβείς. Όσον δια τα λουτρά, ζήτημα είναι αν ωφελούν εις την θεραπείαν της βλακείας».  Ο Όθωνας ήταν κληρονομικά βαρήκοος, ενώ συχνά πήγαινε στο εξωτερικό για ιαματικά λουτρά… Ακόμη και υπουργοί του Όθωνα, όπως ο Παναγιώτης Χαλκιόπουλος, σημείωναν : «Ο βασιλεύς εκ φύσεως ήτο δύσνους, πείσμων και αυτάρχης, ασυμβίβαστος επομένως με τον χαρακτήρα του έθνους…» , ο δε Αναστάσιος Βυζάντιος, που συνέγραψε και μια νεκρολογία για τον Όθωνα γράφει στη εφημερίδα του «Νέα Ημέρα»: «Το ήμισυ του βίου αυτού διήρχετο σχεδιάζων και το έτερο ήμισυ απορών. Τους πάντας εφοβείτο, ουδένα ηγάπησε και μόλις ετίμησε δυο ή τρεις». Ο δε πρεσβευτής της Γαλλίας στην Αθήνα, M.Thouvenel, δίνει μια, όχι και τόσο κολακευτική, εικόνα για το πρόσωπο του βασιλιά. «Είναι σχεδόν αδύνατο να κρατήσει κανείς τη σοβαρότητα του μπροστά στη Μεγαλειότητά του. Αντί να μιλάει, καταπίνει με μεγάλη δυσκολία το σάλιο του, για πέντε ολόκληρα λεπτά, πριν ξεστομίσει τη φράση του».

Όθωνας
Όθωνας

Τα περισσότερα στοιχεία σχετικά με την διανοητική ικανότητα του Όθωνα είναι συντριπτικά… εναντίον του. Μπορεί να μην ήταν αυτό που ο λαός λέει «εντελώς βλάξ», αλλά για τη θέση του βασιλιά ενός κράτους και η λίγη βλακεία δύναται να αποβεί  καταστροφική… Το κυριότερο ελάττωμα του φαίνεται να ήταν η υπερβολική σημασία που έδινε σε άσχετες λεπτομέρειες, δείγμα αδυναμίας ενός νου που δεν μπορεί να διακρίνει την γενικότερη εικόνα, γεγονός που είχε σοβαρότατες συνέπειες στη λειτουργία του κράτους. Ο Ι. Σπηλιωτάκης, που εγκωμιάζει γενικώς τον Όθωνα,  σημειώνει χαρακτηριστικά ότι: «εσκωτίζετο προσκολλώμενος, όσον δεν έπρεπεν, εις τας τελευταίας λεπτομερείας και, συγχέων τας ιδέας του, τον εστέρει της αναγκαίας πρωτοβουλίας και ετοιμότητος εν τοις κρίσιμοις περιστάσεσι…». Οι υμνητές του Όθωνα, από αυλοκόλακες και πολιτικάντηδες μέχρι καριερίστες αξιωματούχοι και ακαδημαϊκοί της περιόδου, προβάλλουν κάποια προτερήματα του χαρακτήρα του, όπως την εργατικότητά του, την αγάπη του προς την Ελλάδα (προσοχή, όχι στους Έλληνες…) ή την καλοσύνη του, προτερήματα όμως που ακυρώνονταν από την αμβλύνοια που γενικά χαρακτήριζε τον Όθωνα. Ακόμη και ο ίδιος ο πατέρας του, Λουδοβίκος, σε γράμματα που του έστελνε τον παρακινούσε και τον συμβούλευε, ήδη από το 1834 «… Άντλησε δυνάμεις, έχε θάρρος, υπερνίκησε τον φοβερόν σκεπτικισμόν και την αθεράπευτον αναποφασιστικότητά σου»  και πάλι το 1838  «… απομένει ακόμη να υπερνικήσεις την αναποφασιστικότητά σου. Μη χάνεσαι εις λεπτολογίας». Ακριβώς επειδή έχουμε να κάνουμε με ένα απολυταρχικό καθεστώς, τουλάχιστον μέχρι και την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, είναι εξόχως αποκαλυπτικό το νοητικό προφίλ του ανθρώπου που καθόρισε τη μοίρα του τόπου μας για περίπου 30 χρόνια. Από νωρίς λοιπόν το ελληνικό κράτος παραδόθηκε στα χέρια ενός ανίκανου νοητικά ηγεμονίσκου, που κατέστη έρμαιο στις ορέξεις και στις έριδες των Μεγάλων Δυνάμεων. Άλλωστε, ο σχεδιασμός των ισχυρών της εποχής σε καμία περίπτωση δεν προέβλεπε τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου και ισχυρού κράτους στο μαλακό υπογάστριο του Μεγάλου Ασθενούς, αλλά μάλλον ενός, άμεσα ελεγχόμενου από την Αγγλία ως επί το πλείστον, προτεκτοράτου. Η επιλογή του άβουλου Όθωνα «ταίριαξε γάντι» στους μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς της Γηραιάς Αλβιόνας.

Ο Όθων-Φρειδερίκος-Λουδοβίκος. (1 Ιουνίου 1815 - 26 Ιουλίου 1867), ήταν Πρίγκιπας της Βαυαρίας και πρώτος Βασιλιάς του Βασιλείου της Ελλάδος, με τον επίσημο τίτλο «Βασιλεύς της Ελλάδος».
Ο Όθων-Φρειδερίκος-Λουδοβίκος. (1 Ιουνίου 1815 – 26 Ιουλίου 1867), ήταν Πρίγκιπας της Βαυαρίας και πρώτος Βασιλιάς του Βασιλείου της Ελλάδος, με τον επίσημο τίτλο «Βασιλεύς της Ελλάδος».

Διαβάστε:  «Όθωνας, η μοναρχία», Δημ. Φωτιάδη, εκδ. Σ. Ι. Ζαχαρόπουλου.

«Ιστορία του ελληνικού έθνους», τομ. 9, Κ. Παπαρηγόπουλου- Π. Καρολίδη- Γ.  Αναστασιάδη, εκδ. Αλέξανδρος.

Δείτε ακόμη:

  • Καθημερινή σκηνή ελληνικής οικογένειας επί τουρκοκρατίας9 Αυγούστου 2016 Συνύπαρξη αλά Τούρκα… (0)
    Η αυτοδιοίκηση της Στερεάς Ελλάδας είχε γενικά τα ίδια χαρακτηριστικά με της Πελοποννήσου. Και εδώ υπάρχουν κοτζαμπάσηδες και επαρχιακές συνελεύσεις, αλλά ποτέ δεν έφτασε στο επίπεδο της […]
  • Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς (2 Ιανουαρίου 1787 - 25 Σεπτεμβρίου 1849) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός, ηγέτης στην Ελληνική Επανάσταση του 18211 Ιουνίου 2017 Οι «φιλορθόδοξοι» Ναπαίοι (0)
    Η «ρωσική επικουρία», όπως αναφέρει και ο Μπ. Άννινος, ήταν η ψυχή του ρωσικού «κόμματος».
  • 3 Απριλίου 2013 Ο εμφύλιος της Γιουγκοσλαβίας (1990-1995) (5)
    Ο εμφύλιος της Γιουγκοσλαβίας (1990-1995) Γράφει ο Μανόλης Πλούσος Ο Josip Broz Tito αφήνει την τελευταία του πνοή στις 4 Μάη του 1980. Η Γιουγκοσλάβοι συντετριμμένοι αποχαιρετούν […]
  • Breguet 14 της στρατιωτικής αεροπορίας στη Μικρά Ασία28 Αυγούστου 2013 Η μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922) (0)
    Η μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922) Γράφει ο Μανόλης Πλούσος Στις 30 Οκτωβρίου 1918 υπογράφεται μεταξύ των συμμάχων νικητών του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου (Entente) και της Οθωμανικής […]
  • Θοδωρής Κολοκοτρώνης - πίνακας του Θεόφιλου14 Νοεμβρίου 2016 Ο Λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα (2)
    Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας […]
  • Greece Expiring on the Ruins of Missolonghi by Eugène Ferdinand Victor Delacroix8 Μαΐου 2014 Η δυσκολία να είσαι Έλληνας (1)
    Στη διάρκεια της τουρκοκρατίας η Εκκλησία έκανε καλά τη δουλειά της από εκκλησιαστική άποψη. Και έκανε πολύ καλά που έκανε καλά τη δουλειά της. Αλλά είναι τερατώδες να βαφτίζουμε εθνικό […]
  • Η επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου. Διακρίνεται έφιππος ο Δημήτριος Καλλέργης (Συλλογή Λ. Ευταξία, Αθήνα)2 Ιουνίου 2013 Η εισαγωγή του βασιλευόμενου κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα (0)
    Η εισαγωγή του βασιλευόμενου κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα Το φεγγάρι κομμάτια κι ο ήλιος μισός, Κύριε ελέησον! Ποιος νόμος παρανόμως μου κρύβει το φως; Δεν έχω μέσον! Δήμος […]
  • Ο Χαρίλαος Τρικούπης στο βήμα της Βουλής29 Μαρτίου 2013 Ο Εμμανουήλ Ροΐδης και Η Πολιτική εν Ελλάδι ρητορεία (0)
    Ο κ. Δεληγεώργης θα ηρίστευε βεβαίως από του βήματος, αν δεν επροτίμα ως ο Κορμενίνος τον κάλαμον του λόγου, έχων ίσως ύπ’ όψιν το «verba volant, scripta manent». Πάν­τες γνωρίζουσιν ότι ο […]
  • Γελοιογραφία εποχής20 Απριλίου 2013 «Κυάμων απέχεσθε» (0)
    «Κυάμων απέχεσθε» Γράφει ο Δημήτρης Τζήκας Η φράση  «κυάμων απέχεσθε» αποδίδεται στον μυστηριώδη  Πυθαγόρα και σημαίνει κατά λέξη  «να απέχετε από τα κουκιά». Ξέρουμε ότι τα […]
  • Η υποψηφιότητα Τσίπρα και η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ οδηγούν σε έναν αναπροσανατολισμό της συζήτησης για την Ευρώπη, θυμίζοντας ότι η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη είτε θα αλλάξει είτε θα διαλυθεί με τον πιο δραματικό τρόπο. Οι φιλοευρωπαίοι με τον Τσίπρα, οι αρνητές της Ευρώπης με τους νεοφιλελεύθερους18 Μαρτίου 2014 Νίκος Θεοτοκάς: Ο ΣΥΡΙΖΑ ωριμάζει βιαίως (0)
    «Η ανανεωτική Αριστερά είναι ο μόνος πολιτικός οργανισμός στη χώρα μας που έχει τολμήσει, δεκαετίες τώρα, να ανοίξει τα ντουλάπια με τους σκελετούς και να βγάλει στο φως τα δικά της […]
  • Και ξαφνικά εμείς οι φιλόλογοι, η ελίτ του σχολείου, οι θεματοφύλακες της ελληνικής παιδείας, συνειδητοποιήσαμε ότι εν τέλει μπορεί και να μην είμαστε τόσο απαραίτητοι στο σχολείο της αποικίας Ελλάδα και ότι υπάρχουν κι άλλοι που μπορούν να διδάξουν τα πολυπληθή και πολυποίκιλα διδακτικά μας αντικείμενα.7 Ιουλίου 2013 Φιλόλογε, πολύ ἀργά γιά δάκρυα; (1)
    Φιλόλογε, πολύ ἀργά γιά δάκρυα; Γράφει ο Τάσος Χατζηαναστασίου* Και ξαφνικά εμείς οι φιλόλογοι, η ελίτ του σχολείου, οι θεματοφύλακες της ελληνικής παιδείας, συνειδητοποιήσαμε ότι εν […]
  • Με τη χαρακτηριστική προσωνυμία κουτσαβάκης, ή και κουτσαβάκι (το), (πληθυντικός: κουτσαβάκηδες ή κουτσαβάκια) φέρονταν στη Παλιά Αθήνα, περί το τέλος της Βασιλείας του Όθωνα και αρχές της Βασιλείας του Γεωργίου του Α΄ διάφοροι επιδεικνυόμενοι ως δήθεν παλληκαράδες, κοινώς "ψευτόμαγκες".27 Ιουνίου 2013 Πώς βγήκε η φράση «Απλώνει το ζωνάρι του για καβγά» (0)
    Πώς βγήκε η φράση «Απλώνει το ζωνάρι του για καβγά» Γράφει ο Ερανιστής Κουτσαβάκηδες ή κουτσαβάκια λέγανε τους μάγκες της παλιάς Αθήνας, την εποχή της Βασιλείας του Όθωνα (1840 […]
  • Φώτης Κόντογλου: «Αρματολοί και Κλέφτες», 194826 Ιουνίου 2013 Ο νόμος των κλεφτών (0)
    Όπως έχει και η εντιμότης τους νόμο, οπού ο κλέφτης να προσκηνάγη, ό,τι πάρει να το δόση, έτσι έχομε και εμείς (οι κλέφτες) νόμο, οπού όποιον πιάσομε τα ό,τι έκαμε να πλερώση…. Όμως σας […]
  • Όποιος πλήρωνε, είχε σχολείο. Απλώς το σχολείο, φανερό πάντα, δεν ήταν είδος πρώτης ανάγκης. Επειδή λοιπόν τα λίγα κολλυβογράμματα τα ήξεραν οι ιερείς, εύκολα ταυτίστηκε η εκκλησία και το μοναστήρι με το σχολειό.8 Νοεμβρίου 2015 Το (ανύπαρκτο) κρυφό σχολειό (5)
    Όποιος πλήρωνε, είχε σχολείο. Απλώς το σχολείο, φανερό πάντα, δεν ήταν είδος πρώτης ανάγκης. Επειδή λοιπόν τα λίγα κολλυβογράμματα τα ήξεραν οι ιερείς, εύκολα ταυτίστηκε η εκκλησία και το […]
  • Το Υγειονομείο στη Λευκάδα,πίνακας του J. Cartwright, 182130 Ιουνίου 2013 Επιστολές κλεφτών και ο Νενέκος (0)
    Στα τέλη του 18ου αιώνα, παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης, δρούσαν στον ελλαδικό και τον ευρύτερο βαλκανικό χώρο πλήθος ενόπλων ομάδων, οι οποίες αποτελούνταν συνήθως από χριστιανούς […]
  • Ο Νίκος Σβορώνος έγραψε τη μελέτη του «Το ελληνικό έθνος: Γένεση και διαμόρφωση του νέου Ελληνισμού», στα μέσα της δεκαετίας του 196026 Μαρτίου 2015 Οι περιπέτειες της ελληνικής συνείδησης (0)
    Γραμμένη στα μέσα της δεκαετίας του 1960 η μελέτη του Νίκου Σβορώνου Το ελληνικό έθνος: Γένεση και διαμόρφωση του νέου Ελληνισμού παρέμεινε ανέκδοτη επί τέσσερις δεκαετίες για να εκδοθεί […]
  • Louis Dupré, Photo Pikos from Souli. Σουλιώτης21 Οκτωβρίου 2014 Αρβανίτες: Οι Δωριείς του Νέου Ελληνισμού (7)
    Αρβανίτες: Οι Δωριείς του Νέου Ελληνισμού Κείμενο: Βασίλης Ραφαηλίδης Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Έθνος (17.5.87) ΜΙΑ σειρά κειμένων για τους 'Ελληνες και την ελλη­νικότητα που […]
  • Παλιά ταχυδρομική κάρτα με την πλατεία της Κοζάνης30 Αυγούστου 2014 Ιστορία της Κοζάνης: Επίσκοπος Βενιαμίν. Φιλική Εταιρεία. Εκστρατεία κατά του Αλή πασά (1)
    Περί τα τέλη του 1819, η Σουλτανική κυβέρνηση έλαβε γνώση των ενεργειών του Αλή πασά, ο οποίος ετοίμαζε σοβαρό κίνημα· ξύπνησε δε από τον λήθαργο, και απέσυρε την εμπιστοσύνη που είχε […]

2 Σχόλια

  1. Pingback: Όθων, ο βραδύνους… « απέραντο γαλάζιο

  2. Pingback: Όθων, ο βραδύνους… | crockorozistas

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.