17 Δεκεμβρίου 2014 at 23:34

Τάσος Λειβαδίτης: Νυχτερινός άνεμος και άλλα ποιήματα

από

Τάσος Λειβαδίτης: Νυχτερινός άνεμος και άλλα ποιήματα

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΑΝΕΜΟΣ

Κάποτε θα εγκαταλείψω όλες τις προσδοκίες μου για να γεννηθεί

ένας λόγος αληθινός

οι νύχτες μου αγρύπνησαν πάνω στο στήθος των αγαλμάτων

κι άξαφνα ένας τρελός φώναζε κι έβγαινε ο κούκος του φεγγαριού

είμαι λυπημένος σαν μια μικρή άρρωστη που της αρνήθηκαν τον

κήπο

και φυσικά ερχόταν από πολύ μακριά όπως κάθε κίνδυνος

ενώ το γέλιο της γυναίκας κελάρυζε απαλά σαν βυζαντινό τροπά-

ριο

παιδικές ικασίες γραμμένες στον άνεμο

ω λησμονιά…

ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

Οι νύχτες του χειμώνα μεγαλώνουν κλέβοντας τις έγνοιες της μέ

ρας

ο ποιητής χάνεται για μια λέξη, οι εραστές για μιαν απάντηση

οι αιχμάλωτοι απελευθερώνονται μ’ έναν μονάχα πυροβολισμό

το ουράνιο τόξο είναι η παράξενη αλληλογραφία ανάμεσα σε δυό

καταφρονεμένους

ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

Έτσι από όνειρο σε όνειρο έφτασα κάποτε στη ζωή μου.

Κουβαλούσα τα χειρόγραφα μιας μεγάλης εποχής, πήγαινα να τα

θάψω στον Ειρηνικό.

Τώρα με μια παλιά ρομβία προσπαθώ να ξαναφέρω πίσω τα χρόνια,

αλλά δυσκολεύομαι και προσθέτω και λίγο αλκοόλ,

μια γυναίκα θηλάζει το μωρό της μες στο γαλάζιο απόβραδο –

κάποτε θα σκοτωθώ και θ’ ακουστεί ο θείος λόγος.

Ο ΜΟΥΣΙΚΟΣ

……Συχνὰ τὴ νύχτα, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, ἔφτανα σὲ μιὰ ἄλλη πόλη, δὲν ὑπῆρχε παρὰ μόνο ἕνας γέρος, ποὺ ὀνειρευόταν κάποτε νὰ γίνει μουσικός, καὶ τώρα καθόταν μισόγυμνος μὲς στὴ βροχὴ – μὲ τὸ σακάκι τοῦ εἶχε σκεπάσει πάνω στὰ γόνατα τοῦ ἕνα παλιό, φανταστικὸ βιολί, «τὸ ἀκοῦς;» μοῦ λέει, «ναί, τοῦ λέω, πάντα τὸ ἄκουγα»,
……ἐνῷ στὸ βάθος τοῦ δρόμου τὸ ἄγαλμα διηγόταν στὰ πουλιὰ τὸ ἀληθινὸ ταξίδι.

ΛΥΚΟΦΩΣ

Κάποτε θα σου διηγηθώ όλες τις λεπτομέρειες της ζωής σου, αλλά εσύ δε θα τις γνωρίζεις, κι άλλοτε σε μια πάροδο ή σ΄ένα καφενείο βλέπεις πρόσωπα για πρώτη φορά κι όμως νιώθεις ότι έζησες πολύν καιρό μαζί τους, σε ποιάν άλλη ζωή τάχα ή στη μοναξιά του φθινόπωρου ή μες στ΄όνειρο για έναν κόσμο ωραιότερο – μην παραξενεύεσαι λοιπόν που έμεινα τόσο νέος: εγώ δεν είχα ιστορία όπως και τα ωραία λόγια που τα βρίσκουμε όταν είναι πλέον αργά

κι αυτές οι πορφυρές ανταύγειες του δειλινού στο βάθος σαν τις πυρκαγιές σε μια παλιά, χαμένη εξέγερση, τι έγινε; κανείς δεν επέζησε για να μαρτυρήσει – δίκαιη ώρα του λυκόφωτος όταν πλανιόμαστε σε προκυμαίες ή ουρανούς, ώρα που σταματάμε άξαφνα στη σκάλα και κοιτάζουμε το αινιγματικό παρελθόν, ενώ από κάπου ακούγεται μια μελωδία παιδική ξεχασμένη, σαν ένας άγγελος που έχασε το δρόμο του –

ζούμε σ’ ένα ανεξιχνίαστο όνειρο απ’ όπου δε θα βγούμε παρά για ν αγκαλιάσουμε, σαν μόνη εξήγηση, τη σιωπή…

***

Τα ποιήματα επιλέχθηκαν από εδώ:

Τάσος Λειβαδίτης, Ὁ μουσικός, ἀπὸ τὴ συλλογὴ Νυχτερινὸς ἐπισκέπτης (1972), ἑνότητα, Διασπορά, Τόμος 2 τῆς τρίτομης ἔκδοσης τοῦ Κέδρου.

Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση, εκδ. Κέδρος, τόμος 3ος.

(Εμφανιστηκε 2.900 φορές, 1 εμφανίσεις σήμερα)

Δείτε ακόμη:

Leave a Reply

avatar

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

  Εγγραφή  
Ενημέρωση όταν