27 Νοεμβρίου 2014 at 23:03

Σχηματοποιώντας τον άνθρωπο που ο Καμύ θα ονόμαζε ξένο ή αλλιώς «Ουδέν Νεότερον από το Δυτικόν Μέτωπον»

από

Σχηματοποιώντας τον άνθρωπο που ο Καμύ θα ονόμαζε ξένο ή αλλιώς «Ουδέν Νεότερον από το Δυτικόν Μέτωπον»  

 All Quiet On The Western Front
All Quiet On The Western Front

Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Το «Ουδέν Νεότερον από το Δυτικόν Μέτωπον» του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ θεωρείται ίσως το κλασικότερο πολεμικό μυθιστόρημα. Τοποθετημένο στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο δεν προβαίνει σε κοινότοπες λογοτεχνικές υπερβολές για να τονίσει την κτηνωδία, ούτε σε συμβολισμούς του τύπου «στα χαρακώματα φύτρωσε ένα λουλούδι» σχηματοποιώντας την ελπίδα. Απλώς περιγράφει. Περιγράφει ασφυκτικά κι επώδυνα μια καθημερινότητα που διαμορφώνεται με ακρίβεια και υπόκειται σε συγκεκριμένους νόμους σκληρότητας μέχρι που τελικά διεκδικεί το δικό της μερίδιο σ’ αυτό που λέμε φυσιολογικό. Ο καθημερινός παραλογισμός γίνεται οπτική του κόσμου, αφού η παραφροσύνη εκμηδενίζει κάθε παρελθόν φτάνοντας στα όρια της αιωνιότητας. Σχεδόν κανείς δεν θυμάται τον εαυτό του πριν τον πόλεμο. Σχεδόν κανείς δεν ονειρεύεται τι θα κάνει μετά τον πόλεμο. Αντίθετα, όλοι βυθίζονται όλο και περισσότερο στη φρενίτιδα, ώσπου τα πάντα χάνουν κάθε σημασία. Το προσωρινό είναι η μόνη αλήθεια. Το παρόν αδιαπραγμάτευτο μέλλον. Οι απάνθρωπες σκηνές που εκτυλίσσονται λειτουργούν σχεδόν νομοτελειακά. Έτσι χάνεται κάθε αγανάκτηση. Οι στρατιώτες δεν μισούν ούτε τους εχθρούς, ούτε τους διοικητές τους, ούτε την πατρίδα που τους οδήγησε εκεί, ούτε καν την ιστορική συγκυρία που τους εξαθλίωσε. Συμπεριφέρονται τυπικά, σχεδόν μηχανιστικά αντέχοντας τα πάντα. Τα ποντίκια που περπατάνε τις νύχτες πάνω τους και τους τρων το ψωμί, τις οβίδες, τους καθημερινούς θανάτους των συντρόφων τους, τα πάντα. Ακόμα και οι συγκινήσεις που μοιραία προκύπτουν από την ανθρώπινη απώλεια είναι τόσο παροδικές, τόσο αυτονόητα φευγαλέες που περισσότερο οξύνουν την κενότητα, παρά επαναφέρουν την ανθρώπινη οπτική. Ταυτόχρονα όμως, σαν από θαύμα, αποθεώνεται η συντροφικότητα που αποκτά διαστάσεις μεγαλείου. Όταν οι χαρακτήρες του Ρεμάρκ βρίσκονται στο στρατιωτικό νοσοκομείο μπροστά στα κρεβάτια των ετοιμοθάνατων  συντρόφων τους νιώθουν οδύνη που δεν μπορεί να εκφραστεί και μοιραία αποσιωπάται. Όταν ο στρατιώτης αρπάζει τις μπότες του ετοιμοθάνατου φίλου του, γιατί είναι πιο ζεστές από τις δικές του, δεν βεβηλώνει το νεκρό. Απλώς υπακούει σε μια άλλη ηθική που μόνο η συντριβή μπορεί να οριοθετήσει. Τη λογική της επιβίωσης που μόνο με την ψυχρότητα μπορεί να εκδηλωθεί. Τη λογική του θανάτου που διαρκώς κρέμεται πάνω από τα κεφάλια όλων. Τη λογική της ασφυκτικής προσωρινότητας.

Η διαρκής αίσθηση του θανάτου κάνει τις στιγμές να παίρνουν τεράστιες διαστάσεις. Κάνουν το χρόνο να διαρκεί χωρίς καμία λογική. Κάνουν τα πάντα θεόρατα κι ως εκ τούτου απολύτως μηδαμινά, αφού μέσα στον παροξυσμό του παραλόγου η υπερμεγέθυνση παίρνει αντίστροφες διαστάσεις καθηλώνοντας τα πάντα στη μηδαμινότητα. Αφού ο θάνατος είναι συνέχεια δίπλα, τα πάντα ακυρώνονται, αλλά με κάποιο ιδιόμορφο τρόπο που δεν ταυτίζεται με τον συναισθηματικό ακρωτηριασμό. Οι στρατιώτες μπορεί να ρισκάρουν τη ζωή τους για να σώσουν ένα σύντροφο, αλλά, είτε το πετύχουν είτε όχι, αμέσως μετά θα φάνε την κονσέρβα τους σαν να μη συνέβη τίποτε. Μόνο οι νέοι ταράζονται, ώσπου κι αυτοί σιγά – σιγά συνηθίζουν. Δεν παρακολουθούμε τον αμοραλισμό που ονομάζουμε πολεμική αποκτήνωση, παρακολουθούμε κάτι βαθύτερο και πιο ρεαλιστικό, την απάθεια. Απάθεια που από ένα σημείο και μετά μεταδίδεται και στον αναγνώστη που συνειδητοποιεί το μέγεθος της φρίκης μετά την ανάγνωση του βιβλίου. (Η ανάμνηση του βιβλίου είναι πιο οδυνηρή από την ανάγνωσή του). Ακριβώς με την ίδια ψυχολογία κινούνται και οι χαρακτήρες του μετώπου, που βιώνουν το παράλογο με φυσικότητα και που μόνο αν επιβιώσουν θα συνειδητοποιήσουν το μέγεθός του. Με δυο λόγια, φτάνουμε στη μεγαλύτερη αλήθεια, που δεν είναι το παράλογο του πολέμου, ούτε της αναντίρρητης κτηνωδίας, αλλά το παράλογο της ίδιας της ανθρώπινης συμπεριφοράς που τελικά προσαρμόζεται σε όλα, διατηρώντας όμως μια αξιοπρέπεια που μόνο το παράλογο μπορεί να εξηγήσει. Γι’ αυτό το Ρεμάρκ δεν τον ενδιαφέρουν οι ηρωισμοί, ούτε οι εξάρσεις και οι υψηλοί τόνοι, γιατί ξέρει καλά ότι στα χαρακώματα δεν υπάρχει τίποτε πιο ηρωικό από την ίδια την επιβίωση.

 All Quiet On The Western Front
All Quiet On The Western Front

            Η ψυχολογία του εφήμερου απαξιώνει κάθε αιωνιότητα και με τον τρόπο αυτό μετουσιώνεται σε κάτι – σχεδόν αποκρουστικά – ξένο. Η ανθρώπινη συμπεριφορά, αυστηρά προσανατολισμένη στο μέλλον – γεγονός επίσης παράλογο, αφού ποτέ δεν υπολογίζει το φθαρτό της υπόστασής της – αδυνατεί να αντιληφθεί το βάρος της καθημερινότητας του θανάτου. (Εξάλλου η ύπαρξη απομακρύνει το θάνατο). Όταν όμως ο θάνατος νοηματοδοτεί την ύπαρξη τότε όλα αναποδογυρίζουν φέρνοντας στο φως την οπτική της αποστασιοποίησης, δηλαδή της κτηνώδους ουδετερότητας που δεν μπορεί παρά να είναι τυφλή. Μέσα σε βουνά φρικαλεότητας ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ευτυχισμένος όταν αποκτά τα τσιγάρα της ημέρας. Το σήμερα αναδεικνύεται σε μοναδική δύναμη της ανθρώπινης δράσης, αφού το αύριο μπορεί και να μην υπάρχει. Η ματαίωση του αύριο δεν είναι παρά η αποστασιοποίηση από τη ζωή, η απονέκρωση. Γι’ αυτό τελικά όλοι αδιαφορούν για τη ζωή τους. Γι’ αυτό όλοι, επί της ουσίας, αδιαφορούν για το τέλος του πολέμου. Γι’ αυτό αδιαφορούν παντελώς για τη νίκη ή την ήττα του στρατού τους. Όλα γίνονται μάταια και συνεπώς δεν μπορούν παρά να έχουν διεκπεραιωτικό χαρακτήρα. Παρακολουθούμε την ομαδική παραίτηση που όμως δεν απαξιώνει αλλά νοηματοδοτεί κάθε δραστηριότητα. Σαν σύμπτωμα μαζικής αυτοκτονίας, που σε πείσμα κάθε λογικής, όχι μόνο δεν εκδηλώνεται, αλλά προστατεύει την ύπαρξη. Όταν ο κεντρικός χαρακτήρας – στρατιώτης σκοτώνει τον πρώτο εχθρό νιώθει οδύνη χωρίς προηγούμενο. Σκέφτεται την οικογένεια του νεκρού με αφόρητες τύψεις. Υπόσχεται ότι με το τέλος του πολέμου θα τους βοηθήσει οικονομικά. Προβαίνει σε οποιαδήποτε παράλογη σκέψη προκειμένου να εξαγοράσει τις ενοχές. Ανοίγει το πορτοφόλι του νεκρού και βλέπει οικογενειακές φωτογραφίες. Ανακαλύπτει ότι ο νεκρός ήταν τυπογράφος. Υπόσχεται στον εαυτό του ότι θα γίνει κι ο ίδιος τυπογράφος. Η συναισθηματική έξαρση φτάνει στην τρέλα. Όμως αμέσως μετά περιγράφει την επόμενη μέρα: «Έχω εξαντληθεί πολύ και πεινώ. Αυτό που έγινε χθες είναι για μένα κάτι θολό, σαν την ομίχλη. Δεν έχω καμιά ελπίδα να βγω από δω. ……….Δεν σκέφτομαι τον πεθαμένο. Μου είναι ολωσδιόλου αδιάφορο. Ξαφνικά με πιάνει ο πόθος για τη ζωή κι όλα τα’ άλλα που είχα σκεφτεί πάνε, χάθηκαν. Μουρμουρίζω ότι θα κρατήσω το λόγο μου, αλλά το ξέρω ότι δεν είναι αλήθεια». (Σε λίγο ακόμη κι αυτός ο πόθος για ζωή θα γίνει λέξη χωρίς περιεχόμενο). Και μετά από λίγες ώρες, όταν συζητά με τους συντρόφους το θέμα του νεκρού τυπογράφου, απαλλάσσεται από κάθε ενοχή τόσο φυσικά που το παράλογο παύει να αφορά την αιματηρή πραγματικότητα κι εντοπίζεται στην ίδια την αδικαιολόγητη ψυχολογική σύγχυση. «Τώρα, δεν μπορώ πια να καταλάβω τον εαυτό μου. Όλα τούτα γίνονται γιατί έμεινα λίγο περισσότερο με τον πεθαμένο. Στο κάτω – κάτω της γραφής ο πόλεμος είναι πόλεμος».

All Quiet On The Western Front
All Quiet On The Western Front

    Όταν παίρνει λίγες μέρες άδεια επιστρέφει στο σπίτι. Φυσικά, η ασφάλεια του παιδικού δωματίου και οι οικογενειακές ανέσεις δρουν ανακουφιστικά. Όμως, μέσα σε ελάχιστο χρόνο διαπιστώνει την κενότητα κάθε επικοινωνίας με τους γύρω του. Όλοι τον υποδέχονται σαν ήρωα κι αυτό βαθαίνει τη μοναξιά του. Τον ρωτούν για το μέτωπο, περιμένουν να ακούσουν ανδραγαθήματα και νίκες κι αυτό τον βουλιάζει στην έσχατη απελπισία. Η παντελής άγνοια όλων τον εξοργίζει. Μοιραία συγκρούεται. Φαίνεται απροσάρμοστος, αλλοπρόσαλλος. Οι γονείς του δεν τον αναγνωρίζουν. Είναι ξένος. Ολοκληρωτικά, αμετάκλητα, απελπιστικά, ξένος. Δεν μπορεί να ανεχθεί τις ελπίδες για την τελική νίκη. Δεν αντέχει τα μελλοντικά σχέδια των υπόλοιπων. Ουσιαστικά, παρακολουθούμε τη σύγκρουση της ηθικής της αιωνιότητας των πολλών με την ηθική της αυστηρής προσωρινότητας που εκφράζεται μόνο από έναν. Την οπτική της ζωής που γίνεται σμπαράλια πάνω στην οπτική του θανάτου. Της ελπίδας που κουρελιάζεται στη ματαιότητα. Κι όμως, δεν είναι ούτε ο κυνισμός, ούτε η συναισθηματική απονέκρωση που χωρίζει τους δύο κόσμους. Είναι η ίδια η συνείδηση της φθαρτότητας που διαχωρίζεται παρασάγγας απ’ αυτό που λέμε γνώση του θανάτου, και κάπως έτσι το έργο αποκτά βαθιά υπαρξιακές διαστάσεις. Η νέα αντίληψη του στρατιώτη φαίνεται παράλογη και δεν έχει άλλη επιλογή από την πραγμάτωση του ακατανόητου. Ο στρατιώτης ανυπομονεί τελικά να φύγει, να ξαναγυρίσει στο μέτωπο, στη δική του χειροπιαστή πραγματικότητα. Ο Ρεμάρκ, χωρίς να θεωρητικολογεί, κάνει απολύτως σαφή τη λογική του παραλόγου και ταυτίζεται μ’ αυτήν. Ο στρατιώτης έχει δίκιο. Ο στρατιώτης είναι ο παράλογος άνθρωπος. Όλοι αυτοί που βρίσκονται στα χαρακώματα μαζί του είναι οι άνθρωποι που ο Καμύ θα χαρακτήριζε ξένους. Ο αναγνώστης δεν έχει άλλη επιλογή από το να του συμπαρασταθεί ηθικά.

Όσο για τον Ρεμάρκ, αφού του τέλειωσε η θλίψη και η οργή και η οδύνη και το σάστισμα και η φρίκη και το πένθος για τον άνθρωπο, του έμεινε ένα τελευταίο καταφύγιο, η ειρωνεία. Η ειρωνεία του μόνιμου πολεμικού ανακοινωθέντος που είναι και ο τίτλος του βιβλίου: «Ουδέν Νεότερον από το Δυτικόν Μέτωπον». Ανακοινωθέν αδιαπραγμάτευτης επισημότητας, αφού όλα τείνουν στο μηδέν κι αυτό που μένει δεν είναι παρά οι τελευταίες σκέψεις του στρατιώτη: «Είμαι πια ήσυχος. Ας έρθουν οι μήνες και τα χρόνια. Δε θα μου πάρουν πια τίποτα. Είμαι τόσο ολομόναχος και τόσο απελπισμένος, που μπορώ να τα αντικρίζω όλα δίχως τρόμο…….».

Ο Έριχ Μαρία Ρεμάρκ[1] (Erich Maria Remarque), πραγματικό όνομα Έριχ Πάουλ Ρεμάρκ (Erich Paul Remark, 1898-1970) ήταν Γερμανός μυθιστοριογράφος
Ο Έριχ Μαρία Ρεμάρκ (Erich Maria Remarque), πραγματικό όνομα Έριχ Πάουλ Ρεμάρκ (Erich Paul Remark, 1898-1970) ήταν Γερμανός μυθιστοριογράφος
Οι φωτογραφίες είναι από εδώ: http://galleryhip.com/all-quiet-on-the-western-front-movie-ending.html

http://www.military-history.org

Δείτε ακόμη:

  • Ο Τζέιμς Τζόυς (James Augustine Aloysius Joyce, 2 Φεβρουαρίου 1882 - 13 Ιανουαρίου 1941) ήταν Ιρλανδός συγγραφέας και ποιητής. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους λογοτέχνες του 20ού αιώνα, δημιουργός του μυθιστορήματος Οδυσσέας (1922) και Finnegans Wake (1939). Παρά την καταγωγή του, έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εκτός Ιρλανδίας.18 Μαΐου 2013 Ο Τζαίημς Τζόυς, η πραγματικότητα και τα ομηρικά έπη (1)
    Ο Τζαίημς Τζόυς, η πραγματικότητα και τα ομηρικά έπη Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Το βιβλίο του Τζόυς «Οδυσσέας» πρωτοεκδόθηκε το Φεβρουάριο του 1922. Εξαιρετικά ογκώδες μυθιστόρημα (ο […]
  • Ο Καρλ Μαρξ στο χρονικό μιας δικτατορίας30 Σεπτεμβρίου 2013 Ο Καρλ Μαρξ στο χρονικό μιας δικτατορίας (0)
    Ο Καρλ Μαρξ στο χρονικό μιας δικτατορίας Γράφει ο Θανάσης Μπαντές            Το κείμενο του Μαρξ «Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» θεωρείται κλασικό, όχι μόνο ως πολιτική […]
  • Ο δούρειος ίππος (δούρειος=ξύλινος) στην ελληνική μυθολογία είναι κατασκευή εμπνευσμένη από τον Οδυσσέα, ένα ξύλινο άλογο-κρύπτη. Σκοπός του Οδυσσέα ήταν να παραπλανηθούν οι Τρώες και να το εκλάβουν ως δώρο και ως δείγμα καλής θελήσεως και ειρήνης από τους Αχαιούς.10 Οκτωβρίου 2013 Ο Θουκυδίδης, ο τρωικός πόλεμος και η έννοια του μύθου (3)
    Ο Θουκυδίδης, ο τρωικός πόλεμος και η έννοια του μύθου Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα ομηρικά έπη κινούνται περισσότερο στο μύθο παρά στην ιστορική […]
  • Κρατούμενοι του Έμπενζεε αμέσως μετά την απελευθέρωσή τους9 Απριλίου 2013 Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, το Μαουτχάουζεν και οι σύγχρονοι μετανάστες (3)
    Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, το Μαουτχάουζεν και οι σύγχρονοι μετανάστες Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Το Μαουτχάουζεν βρίσκεται στην Αυστρία και υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα στρατόπεδα […]
  • Ο Klaus Mann, ως Επιλοχίας του Αμερικάνικου Στρατού, Ιταλία 194423 Ιανουαρίου 2014 Ο Κλάους Μαν, η ομοφυλοφιλία και ο φασισμός (3)
    Ο Κλάους Μαν, η ομοφυλοφιλία και ο φασισμός Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Το σύντομο βιογραφικό του Κλάους Μαν, γιου του Τόμας Μαν, που παραθέτει μετά το δοκίμιο «Ομοφυλοφιλία και […]
  • Pink Floyd -- The Wall13 Μαΐου 2013 Ο Χέρμαν Έσσε και η εκπαίδευση στην εποχή μας (10)
    Ο Χέρμαν Έσσε και η εκπαίδευση στην εποχή μας Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Το 1906 σε ηλικία 29 ετών ο Γερμανός, βραβευμένος με Νόμπελ, συγγραφέας Χέρμαν Έσσε έγραψε το μυθιστόρημα […]
  • Αντρέι Ταρκόφσκι23 Οκτωβρίου 2013 Αντρέι Ταρκόφσκι – Η ανθρώπινη πλευρά (0)
    Τον καλλιτεχνικό δούρειο ίππο που ξευτέλιζε τη σοβιετική νοοτροπία κι αποδείκνυε τη δική του ανωτερότητα. Μοιραία όλα τα φλας πέσαν απάνω του. Είναι αδύνατο να μη λάβουμε υπόψη μας την […]
  • Στην Ελλάδα το «δεν πληρώνω» πήρε διαστάσεις κινήματος.22 Αυγούστου 2013 Ο Ντάριο Φο και οι άνθρωποι που δεν πληρώνουν (2)
    Ο Ντάριο Φο και οι άνθρωποι που δεν πληρώνουν Γράφει ο Θανάσης Μπαντές             Ο Ντάριο Φο το 1974 σκάρωσε και παρουσίασε ένα θεότρελο θεατρικό έργο με τον τίτλο «Δεν πληρώνω, δεν […]
  • «Το όνομα του ρόδου» είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο και κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1980. Προκάλεσε πάταγο και τιμήθηκε στη χώρα του, την επόμενη χρονιά, με το βραβείο Strega και το 1982 στη Γαλλία με το βραβείο Medicis Etranger ως καλύτερο ξενόγλωσσο έργο.27 Ιουνίου 2013 Ο Ουμπέρτο Έκο και οι μάχες στο όνομα των θρησκειών (1)
    Ο Ουμπέρτο Έκο και οι μάχες στο όνομα των θρησκειών Γράφει ο Θανάσης Μπαντές «Το όνομα του ρόδου» είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο και κυκλοφόρησε στην Ιταλία το 1980. […]
  • Bannock Indians; Photographer unknown; No date; History - Indians24 Απριλίου 2013 Ο Τράβεν, ο μεγαλοβιομήχανος και ο Ινδιάνος που νίκησε τον καπιταλισμό (1)
    Ο Τράβεν, ο μεγαλοβιομήχανος και ο Ινδιάνος που νίκησε τον καπιταλισμό Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Ο Τράβεν δεν είναι καθόλου αναγνωρισμένος στο ελληνικό κοινό. Δεν τον […]
  • Ο Άλντους Χάξλεϋ (Aldous Leonard Huxley, 26 Ιουλίου 1894 – 22 Νοεμβρίου 1963) ήταν Άγγλος μυθιστοριογράφος και σατιρικός συγγραφέας.5 Ιανουαρίου 2014 Ο Άλντους Χάξλεϋ και τα αδιέξοδα του Νέου Κόσμου (1)
    Ο Άλντους Χάξλεϋ και τα αδιέξοδα του Νέου Κόσμου Γράφει ο Θανάσης Μπαντές  Όταν ο Άλντους Χάξλεϋ έγραφε το «Θαυμαστό Νέο Κόσμο» δεν κοιτούσε απλώς το μέλλον, κοιτούσε την […]
  • Ακίρα Κουροσάβα. Stray Dog (Nora inu) dir. Akira Kurosawa. 1949, Japan.22 Μαΐου 2013 Ο Ακίρα Κουροσάβα, οι δάσκαλοι και η σύγχρονη εκπαίδευση (2)
    Ο Ακίρα Κουροσάβα, οι δάσκαλοι και η σύγχρονη εκπαίδευση «Χωρίς εσάς, χωρίς το στοργικό σας χέρι που απλώσατε στο μικρό φτωχό παιδί που ήμουν, χωρίς τη διδασκαλία και το παράδειγμά σας, […]
  • Έχοντας υπόψη το παράδειγμα της Michelin, το οποίο δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά κανόνα, διαπιστώνει κανείς ότι η κερδοφορία των εταιρειών, ακόμη κι όταν αυξάνεται κατά 17%, επιφέρει περισσότερο συρρίκνωση παρά ανάπτυξη.5 Ιουνίου 2017 Νεοφιλελευθερισμός εναντίον εργασίας (0)
    Η μερική απασχόληση δεν είναι παρά η συγκάλυψη της υπερεργασίας (και η μη πληρωμή της), αφού σχεδόν όλοι αναγκάζονται να κάνουν δύο και τρεις δουλειές. […]
  • Ο Αλμπέρ Καμύ29 Οκτωβρίου 2013 Όταν ο Καμύ ξεδίπλωσε τα παιδικά του χρόνια (0)
    Όταν ο Καμύ ξεδίπλωσε τα παιδικά του χρόνια Γράφει ο Θανάσης Μπαντές  Το βιβλίο του Καμύ «Ο πρώτος άνθρωπος» είναι το τελευταίο του έργο. Για την ακρίβεια δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αφού ο […]
  • Το βιβλίο του Τζακ Κέρουακ «Στο Δρόμο» δεν είναι μυθιστόρημα. Είναι βίωμα προσωπικό, που όμως νοηματοδοτείται μόνο συναισθηματικά, αφού η περιπέτεια γίνεται στάση ζωής, μετατρέποντας το όνειρο σε χειροπιαστή συνθήκη.9 Νοεμβρίου 2013 Ο Κέρουακ, ο δρόμος και η beat λογοτεχνία (2)
    Ο Κέρουακ, ο δρόμος και η beat λογοτεχνία Γράφει ο Θανάσης Μπαντές              Το βιβλίο του Τζακ Κέρουακ «Στο Δρόμο» δεν είναι μυθιστόρημα. Είναι βίωμα προσωπικό, που όμως […]
  • Αρχαίος Έλληνας οπλίτης17 Νοεμβρίου 2013 Ο Θουκυδίδης, η αποστασία της Λέσβου και η έννοια του προτεκτοράτου (5)
    Ο Θουκυδίδης, η αποστασία της Λέσβου και η έννοια του προτεκτοράτου Γράφει ο Θανάσης Μπαντές Μετά το πέρας του χειμώνα που ολοκλήρωσε την τρίτη χρονιά του πελοποννησιακού πολέμου, «την […]
  • Στην ταινία Μοντέρνοι καιροί γίνονται ειρωνικές αναφορές για την έντονη βιομηχανοποίηση και την επιρροή που κατά τον Τσάπλιν έχει αυτή στις συνθήκες εργασίας (πχ λωρίδα παραγωγής).20 Απριλίου 2013 Ο Μαρξ, το κεφάλαιο και οι μηχανές (2)
    Οι όροι ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα κτλ, είναι ακριβώς αυτό. Η παγκοσμιοποίηση που συνίσταται τόσο στην παραγωγή και εμπορία αγαθών όσο και στη διακίνηση κεφαλαίων – με όλα τα […]
  • Ο Κάφκα κατατάσσεται στους κορυφαίους λογοτέχνες του 20ου αιώνα και η «Μεταμόρφωση», μαζί με τη «Δίκη» αποτελούν όχι μόνο τα πιο γνωστά, αλλά και τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα της καφκικής σκέψης.8 Απριλίου 2013 Ο Φραντς Κάφκα και οι μεταμορφώσεις (0)
    Όμως ο Κάφκα δεν σταματά στην οπτική του μεταμορφωμένου υποκειμένου, αλλά συνεχίζει περικλείοντας όλες τις οπτικές. Ο πατέρας τον τρομάζει ουρλιάζοντας και τον τραυματίζει πετώντας του […]

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.