21 Οκτωβρίου 2014 at 01:30

Ο Ελληνισμός και το Ισλάμ

από

Ο Ελληνισμός και το Ισλάμ

Κείμενο: Βασίλης Ραφαηλίδης

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Έθνος (28.4.87)

Τόσο ο ευρωπαϊκός όσο και ο ισλαμικός, είναι και οι δύο μεσογειακοί πολιτισμοί. Ο πρώτος είναι ο κληρονό­μος της φιλοσοφίας και του ανθρωπιστικού πνεύματος του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και ο δεύτερος είναι ο κληρονόμος του πρακτικού και επιστημονικού πνεύ­ματος του ασσυριακού, του βαβυλωνιακού και του αι­γυπτιακού πολιτισμού, στους οποίους, ωστόσο, πάρα πολλά οφείλει και η αρχαία Ελλάδα. Ό,που ο πολιτι­σμός, ως γνωστόν, πρωτοεμφανίστηκε επί ασιατικού εδάφους, στην Ιωνία. Συνεπώς, ως εκ της γεωγραφικής θέσεως της Ιωνίας, ο ελληνικός πολιτισμός ήταν άμεσα συνδεμένος με τους προγονικούς, πολιτισμού των Ασσυρίων, των Βαβυλωνίων και των Αιγυπτίων που προη­γήθηκαν χρονικά. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει, άλλω­στε πως κάποιες ελληνικές λέξεις, πως ως τώρα θεωρούνταν άγνωστης ετυμολογίας και που δεν έχουν σαν­σκριτική ρίζα, αποδεικνύεται ολοένα και περισσότερο πως είναι αιγυπτιακής προέλευσης. Πράγμα που ση­μαίνει πως οι ‘Ελληνες πήραν από τους Αιγυπτίους όχι μόνο τα πρώτα σπέρματα του πολιτισμού αλλά και ένα μεγάλο μέρος του λεξιλογίου τους. Σήμερα, η επιστήμη της Γλωσσολογίας δεν αμφισβη­τεί πως τα θεωρούμενα ως ακατάληπτες κραυγές λόγια των ιερέων στη διάρκεια των τελετών των Ελευσίνιων Μυστηρίων δεν ήταν παρά αιγυπτιακές λέξεις.

Phaethon - Statue of Zeus or Poseidon - Άγαλμα Διός ή Ποσειδώνος
Phaethon – Statue of Zeus or Poseidon – Άγαλμα Διός ή Ποσειδώνος

Κατά πάσα πιθανότητα, μάλιστα, τα Ελευσίνια μυστή­ρια ήταν πανάρχαια κατάλοιπα αιγυπτιακών θρησκευ­τικών τελετών.

     Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ακόμα πως το ελληνικό αλφάβητο είναι φοινικικής καταγωγής και πως πάρα πολλοί Έλληνες σοφοί συνήθιζαν να ταξιδεύουν στην Αίγυπτο, για να αντλήσουν απ’ τις πανάρχαιες πηγές της σοφίας της. Μ’ άλλα λόγια, ο ελληνικός πολιτισμός δεν είναι αυτοφυής. Άλλωστε, κανείς πολιτισμός δεν είναι αυτοφυής κι αυτό το γνώριζαν καλά οι αρχαίοι ‘Ελληνες, που δεν παρέλειπαν να αναγνωρίζουν τα χρέη τους στους ανατολικούς λαούς.

Κάποτε, ωστόσο, η επικοινωνία ανάμεσα στις δύο πλευρές της Μεσογείου διακόπηκε, παρά την ανάπτυ­ξη των συγκοινωνιών. Δύο θρησκείες, το Ισλάμ και ο Χριστιανισμός, έφεραν αντιμέτωπους δυο πολιτισμούς με κοινές ρίζες και δεν τους επέτρεψαν, στη συνέχεια του ιστορικού χρόνου, να αναπτυχθούν παράλληλα και να επηρεαστούν αμοιβαία, όπως συνεχώς γινόταν μέχρι τότε στη Μεσόγειο, την κοιτίδα πολλών πολιτισμών και όχι μόνο του ελληνικού. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, που είναι η συνέχεια του ελληνικού, αντιμετώπισε τον ισλα­μικό αλαζονικά παντού, εκτός από την Ισπανία. Που χρωστάει την ιδιαιτερότητα και τη ζωντάνια της στη μακραίωνη αραβική κατάκτηση. Που δεν ήταν ακριβώς κατάκτηση αλλά ένα σμίξιμο κι ένα μπόλιασμα δυο πο­λιτισμών, οι οποίοι συνεχίζουν να συνυπάρχουν σ’ ένα γοητευτικό κράμα. (Οι Ισπανοί είναι σχεδόν κατά το μισό Άραβες και από φυλετική και από πολιτιστική άποψη). Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός δεν ομολόγησε ποτέ ευ­θαρσώς τα χρέη του στον ισλαμισμό. Κι αυτό θα του στοιχίσει ακριβά στο μέλλον, όπως λέει ο Ζαν-Ζακ Σερβάν Σρεμπέρ στο βιβλίο του «Η παγκόσμια πρόκληση» (έκδοση Ν. Ράπτης, μετάφραση Μάριος Βερέττας).

Ήδη η σωρευμένη ισλαμική πικρία αρχίζει να παίρ­νει τη μορφή μιας βάναυσης δυσπιστίας απέναντι σε καθετί το δυτικό, είτε αυτό προέρχεται από τη Δυτική Ευρώπη, είτε από την Ανατολική. Οι περιπτώσεις του Καντάφι και του Χομεϊνί είναι απολύτως ενδεικτικές και τα δεινά που αναμένουν τη Δύση από τούτη την παρά φύση αποκοπή της από την Ανατολή μόλις τώρα αρχίζουν. Αν λοιπόν δεν αποκαταστήσουμε το συντομότερο τις πολιτιστικές επαφές με το παραγκωνισμένο Ισλάμ, η εκδίκησή του «θα πάρει τη μορφή ιερού πολέ­μου, που, ωστόσο, δε 0α είναι καθόλου θρησκευτικός, ή μάλλον, θα είναι θρησκευτικός μόνο προσχηματικά και ίσα ίσα για να ξεσηκωθούν οι μάζες. Και θα έχουν δίκιο τούτες οι μάζες.

Δεν μπορεί να περιφρονεί κανείς και να εκμεταλλεύ­εται αιωνίως τους ανθρώπους που δημιούργησαν την κολοσσιαίων διαστάσεων αρχιτεκτονική και που πρό­σφεραν στη δυτική επιστήμη, μεταξύ άλλων, τη χημεία και την άλγεβρα. Οι Άραβες έχουν ένα εκπληκτικό τα­λέντο στην τέχνη της δόμησης, την ποίηση και την επι­στήμη. Κι ωστόσο, ο πολιτισμός τους ανακόπηκε, γιατί έτυχε να έχουν μια διαφορετική θρησκεία. Που δεν εί­ναι περισσότερο παλαβή από οποιαδήποτε άλλη θρη­σκεία.

‘Αλλωστε, η αλαζονεία για τη δική μας «τελειότερη θρησκεία», δεν είναι παρά ο δούρειος ίππος μέσα στον οποίο κρυβόταν πάντα ο ιμπεριαλισμός, από την εποχή των σταυροφόρων μέχρι την εποχή των ιεραποστόλων και των ιεροκηρύκων. Κατά το Γεράσιμο Κακλαμάνη (βλέπε και πάλι το έρ­γο του «Επί της δομής του Νεοελληνικού Κράτους», καθώς και το «Η Ανατολική Μεσόγειος ως ευρωπαϊκή Ιστορία»), η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρξε ο ιστο­ρικός μηχανισμός που αποτελούσε τη φυσική σύνδεση του Ισλάμ με τον ευρωπαϊκό χώρο και του οποίου η διάλυση θα συνεπαγόταν τη συνείδηση μιας ιστορικής αυτοτέλειας του Ισλάμ, που παρατηρούμε στις μέρες μας. Αν καταλαβαίνουμε καλά τον Κακλαμάνη, θέλει να πει πως το Ισλάμ είχε συνείδηση πως ανήκε κι αυτό στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Η Δύση όμως δεν είχε συ­νείδηση πως το Ισλάμ ανήκε στο δυτικό πολιτισμό, τον οποίο άλλωστε, στη σημερινή του μορφή, επηρέασε ποικιλοτρόπως και, φυσικά, όχι μόνο διά της Ισπανίας. Το Ισλάμ είναι η αντίπερα ακτή της Μεσογείου. Και εί­ναι τραγικό λάθος να στριμώχνουμε τον ευρωπαϊκό πο­λιτισμό στη μία πλευρά της Μεσογείου. Άλλωστε το σωστό όνομα του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι μεσο­γειακός πολιτισμός.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, λοιπόν, όπως συνά­γουμε από το διάβασμα του Κακλαμάνη, που επιτέλους οι ιστορικοί μας πρέπει να τον πάρουν πολύ σοβαρά υπόψη προκειμένου να καταλάβουν πως η επιστήμη της Ιστορίας χωρίς την επικουρία της φιλοσοφικής σκέψης χάνει μέγα μέρος της ανθρωπιστικής της σημασίας, δεν ήταν μόνο το πρακτικό αποτέλεσμα του τουρκικού υπερπληθυσμού, αλλά και η αιχμή του δόρατος του ισ­λαμικού πολιτισμού που επιζητούσε να έρθει βίαια σε επαφή με μια Ευρώπη που τον περιφρονούσε και που ήξερε πως αν συνεχίσει να τον περιφρονεί θα κατέρ­ρεε. Πράγμα που, όντως έγινε, εξαιτίας της επιμονής των Ευρωπαίων να αναγνωρίζουν ως σημαντικό μόνο ό,τι έχει σχέση με το χριστιανισμό. Με άλλα λόγια, αυτό που στην Ελλάδα εμφανίστηκε ως «ελληνο-χριστιανισμός», στην Ευρώπη πήρε τη μορφή του «ευρωπαιο-χριστιανισμού».

Η παροιμιώδης ανεξιθρησκεία του ισλαμισμού, η εντελώς μοναδική μέσα σ’ όλες τις άλλες θρησκείες, στην οποία, άλλωστε, χρωστάει και η Ελληνική Ορθοδοξία την επιβίωσή της στη διάρκεια της τουρκοκρατίας, δεν είναι τίποτα περισσότερο από την απεγνωσμένη προ­σπάθεια του Ισλάμ να έρθει σε επαφή με τον ευρωπαϊ­κό πολιτισμό, απ’ τον οποίο ωστόσο το κρατούσαν επίμονα μακριά. Και, βέβαια, είναι ένα τερατώδες ψέμα πως οι Τούρκοι και οι άλλοι οπαδοί του Ισλάμ είναι βάρβαροι απ’ τη φύση τους. Δεν υπάρχει λαός βάρβα­ρος απ’ τη φύση του. Άλλωστε οι ομόφυλοι των Τούρκων, οι Ούγγροι και οι Φιλανδοί, δεν είναι καθό­λου βάρβαροι. Πώς συμβαίνει λοιπόν τρεις κλάδοι της ίδιας μογγολικής φυλής να έχουν μια τόσο διαφορετική ιστορική μοίρα; Συμβαίνει, διότι οι Ούγγροι και οι Φι­λανδοί εκχριστιανίστηκαν.

Δεν είναι, βέβαια, η θρησκεία καθαυτή που τους χά­ρισε τον πολιτισμό. Τους τον χάρισε η χρησιμοποίηση του χριστιανισμού απ’ τον ευρωπαϊκό πολιτισμό σαν όχημα για να μπορέσει να περάσει στις μάζες. Οι θρη­σκείες πριν απ’ το καθετί, είναι ένα κοινωνικό γεγονός κολοσσιαίας σημασίας. Και αν τις μελετάμε εμείς οι μάλλον αδιάφοροι στα περί τη μεταφυσική, το κάνουμε μόνο γι αυτή τη σημασία τους.

Το Ισλάμ λοιπόν περίμενε πως οι κατακτημένοι λαοί θα εξισλαμιστούν από μόνοι τους και χωρίς την επι­κουρία ισλαμιστών ιεραποστόλων. Και ως ένα βαθμό το πέτυχε. Είναι τέτοια η υλοζωική απλότητα του Ισλαμι­σμού και τόσο στοιχειώδης και «λογική» η μεταφυσική του, που αν δεν του αντιστεκόταν οργανωμένα ο Χρι­στιανισμός, με την επικουρία και της κοσμικής εξουσί­ας που τον είχε ανάγκη για να κάνει τη δουλειά της, θα είχε σαρώσει και την Ευρώπη, όπως σάρωσε και τη μι­σή Ασία και σχεδόν ολόκληρη την Αφρική. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει άλλωστε πως οι υποδειγματικά ανεξί­θρησκες ΗΠΑ αντιμετωπίζουν σήμερα πρόβλημα… εξισλαμισμού. Είναι τέτοιος ο ρυθμός εξάπλωσης του μωαμεθανισμού στην Αμερική, που αν δεν ανακοπεί η τάση για εξισλαμισμό, οι ειδικοί υπολογίζουν πως σε εκατό χρόνια οι ΗΠΑ θα είναι μια ισλαμική χώρα – εν­νοείται αν δεν προλάβουν οι Εβραίοι και την εξιουδαΐσουν περισσότερο από όσο το έχουν κάνει μέχρι τώρα. (Η Νέα Υόρκη είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου πόλη εβραϊ­κή και θεωρείται η παγκόσμια πρωτεύουσα του Ιου­δαϊσμού).

Σημειώνουμε, τέλος, για το αξιοπερίεργο του πρά­γματος, τη θεαματική στροφή στον ισλαμισμό ενός διά­σημου πρώην μαρξιστή, του Ροζέ Γκαροντί, που πιθα­νώς είναι ο πιο εντυπωσιακός προσηλυτισμός στην Ιστορία του Ισλάμ και που δείχνει το μέγεθος της ελ­κτικής του δύναμης. ‘Ισως αυτή η ελκτική δύναμή του και μόνο είναι η αιτία που δεν καταφεύγει ο ισλαμισμός ούτε στους ιεραποστόλους ούτε στη βία προκειμένου να κάνει τη δουλειά του. (Όποιος έχει διαβάσει το Κο­ράνι, και δηλώνω πως το έχω διαβάσει, ασφαλώς κατα­λαβαίνει τι θέλω να πω).

Για να ξανάρθουμε στα καθ’ ημάς, απ’ τα οποία απομακρυνθήκαμε μόνο φαινομενικά όπως θα δούμε, παραθέτουμε μια εντελώς πρωτότυπη (δεν είναι η μό­νη, άλλωστε) άποψη του Κακλαμάνη για την ολοφάνε­ρη διαφοροποίηση της εθνικής συνειδήσεως στον ηπει­ρωτικό και το νησιώτικο ελληνικό χώρο. Για να γίνει εναργέστερη η άκρως ριζοσπαστική άποψη του Κα­κλαμάνη, που θα παραθέσω ευθύς αμέσως και που θα σκανδαλίσει ενδεχομένως πολλούς, πρέπει να θυμίσω πως Ελλάδα είναι κυρίως τα νησιά της. Η Ελλάδα χωρίς τα νησιά και τα παράλια της εξαφανίζεται ως πολιτιστι­κή έννοια. Γιατί ο ελληνικός πολιτισμός είναι πολιτι­σμός νησιώτικος και παραθαλάσσιος, ενώ ο ηπειρωτι­κός ελληνικός πολιτισμός δεν είναι παρά η προέκταση προς τα μέσα των πολιτιστικών οσμώσεων, που αρχί­ζουν πάντα στα παράλια. Δε νοείται Ελλάδα χωρίς τα νησιά της.

Λέει, λοιπόν, ο Κακλαμάνης: «Ο νεοελληνικός εθνισμός είναι μια διάσταση του ηπειρωτικού και του νησιώτικου χώρου της Ελλάδος που υπήρχε ανέκαθεν, αιώ­νες πριν αρχίσει ή διαδικασία της «εθνικής ολοκλήρω­σης» και που δεν πρόκειται να παρέλθει.

Διότι είναι μια κατάσταση ιστορικά προσδιοριζόμενη από τη μεσογειακή φύση της Ελλάδος και δεν είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό της Ελλάδος μόνο, αλλά και άλλων μεσογειακών χωρών – σε όσες θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς μια διάσταση Κοινωνίας και Κράτους».

Πρόκειται για μια παρατήρηση εντελώς εκπληκτική, που θέλει να πει πως, ανάμεσα στα νησιά και την ηπει­ρωτική Ελλάδα, υπήρχε πάντα και συνεχίζει να υπάρχει ένα είδος λανθάνουσας και συχνά δηλωμένης εχθρότη­τας που οφείλεται στο γεγονός πως οι νησιώτες έχουν σαφέστερη συνείδηση του ρόλου τους στην ανάπτυξη του μεσογειακού πολιτισμού, που δεν είναι περιοριστι­κά ελληνικός, αλλά μεσογειακός απλά και καθαρά. Οι νησιώτες δεν είναι ακριβώς ‘Ελληνες. Είναι Μεσόγειοι. Είναι οι κατ’ εξοχήν Μεσόγειοι. Και έχουν βαθιά συ­νείδηση τούτης της ιδιαιτερότητάς τους.

Η ένωση των νησιών με τη «μητέρα πατρίδα» δεν τα ωφέλησε ιδιαίτερα. Και τα περισσότερα θα προτιμού­σαν να είναι ανεξάρτητες και κυρίαρχες επικράτειες, διαφυλάγοντας έτσι ως ένα βαθμό τον αρχαιοελληνικό θεσμό της πόλης-κράτους ή του νησιού-κράτους.

Οι Επτανήσιοι ακόμα και σήμερα, δε νιώθουν ευτυ­χείς· που λίγο ως πολύ έχασαν τον εκπληκτικό πολιτι­σμό τους, εξαιτίας των εξ ηπειρωτικής Ελλάδος «κακών συναναστροφών».

Το ίδιο και οι Κρητικοί, που συνηθίζουν νά προτάσ­σουν την κρητική τους ιδιαιτερότητα στην ελληνική τους υπηκοότητα. (Κάτι ήξερε ο Καζαντζάκης που έλεγε πως δεν είναι ‘Ελληνας αλλά Κρητικός.)

Ομοίως και οι Δωδεκανήσιοι, στους οποίους μάλιστα η «μητέρα πατρίδα» επιφύλαξε ξεχωριστή μεταχείριση μετά την ένωση: Τους έκανε δώρο ένα προνομιακό τε­λωνειακό καθεστώς, που κάνει εμάς τους μη Δωδεκανήσιους να αισθανόμαστε πως ταξιδεύουμε σε άλλο κράτος κάθε φορά που περνάμε από τελωνείο στη Ρόδο, την Κω ή την Πάτμο. (Αυτό το τελευταίο νησί θα το διάλεγα οπωσδήποτε, προκειμένου να ζήσω εκεί για πάντα, αν είχα αυτή τη δυνατότητα, γιατί μου δίνει την εντύπωση κάθε καλοκαίρι που πάω εκεί, εδώ και δέκα χρόνια, πως βρίσκομαι σ’ έναν τόπο που απέ­χει έτη φωτός από το νεοελληνικό βαρβαρισμό).

Λοιπόν, τα νησιά του Αιγαίου είναι η γέφυρα που συνδέει δύο πολιτισμούς: τον ευρωπαϊκό και τον ισλα­μικό. Από την ίδια γέφυρα, άλλωστε, πέρασε στην αρ­χαιότητα ο πολιτισμός στην Ελλάδα. Από την άλλη με­ριά, τα νησιά του Ιονίου είναι η δεύτερη γέφυρα που έπαιξε τον κύριο και αποφασιστικό ρόλο στο να μη μοιάζει η σημερινή Ελλάδα εντελώς αφρικανική χώρα. Η Ευρώπη και το πνεύμα της από εκεί πέρασαν σε μας. Το χρέος μας στα Επτάνησα δε θα το ξεπληρώ­σουμε ποτέ.

Αυτό, λοιπόν, που δεν πέτυχε μια αυτοκρατορία, η οθωμανική, καλείται να το πετύχει η γεωγραφία της Ελλάδας: Να γίνει η γέφυρα, που άλλωστε ήταν πάντα, ανάμεσα στον πολιτισμό της Δύσης και τον πολιτισμό της Ανατολής. Κι ας πάψουμε επιτέλους να διακηρύσ­σουμε ηλιθίως πως ανήκουμε στη Δύση. Διότι εκ φύ­σεως ανήκουμε και στη Δύση και στην Ανατολή. Αυτό είναι και το προνόμιό μας και η κατάρα μας. Προνόμιο γιατί συνεχίζουμε να επικοινωνούμε με τη Δύση και κατάρα γιατί δεν επικοινωνούμε πια με τη μάνα μας την Ανατολή. Καιρός να ξαναδέσουμε τον πανάρχαιο αλλά βάναυσα κομμένο ομφάλιο λώρο.

Οι φωτογραφία είναι από εδώ: http://larry-amoroma.blogspot.gr/2010/11/national-archeological-museum-of-athens.html

(Εμφανιστηκε 2.384 φορές, 2 εμφανίσεις σήμερα)

4 Σχόλια

  1. Παψτε να αναφαίρετε ότι το αλφάβητο είναι φοινικικό ?
    Αν και αυτοί ήταν έλληνες οπός και εγώ ο Πόντιος που δεν μπορώ να αναφέρω ότι είμαι ο κατασκευαστής του ΑΒΓ ? ο Έλληνας είναι ο πατέρας ελλήνων .., και δια ταύτα ονομάζετε ‘’ελληνικών ‘’ αυτή η αγγελική σκέψη κατασκεύασε την γνώση του ΑΒΓ .., εργασία αιώνων που η φοίνικες σαν καλοί ναυτική ταξίδευαν, σαν μαθητές και όχι δάσκαλοι .., , όπως και Ίωνες κλπ έλληνες που σήμερα βρίσκονται μακριά από μεσόγειο. Ο φοίνικας , Θάσος, και Ευρώπη ήταν αδέλφια από ότι διαβάζουμε και βολεύει τους ΣΙΩΝ με τα ΜΜΕ σήμερα να επιβάλουν την άποψη σας. Αλλά η ιστορική η επιστήμη και ανθρωπολόγοι γνωρίζουν και υπαρχή σύγχυση με τον ΔΟΛΟ να ζητά την εξαλείψει της ΣΚΕΨΗΣ , που και αυτή είναι Ελληνική .

    • Αλή αλ-Γιουνάνι

      Τα ονόματα των γραμμάτων ετυμολογούνται με άριστη τεκμηρίωση από τη φοινικική γλώσσα. Ένα από τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το ελληνικό αλφάβητο ή τουλάχιστον τα ονόματα των γραμμάτων του ελληνικού αλφαβήτου, έχει βορειοσημιτική/φοινικική προέλευση είναι η (μη ελληνική) ονομασία – και η ακλισία – των γραμμάτων. Τα ονόματα ά λ φ α, β ή τ α, γ ά μ μ α κ.λπ. δεν ετυμολογούνται από την Ελληνική, δεν σημαίνουν τίποτε και δεν κλίνονται στη γλώσσα αυτήν. Στη Φοινικική, αντίθετα, το ’aleph- άλφα σημαίνει «βόδι», το bêt- βήτα «το σπίτι», το gimel- γάμμα «καμήλα» (εβρ. gāmāl, αραμαϊκό gamlā), το dālet (ή dāleth)- δέλτα «θύρα» κ.λπ.

    • Σας συγχαιρω για την καθαροτητα της σκέψης σας, αλλα δυστυχως καποιοι εχουν συμφερον να μην τα γνωρισουμε η και να τα ακυρωνουμε αυτα…

  2. Πραγματι επηρεαστηκαν οι Έλληνες απο την Ανατολή, αλλά αυτο το άρθρο δίνει το βάρος μονον στις επιρροες αυτες, οι οποίες ναι μεν έδωσαν πολλά ερεθισματα, αλλα ο πολιτισμος που στη συνέχεια αναπτυχθηκε ήταν μοναδικό και αρκετα διαφορετικος. Καταρχας οι ανατολικοι Λαοι – που πραγματικα έφτιαξαν υπέροχους πολιτισμους- πάντοτε ήταν υπο το φόβο του Θεου, του Θείου, που ήταν τιμωρος, συνεπως, δεν άφηνε τον άνθρωπο να ορίζεται και να έχει ανeξάρτητη σκέψη. Σε αυτο βοηθούσε και η οργάνωση της κοινωνίας τους, τα πάντα στηρίζονταν απο το Βασιλεια ο οποίος εκπροσωπουσε το Θειο. Μαζί με το Βασιλια, εξουσία ασκουσε και το Ιερατείο, στην Περσια, στην Αιγυπτο, καθιστώντας τους ανθρώπους έρμαια αυτον. Δεν πανα λεγαν Αιγυπτιακα λογια στα Ελευσίνια. Εδω είχαμε στρατηγούς απο΄πολύ νωρίς που ορίζονταν απο το Λαο. Οσο για το Αλφαβητο, εχουν βρεθει επιγραφες, πολλές χιλιετιες πριν απο τους Φοινικες, των οποιων τα γραμματα ομοιαζουν με τα Ελληνικα. Μηπως οι Φοινικες πηραν το αλφαβητο απο τον Ελλαδικό χώρο?????