26 Αυγούστου 2014 at 20:40

Ιστορία της Κοζάνης. Οι κομπανίες. Κοζανίτες στις παλαιές παροικίες Ουγγαρίας και Αυστρίας

από

Ιστορία της Κοζάνης. Οι κομπανίες. Κοζανίτες στις παλαιές παροικίες Ουγγαρίας και Αυστρίας

Δημοσιεύουμε, σε νεοελληνική απόδοση, αποσπάσματα από το βιβλίο του φιλολόγου Παναγιώτη Λιούφη Ιστορία της Κοζάνης, έκδοση 1924.

Η τεχνητή λίμνη Πολυφύτου, κοντά στην παλιά γέφυρα. Δεκάδεςπαλαιά χωριά και οικισμοί καλύφτηκαν κάτω απ' τα νερά του Αλιάκμονα.
Η τεχνητή λίμνη Πολυφύτου, κοντά στην παλιά γέφυρα. Δεκάδες παλαιά χωριά και οικισμοί καλύφτηκαν κάτω απ’ τα νερά του Αλιάκμονα.

Κείμενο: Παναγιώτης Λιούφης

απόδοση στα νέα ελληνικά: Δημήτρης Τζήκας*

Στο ιστορικό μέρος συνοπτικά αναφερθήκαμε στα περί σύστασης Κομπανιών στην Ουγγαρία και την Αυστρία, στις οποίες είχαν εγκαίρως ιδρυθεί Παροικίες Ελληνικές, κατά το πλείστον συνιστάμενες από Μακεδόνες· στις παροικίες αυτές αναφαίνονται ονόματα Κοζανιτών που δραστηριοποιήθηκαν επαρκώς και αποδείχθηκαν και στην πατρίδα ωφέλιμοι. Συμπληρωματικά, διαπραγματευόμαστε τώρα τα σχετικά με τις Κομπανίες στις Παροικίες και προσθέτουμε σύντομες σημειώσεις για κάποιους συμπολίτες μας, και γενικά για τη δράση των Ελληνομακεδονικών Παροικιών, σταχυολογώντας και χρήσιμες πληροφορίες από τα δημοσιεύματα του Σπ. Λάμπρου (Ελληνομνήμων, τομ. Η’, τεύχος Γ’ και Δ’ 1911).

Οι Κομπανίες ήταν αδελφότητες πραματευτών και άλλων επαγγελματιών Ελλήνων στις παροικίες της Ουγγαρίας, στην Αυστρία και τις παραδουνάβιες χώρες. Αυτές, συγκροτημένες το πλείστον από Μακεδόνες, είχαν ακέραια τη συνείδηση ότι τα μέλη τους συνανήκαν εις αλλήλα, και [πίστευαν] σε μία ιδέα, αυτή της δεδουλωμένης πατρίδας ή τουλάχιστον της Ορθοδόξης Ελλ. θρησκείας, την οποία αντιπροσωπεύει ορθόδοξος ιερέας και δική τους Εκκλησία· είναι δε το εμπόριο τους οργανωμένο και κανονισμένες οι σχέσεις τους προς την ξενίζουσα πολιτεία. Οι Έλληνες και βέβαια οι Μακεδόνες –κατά το πλείστον απ’ τη Δυτική Μακεδονία- για ν’ αποφύγουν τον βαρύ τουρκικό ζυγό μετανάστευαν παμπληθείς σε ξένες χώρες, κατ’ εξοχήν στην Αυστρία και την Ουγγαρία, ζητώντας να απολαύσουν τα αγαθά της ευνομίας και του πολιτισμού, σε μέρες κατά τις οποίες η μεν πατρίδα έπασχε δουλεύουσα, οι δε χώρες εκείνες είχαν στο μεταξύ προαχθεί και πρόκοψαν, αφού είχαν τα ευεργετήματα της ελευθερίας. Οι νέες αυτές εγκαταστάσεις στις χώρες εκείνες, οι οποίες απέβησαν αληθινές παροικίες Ελληνικές και σχηματίστηκαν Κοινότητες δρώσες, δεν συγκροτήθηκαν ξαφνικά, αλλά συν τω χρόνω, αρχίζοντας από μεμονωμένες αποδημίες τολμηρών μεταναστών, βαθμηδόν ενισχύθηκαν κι έγιναν ακμαίοι Κοινοτικοί οργανισμοί. Και πρωτύτερα μεν σποραδικά εμφανίστηκαν, αλλά ιδιαίτερα από το 1656 ξεκίνησε η ζωηρότερη κίνηση, η οποία επεκτάθηκε από το 1725 -1775, οπότε άρχισε λίγο να ελαττώνεται η προηγούμενη ζωηρή τάση για αποδημία.  Περίεργο δε είναι, ότι οι πρώτες εγκαταστάσεις άρχισαν από την Τρανσυλβανία, αφού χορηγήθηκαν ειδικά προνόμια στους λίγους πρώτους απόδημους απ’ τη Μακεδονία και σε άλλους ορθόδοξους Έλληνες από τον Γεώργιο Α’ Ρακόζη (Rakozy), ο οποίος ήταν ηγεμόνας απέραντων εκτάσεων· επί ηγεμονίας δε του Γεωργίου Β’, που ανακηρύχθηκε επικυρίαρχος της Μολδαβίας και της Βλαχίας, πληθαίνουν ακόμα περισσότερο οι εγκαταστάσεις και οι Ελλ. Κοινότητες εμφανίζουν ζωηρή δραστηριότητα σε διάφορες πόλεις και χωριά της Τρανσυλβανίας. Από το αρχείο Rakoczy μαθαίνουμε ότι το 1656 υπήρχε στο Libinτης Βοημίας Ελληνική Κοινότητα εμπόρων, ενώ βρίσκονται εγκατεστημένοι Έλληνες έμποροι σε χωριά και πόλεις της Τρανσυλβανίας και της Μοραβίας, όπως στο Albocoralina, Szasz-Regen, Nagy-Enyved, Thorda (Thoremburg), Kolos, Bistriz, Szamos-Uswar, Medlitz, Schassburg (Segesvar), Vasarbely, Radnoth, NagySink, Axona, Coroncas, Nagy-Varantzκαι Bungard.

Ολόκληρη η συνοικία μέχρι την παρόχθια περιοχή του Δούναβη, περί το Fleischmarkt, το Hafnersteig, το Hoher Markt, την Rothgasse, την Sonnenfelsgasse ήταν ελ-ληνική· από τους Έλληνες δε φέρει το όνομα (φερωνυμείται) Criechengasse
Ολόκληρη η συνοικία μέχρι την παρόχθια περιοχή του Δούναβη, περί το Fleischmarkt, το Hafnersteig, το Hoher Markt, την Rothgasse, την Sonnenfelsgasse ήταν ελ-ληνική· από τους Έλληνες δε φέρει το όνομα (φερωνυμείται) Criechengasse

Επιφανέστατη των Ελλ. Κοινοτήτων που συστάθηκαν υπό την προστασία του οίκου Ρακόζη ήταν αυτή στο ουγγρικό πόλισμα Τοκάι ή υπό ελληνικόν τύπον Τοκάια ή Τουκάια. Οι Μακεδόνες του Τοκάι συναποτελούσαν το 1769 Κομπανία, δηλαδή ιδιαίτερη εμπορική Κοινότητα, της οποίας προεστός το έτος εκείνο ήταν ο μεγαλέμπορος απ’ την Κοζάνη Ιωάννης Κόντης, ο οποίος έφερε και οικόσημο στη σφραγίδα του κι ανήκε στους επιφανείς Μακεδόνες. Ομοίως, από τους σπουδαιότερους παράγοντες της Τοκάιας ήταν ο Γεώργιος Στάμου Πρέτζος απ’ την Κοζάνη, ο οποίος και όταν ζούσε στην Τοκάια και παρεπιδημών στην Κεραστούρη της Ουγγαρίας, φαίνεται με μεγάλη δύναμη και επωνυμείται άρχων.

Στην πόλη Nagy-Varantzαναφέρεται ο Κοζανίτης έμπορος εντιμότατος Κυρ Ιωάννης Δημ. Μαυροζούμαινας. Στην κομητεία Csongard, όπου ανήκε η πόλη Szentesεμπορεύονται αρκετοί απ’ την Κοζάνη, όπως οι Νικόλαος Νάστος, Αλέξιος Γιάννος και Νικόλαος. Σημαντικός δε εμπορικός παράγοντας υπήρξε ο Θεόδωρος Πηγαδάς απ’ την Κοζάνη.

Ελληνική εκκλησία στη Βουδαπέστη.
Ελληνική εκκλησία στη Βουδαπέστη.

Στην κυρίως Ουγγαρία, Ελληνικές ορθόδοξες Κοινότητες εγκαθιδρύθηκαν γύρω στις 30, απ’ τις οποίες κυριότερες ήταν από τον Νότο προς τον Βορρά οι κοινότητες Ζέμονος ή Σέμλινου, του Neusatz, της Τεμεσεβάρης, του Szegedin, του Kecskemet, του Debreczen, της Βουδαπέστης, του Miscolczκαι του Πρεσβούργου. Με το πέρασμα του χρόνου, από τις παροικίες αυτές η Βούδα και η Πέστη έγιναν πολυπληθείς, κι από το 1872 ενώθηκαν διοικητικά και αποτέλεσαν τη Βουδαπέστη, την πρωτεύουσα της Ουγγαρίας.

Ελληνική εκκλησία στο Szentendre. της Ουγγαρίας
Ελληνική εκκλησία στο Szentendre. της Ουγγαρίας

Οι Έλληνες δε της Βουδαπέστης διενεργούσαν μέγα εμπόριο, κι όταν αργότερα αναπτύχθηκε το εμπόριο της Βιέννης με τις Ελληνικές χώρες, χρησίμευσαν ως αποστολείς των εμπορευμάτων που στέλνονταν από εκεί προς τη Χερσόνησο του Αίμου και τανάπαλιν. Χάρη σ’ αυτό το διαμετακομιστικό εμπόριο είχε διοργανωθεί σύστημα που λειτουργούσε με πολύ ικανοποιητικούς ρυθμούς για την αποστολή κυρίως νημάτων και βάμβακος. Δια των σπεδιτόρων και κομμισονάρων της Βουδαπέστης, Τεμεσβάρης κλπ. το εμπόριο διεξαγόταν κανονικά· διότι ο οργανισμός τέτοιων εμπορικών συνεταιρισμών  διατηρούσε ικανότατους (δεξιούς) και αφοσιωμένους αμαξάδες, μεταφορείς, πλοιάρχους έμπειρους στην ποταμοπλοΐα, σταθερά τιμολόγια των προμηθειών (Προβιζιόνων), και επιτήδειους πράκτορες· η απόλυτη τιμιότητα δε όφειλε να είναι η βάση της εμπορικής συναλλαγής. Επομένως, κι ο τίτλος εντιμότατος και τιμιώτατος δεν ήταν απλή τιμητική έκφραση για τους πραματευτές, αλλά ουσιώδης χαρακτηρισμός.

Griechengasse. Ελληνικό σοκάκι από την αγορά κρέατος
Griechengasse. Ελληνικό σοκάκι από την αγορά κρέατος

Τα δε είδη των εμπορευμάτων ήταν ποικίλα προιόνταν των χωρών και των πόλεων απ’ τις οποίες προέρχονταν. Τα εμπορεύματα απ’ την Κοζάνη συνήθως ήταν νήματα λευκά και κόκκινα λινά, αλατζάδες, τάπητες μαγειρείων και τραπέζης, (Kotzen), οθόνες παντοίων χρωμάτων (πανιά), κοινό μετάξι, κρόκκος, οίνοι, όσπρια, μαλλιά, βαμβάκι, αιγόμαλα, δέρματα, γούνες, μαλλωτά υφάσματα κλπ.

Η Ελληνική Κοινότητα Βουδαπέστης εκκλησιαστικά ήταν εξαρτημένη από τον Ορθόδοξο Επίσκοπο Βουδιμίου· εκκλησιαζόταν δε μαζί (κοινή) με τους Σέρβους στη Σερβική Εκκλησία του Αγ. Γεωργίου μέχρι το 1790, όταν οι Έλληνες προχώρησαν στο κτίσιμο δικής τους Εκκλησίας, την Κοίμηση της Θεοτόκου, η οποία εγκαινιάστηκε την 15η Αυγούστου 1790 από τον Έλληνα Επίσκοπο Βούδας Διονύσιο Πόποβιτς (Παπαϊωαννούση), που καταγόταν απ’ την Κοζάνη. Ο ναός ιδρύθηκε με δαπάνες 110.000 φρ. από εισφορές περίπου 200 Ελλήνων, στους οποίους πρωτοστατούσαν Μακεδόνες απ’ τη Θεσσαλονίκη, τις Σέρρες, την Κοζάνη, τη Σιάτιστα και τα Βιτώλια· δεύτερος ιεράτευσε στην Εκκλησία αυτή ο Χαρίσιος Παπα – Σακελλίων.

Η Ελληνική Κοινότητα Βουδαπέστης εκκλησιαστικά ήταν εξαρτημένη από τον Ορθόδοξο Επίσκοπο Βουδιμίου
Η Ελληνική Κοινότητα Βουδαπέστης εκκλησιαστικά ήταν εξαρτημένη από τον Ορθόδοξο Επίσκοπο Βουδιμίου

Όσοι ανήκαν σ’ αυτές τις εμπορικές ενώσεις (Κομπανίες) όφειλαν να μεριμνούν και να ενδιαφέρονται επιπλέον για τα ευαγή ιδρύματα στις υπόδουλες πατρίδες τους, απ’ όπου προερχόταν ο καθένας, δηλαδή για σχολεία, ναούς, βιβλιοθήκες, νοσοκομεία και λοιπούς κοινωφελείς οργανισμούς. Αλλά, μολονότι είχαν τις υποχρεώσεις τους προς τη χώρα που διαβιούσαν και πλούτισαν, ή τουλάχιστον απολάμβαναν τα αγαθά της ευτυχίας, και ενίοτε έτυχαν αξιόλογες τιμές, δεν έπαυαν ν’ αναλογίζονται ότι θα ήταν οπωσδήποτε ξένοι εν γη ξένη, αν μη ήσαν στερρώς συμπαγείς προς αλλήλους, κι αν δεν τηρούσαν πιστά άλλες υποχρεώσεις, ακόμη ιερότερες, όπως εκείνες προς τη θρησκεία και την πατρίδα τους. Γέννημα μεν των υποχρεώσεων τους προς τη θρησκεία υπήρξε η μέριμνα για την ανέγερση δικής τους Εκκλησίας και την ταφή των οικογενειών κατά τα νόμιμα της Ορθοδοξίας· η δε πατρίδα φαινόταν σ’ αυτούς όχι με τη στενή έννοια της γενέτειρας· ήταν η πατρίδα εκείνη, την έννοια της οποίας είχε διευρύνει η δουλεία, συσφίγγοντας με αδιάρρηκτους δεσμούς τους συνανήκοντες σ’ αυτήν, δηλαδή τη μεγάλη οικογένεια των ομόφυλων και ταυτόχρονα ομόθρησκων, η οποία έτεινε να επαναφέρει την αίγλη του Γένους που ξέπεσε και αναζωπύρωνε γλυκά όνειρα για τη μέλλουσα Εθνική Παλιγγενεσία. Χαρακτηριστικό δε της φιλοπατρίας τους προβάλλει το ευγενές ήθος, σύμφωνα με το οποίο οι συγγενείς των θανόντων, θεωρώντας οιονεί καύχημα την καταγωγή τους απ’ τη Μακεδονία, μνημονεύουν ρητά τη γενέτειρα των οικείων νεκρών. Σημειώνουμε παρακάτω ονόματα Κοζανιτών που πέθαναν στα ξένα:

2) Ώδε κείται ο δούλος του Θεού Ιωάννης Χρήστου Πλατώνης Κοζανίτης εκ Μακεδονίας· έζησε χρόνους 29· ανεπαύθη έτει 1771 εις Πέσταν Νοεμβρίου 22. Αιωνία η μνήμη.

4) Θέλεις να μάθεις τις εστίν ο ώδε τεθαμμένος;

Και πώς μεν ωνομάζετο, που δ’ ήτο γεννημένος;

Γνώθι ότι Γεώργιος υπήρχε κεκλημένος.

Του Γούση Μίσιου υιός πολλά ηγαπημένος.

Κοζάνης ήτο γέννημα· θρέμμα Μακεδονίτης.

Ος είθε γένοιτο Χριστέ και Ουρανοπολίτης.

Εν έτει σωτηρίω 1722 Μαρτίου 10.

6) Το παρόν κοιμητήριον υπάρχει του Ιωάννου Δημητρίου Διδασκάλου

Από Κοζάνης… κατά το έτος 1797. Ανεπαύθη τη 2 Δεκεμβρίου 1799.

10) Ενθάδε κείται ο δούλος του Θεού Κωνσταντίνος Νικολάου Βαϊενά ο εκ Κοζάνης, όστις ζήσας έτη 35 ανεπαύθη εν Κυρίω τω 1799 έτει σωτηρίω τη ς’ Σεπτεμβρίου εν Πέστα.

17) Ενθάδε κείται ο δούλος του Θεού  Γεώργιος Νικολάου Βαϊενά ο εκ Κοζάνης, όστις ζήσας έτη 48 ανεπαύθη εν Κυρίω τω 1808 έτει σωτηρίω τη 13 Μαρτίου εν Πέστα.

Στίχοι ιαμβικοί επιτάφιοι

Λίθος κυλισθείς εκ τάφου Κυρίου

Κάλυψε νεκρόν ζώντα τον Βουδιμίου

Πολυτάλαν όντα πριν Βελιγραδίου

Διονύσιον τουπίκλην Ποποβίκην

Πεντηκοντούτην Μακεδονοσερβίτην

Πιστόν Θεώ τ’ άνακτι Ποιμαρχιθύτην.

Εν Πέστη 1800 Ιουλίου.

Ενθάδε κείται ξένος θανών εν ξένη

Ο εκ Κοζάνης Δημήτριος Αγόρα

…………………………………………….

ανεπαύθη εν Κυρίω έτει 1809 Μαΐου 13.

Criechengasse. Ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία.
Criechengasse. Ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία.

Σπουδαιότατη δε επιτύμβια επιγραφή, η υπ’ αριθμόν 19, γραμμένη με χρυσά γράμματα στη λατινική γλώσσα [διατηρείται] έξω από την ελληνική Εκκλησία επί μεγάλου λίθου, πάνω απ’ τον οποίο βρίσκεται το οικόσημο του νεκρού· η επιγραφή αυτή του Χριστόφορου Νιάκου ή Νάκου, ενός επιφανέστατου άνδρα, αποτελείται από 53 στίχους. Η επισκόπηση των επιτάφιων επιγραφών αποδεικνύει τον ακραιφνή Ελληνισμό των εκ Μακεδονίας πάροικων της Βουδαπέστης, γεννά δε και άξιες λόγου πατριωτικές συγκινήσεις.

Θεόδωρος φον Καραγιάννης

Γιος του Γεωργίου Καραγιάννη, γεννήθηκε στη Βιέννη στις 22 Ιανουαρίου 1810, έλαχε δε επιμελούς ανατροφής και μόρφωσης, στον μεγάλο οίκο Καραγιάννη, από ιδιαίτερους διδασκάλους· αφού έφερε σε πέρας τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, αναγορεύτηκε διδάκτορας της Φιλοσοφίας

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ι. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ (1743-1813).
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ι. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ (1743-1813).

Αρχικά εργάστηκε στα γραφεία του υπουργείου των Εξωτερικών (1829-1832)· από το 1833 μέχρι το 1841 εξακολούθησε την εργασία του στα αρχεία του υπουργείου των Οικονομικών και από το 1841 έως το 1848 στην περίφημη Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη της Αυλής. Περιβεβλημένος με πνευματικά, κοινωνικά και επιστημονικά προσόντα εξαίρετα, τιμήθηκε από τους αυτοκρατορικούς κύκλους της Βιέννης και της Αυλής, ενώ το 1848, όταν κηρύχτηκε το Σύνταγμα στην Αυστρία, εξελέγη βουλευτής της Βιέννης στην Αυτοκρατορική Βουλή.

Το 1850 διορίστηκε Καθηγητής της Γερμανικής γλώσσας και της Γραμματολογίας στο Πανεπιστήμιο της ίδιας πόλης, εξαιτίας όμως του Διατάγματος του Κόμητος Θουν, σύμφωνα με το οποίο η καθηγεσία δεν επιτρεπόταν στους Ορθόδοξους Χριστιανούς, αναγκάστηκε ν’ αποχωρήσει. Ωστόσο, λόγω της μεγάλης αξίας του, που αναγνωριζόταν απ’ όλη την κοινωνία (πανδήμως), το 1851 διορίστηκε αντιπρόεδρος της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας των Επιστημών και το 1854 επιθεωρητής της Αυτοκρατορικής Βιβλιοθήκης.

Θεόδωρος φον Καραγιάννης
Θεόδωρος φον Καραγιάννης

Πολυάριθμα και μεγάλης αξίας λογίζονται τα Φιλολογικά και Ιστορικά έργα που συνέγραψε κι εξέδωσε ο διακεκριμένος αυτός συμπολίτης μας. Εν ζωή ακόμη, τιμήθηκε με τον τίτλο της ευγενείας, και τον εξαιρετικώς απονεμόμενο του Hofrath (Αυλικός Σύμβουλος)· μετά δε τον θάνατό του (την 28η Απριλίου 1873), η Βιέννη, εκτιμώντας τη σπάνια αξία του και τις εκδουλεύσεις του προς την Αυστρία, ονόμασε προς τιμήν του μια από τις οδούς της, με το όνομα του αείμνηστου Καραγιάννη Karajan-gasse, η οποία υπάρχει μέχρι σήμερα. Αλλά και προς τους ομογενείς χρησιμότατος αποδείχθηκε ο αοίδιμος άντρας και στην πατρίδα πρόσφερε συνδρομές και συγγράμματα, πλουτίζοντας τη Βιβλιοθήκη της.

Στέφανος Καραγιάννης

Το γένος του κρατούσε από τα χωριά πέριξ της Κοζάνης, όμως αυτός γεννήθηκε στην πόλη, γύρω στο 1732· η δε οικία του βρισκόταν κοντά στο κτίριο της Μητρόπολης· παρακολούθησε τα εγκύκλια μαθήματα στην πατρίδα· το έτος 1748, προσελήφθη από συγγενή του στη Βιέννη και ασχολούμενος με το εμπόριο, συν τω χρόνω, αναδείχθηκε σπουδαίος εμπορικός παράγοντας και αξιότιμο μέλος της Κομπανίας στη Βιέννη, χάρη στη ικανότητα και την εξυπνάδα του· παρείχε δε ποικίλες υπηρεσίες στους συμπατριώτες του από την Κοζάνη, ιδίως στους σπουδαστές αλλά και στους υπόλοιπους ομογενείς. Αυτός φρόντισε και για την εξασφάλιση των χρημάτων του αείμνηστου Δημητρίου Εμμ. Παγούνη· αλλά και δωρεές στην πατρίδα πρόσφερε, ώστε τ’ όνομά του έγινε γνωστό ως όνομα επιμελητή και προστάτη των ομογενών· πέθανε περίπου εξηκοντούτης από συγκοπή καρδιάς.

Γεώργιος Καραγιάννης

Γιος του προηγούμενου, γεννήθηκε στη Βιέννη, όπου έλαβε παιδεία Ελληνική και ασχολήθηκε στη συνέχεια με τις εμπορικές εργασίες του οίκου Καραγιάννη· προικισμένος με σπουδαία πνευματικά και κοινωνικά προσόντα επαύξησε τις επιχειρήσεις και απέβη μεγαλέμπορος και σημαίνων εμπορικός παράγοντας. Κατά το 1790, φέρεται μέλος της δωδεκαμελούς επιτροπής στην Κοινότητα της Βιέννης. Αυτός, αυθορμήτως και οικειοθελώς, δώρισε στην κοινότητα την οικία του, που άξιζε 70.000 χιλιάδες καισαροβασιλικά φιορίνια, το 1802, κι έγινε ο πρώτος ιδρυτής της Εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου και Μέγας ευεργέτης. Γνωστοποίησε την δωρεά του στην Κοινότητα το 1802, δια συγκινητικού επίσημου εγγράφου, το οποίο σημειώνουμε εδώ, καθώς είναι διδακτικό των αγαθών προαιρέσεων, από τις οποίες φλέγονταν τότε οι ευγενείς καρδιές των πατριωτών εκείνων:

 «Εγώ ο υπογεγραμμένος, αναλογιζόμενος ακριβώς ότι πάσα αγαθοεργία του ανθρώπου υπάρχει και αξιοπρεπεστέρα και παρά θεώ ευπροσδεκτωτέρα, ότε ο άνθρωπος πράττει αυτή ζων και υγιώς έχων, παρ’ ότε αποθνήσκων παραγγέλλει εις άλλους να την εκπληρώσωσιν μετά την αποβίωσιν του, απεφάσισα να χαρίσω αυτοθελήτως, και να παραχωρήσω εξ ολοκλήρου τον εν τη πόλει οίκον μου εις την υμετέραν αγίαν εκκλησίαν ονόματι του μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, η οποία είνε προσδιωρισμένη δια την Κοινότητα των ενταύθα Γραικών πραγματευτών και υπηκόων του Οθωμανικού Κράτους. Διο χαρίζω διά του παρόντος εγγράφου κατά τους νόμους τον άνω ρηθέντα εν τη πόλει οίκον μου εις την ρηθείσαν Αγίαν Εκκλησίαν και παραχωρώ αυτόν εις αυτήν εξ ολοκλήρου και τοιουτοτρόπως, ώστε από του νυν ημπορεί να θεωρείται ως εν εκ των ιδίων εκείνης κτημάτων, και ακολούθως ημπορούν εις το εξής οι συνηθισμένοι προστάτες της Κοινότητας των ενταύθα Γραικών πραγματευτών να έχωσι και να σώζωσι…. κλπ.

             Προς πληρεστέραν δε επικύρωσιν της εμής θεαρέστου παραχωρήσεως του ανωτέρου κτήματος μου εδέχθησαν αυτήν οι άνω ρηθέντες προστάτες της Κοινότητας κατά την τάξιν και εν ονόματι της Ιεράς Εκκλησίας του Αγ. Γεωργίου, και το παρόν ένδικον γράμμα υπογραφέν επεκυρώθη κατά πάντα ιδιοχείρως και παρ’ ημών και παρά των προσκληθέντων τιμιωτάτων μαρτύρων.»

Εν Βιέννη τη 10η Σεπτεμβρίου 1802

Γεώργιος Καραγιάννης

Επί τούτω τιμήθηκε όπως ταιριάζει από την Κοινότητα, η οποία αποδέχθηκε μ’ ευγνωμοσύνη την δωρεά, ενώ το 1803 ετέθη ο θεμέλιος λίθος του ναού του Αγίου Γεωργίου· ο Γεώργιος Καραγιάννης πέθανε το 1818.

*Ο Δημήτρης Τζήκας είναι δάσκαλος και ιστορικός. Εργάζεται στη δημόσια πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

(Εμφανιστηκε 2.437 φορές, 1 εμφανίσεις σήμερα)

Δείτε ακόμη:

1
Leave a Reply

avatar
1 Comment threads
0 Thread replies
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισότερρες αντιδράσεις
Δημοφιλή αυτή την περίοδο
0 Συγγραφείς σχολίων
Ιστορία &... Συγγραφείς προσφάτων σχολίων

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

  Εγγραφή  
Νεότερα Παλαιότερα Ψήφοι
Ενημέρωση όταν
trackback

[…] Οι Κομπανίες ήταν αδελφότητες πραματευτών και άλλων επαγγελματιών Ελλήνων στις παροικίες της Ουγγαρίας, στην Αυστρία και τις παραδουνάβιες χώρες. Αυτές, συγκροτημένες το πλείστον από Μακεδόνες, είχαν ακέραια τη συνείδηση ότι τα μέλη τους συνανήκαν εις αλλήλα, και [πίστευαν] σε μία ιδέα, αυτή της δεδουλωμένης πατρίδας ή τουλάχιστον της Ορθοδόξης Ελλ. θρησκείας  […]