25 Μαρτίου 2014 at 17:55

Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία!

από

Ωδή Τετάρτη. Eις Σάμον Κάλβος Aνδρέας

στροφή πρώτη.
Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας, ας έχωσι·
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.     5β΄.
Αυτή (και ο μύθος κρύπτει
νουν αληθείας) επτέρωσε
τον Ίκαρον· και αν έπεσεν
ο πτερωθείς κ’ επνίγη
θαλασσωμένος·     10γ΄.
Αφ’ υψηλά όμως έπεσε,
και απέθανεν ελεύθερος. ―
Αν γένης σφάγιον άτιμον
ενός τυράννου, νόμιζε
φρικτόν τον τάφον.     15δ΄.
Mούσα το Iκάριον πέλαγος
έχεις γνωστόν. Nα η Πάτμος,
να αι Kορασσίαι, κ’ η Kάλυμνα
που τρέφει τας μελίσσας
με’ αθέριστα άνθη.     20ε΄.
Nα της αλόης η νήσος,
και η Kως ευτυχεστάτη,
η τις του κόσμου εχάρισε
τον Απελλήν και αθάνατον
τον Iπποκράτην.     25ς΄.
Iδού και ο μέγας τρόμος
της Ασίας γης, η Σάμος·
πλέξε δι’ αυτήν τον στέφανον
υμνητικόν και αιώνιον
λυρική κόρη.     30ζ΄.
Αυτού, ενθυμάσαι, εγέμιζες
του τέιου Ανακρέοντος
χαρμόσυνον κρατήρα,
κ’ έστρωνες δια τον γέροντα
δροσόεντα ρόδα.     35η΄.
Αυτού, του Oμήρου εδίδασκες
τα δάκτυλα ‘να τρέχουσι
με’ την ωδήν συμφώνως,
όταν τα έργα ιστόρει
θεών και ηρώων.     40

θ΄.
Αυτού, τα χρυσά έπη
εμψύχωνες εκείνου,
δι’ ου τα νέφη εσχίσθησαν
και των άστρων εφάνηκεν
η αρμονία.     45

ι΄.
Ω κατοικία Zεφύρων,
όταν αλλού του ηλίου
καίουν τα βουνά η ακτίνες,
ή τον χειμώνα η νύκτα
κόπτη τας βρύσεις·     50

ια΄.
Eσύ ανθηρόν το στήθος σου,
φαιδρόν τον ουρανόν
έχεις, και από τα δένδρα σου
πολλή πάντοτε κρέμεται
καρποφορία.     55

ιβ΄.
Kαθώς προτού νυκτώση,
μέσα εις τον κυανόχροον
αιθέρα, μόνος φαίνεται
λάμπων γλυκύς ο αστέρας
της Αφροδίτης.     60

ιγ΄.
Kαθώς μυρτιά υπερήφανος
απ’ άνθη φορτωμένη
και από δροσιάν αστράπτει,
όταν η αυγή χρυσόζωνος
την χαιρετάη·     65

ιδ΄.
Oύτω το κύμα Iκάριον
κτυπούσα η βάρκα, βλέπει
σε εις τα νησία ανάμεσα
λαμπράν και υψηλοτάτην,
και αγαλλιάζει.     70

ιε΄.
Tι εγίνηκαν η ημέραι,
ότε εις τας κορυφάς
του Kερκετέως δενδρόεντος
εχόρευον η τέχναι
στεφανωμέναι.     75

ις΄.
Έρχονται, ω μακαρία
νήσος, έρχονται πάλιν·
το προμηνύουσι τ’ άντρα σου
φλογώδη, εξ ων μυρίαι
μάχαιραι εκβαίνουν.     80

ιζ΄.
Ως η σφήκες μαζόνονται
επί τα ολίγα λείψανα
σπαραγμένης ελάφου,
ή ταύρου οπού εκατάντησε
δείπνον λεαίνης,     85

ιη΄.
Αλλ’ αν βροντήση εξαίφνης,
πετάουν ευθύς και αφίνουσι
την ποθητήν τροφήν,
υπό τα δένδρα φεύγουσαι
και υπό τους βράχους·     90

ιθ΄.
Oύτως, εις τα παράλια
ασιατικά, τα πλήθη
αγαρηνά αναρίθμητα
βλέπω ‘να επισωρεύονται,
όμως ματαίως.     95

κ΄.
Σάλπιγγα μεγαλόφθογγος
«οι Σάμιοι», κράζει, «οι Σάμιοι
και ιδού τα πόδια τρέμουσι
μυρίων ανδρών και αλόγων
θορυβουμένων.     100

κα΄.
«Oι Σάμιοι·» ― και εσκορπίσθησαν
των απίστων αι φάλαγγες. ―
Α, τι, ω δειλοί, δεν μένετε
‘να ιδήτε, αν το σπαθί μας
κοπτερόν ήναι;     105

κβ΄.
Έρχονται, πάλιν έρχονται
χαράς ημέραι, ω Σάμος·
το προμηνύουν οι θρίαμβοι
πολλοί και θαυμαστοί,
που σε δοξάζουν.     110

κγ΄.
Nήσος λαμπρά ευδαιμόνει·
ότε η δουλεία σε αμαύρονε,
σ’ είδον· άμποτε νάλθω
‘να φιλήσω το ελεύθερον
ιερόν σου χώμα.     115

κδ΄.
Eάν φιλοτιμούμεθα
‘να την ‘ξαναποκτήσωμεν
μ’ ίδρωτα και με’ αίμα,
καλόν είναι το καύχημα
της αρχαίας δόξης.     120

(από το H Λύρα, Ωκεανίδα 1997)
Θεόδωρος Βρυζάκης, Έξοδος Μεσολογγίου
Θεόδωρος Βρυζάκης, Έξοδος Μεσολογγίου

Πηγή: http://www.snhell.gr/anthology/writer.asp?id=13

(Εμφανιστηκε 877 φορές, 1 εμφανίσεις σήμερα)

Δείτε ακόμη:

Leave a Reply

avatar

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

  Εγγραφή  
Ενημέρωση όταν