7 Νοεμβρίου 2013 at 18:42

25 θέσεις της κίνησης πολιτών Άρδην

από

25 θέσεις της κίνησης πολιτών Άρδην

Αναδημοσίευση*

Οι παρακάτω 25 θέσεις αποτελούν συνέχεια και περαιτέρω επεξεργασία 12 σημείων, που είχαν κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2010, εμπλουτίστηκαν τον Σεπτέμβριο του 2011, τέθηκαν σε διαβούλευση ηλεκτρονικά (http://ardin-rixi.gr/archives/13572), και οριστικοποιήθηκαν και συμπληρώθηκαν στη συνδιάσκεψη του Κινήματος Άρδην, που πραγματοποιήθηκε από τις 26 έως τις 28 Οκτωβρίου 2013. Όπως μπορεί να διαπιστώσει ο αναγνώστης, δεν έχουν τον χαρακτήρα λεπτομερούς προγράμματος, αλλά επιμένουν ιδιαίτερα σε σημεία που αποτελούν αντικείμενο έντονων διαμαχών στην ελληνική κοινωνία. Κατά συνέπεια, μέχρι το Α΄ Συνέδριο του Άρδην, τον Μάρτιο του 2014, θα συνεχίσουν να υφίστανται εμπλουτισμό και επεξεργασία.

Ι. ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Άρδην
Άρδην

1. Εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο ελληνισμός ζει και αναπνέει κοιτάζοντας διαρκώς προς τα «έξω»·έφτασε στα πέρατα της Δύσης –τις στήλες του Ηρακλέους– και της Ανατολής, μέχρι τις Ινδίες. Περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο λαό διαμόρφωσε τον κόσμο και τον πολιτισμό που ξέρουμε, τον χριστιανισμό, τη φιλοσοφία, τον ορθό λόγο, την τέχνη. Και πάντα φεύγοντας την στενοχωρία ενός τόπου μικρού, τραβώντας για τους ανοικτούς ορίζοντες. Ακόμα και μέχρι τον 19ο αιώνα, σκλαβωμένοι, συνεχίζαμε να αρδεύουμε την ανατολική Ευρώπη, τα Βαλκάνια, την Εγγύς Ανατολή.

Τόσο πολύ που κάποτε εξαντλήσαμε αυτή την αστείρευτη πηγή που έδωσε τον «θαυμαστό ελληνικό κόσμο».

Και μείναμε ξέπνοοι, εξαντλημένοι, κουβαλώντας σαν βάρος 3 ή 6 χιλιάδες χρόνια ιστορία. Η δημογραφική κατάρρευση, η οικονομική κρίση, ο νεο-οθωμανισμός, ο κατακλυσμός από ξένους λαούς και κουλτούρες, η πολιτισμική παρακμή, απειλούν πια με αφανισμό, με τελεσίδικο στέρεμα, την ίδια αυτή πηγή που την πιστεύαμε ανεξάντλητη και γι’ αυτό τόσο γενναιόδωρα την ξοδεύαμε.

Τώρα πια το μόνο που μπορεί να μας σώσει είναι μια επιστροφή, μια μεγάλη επιστροφή στον γενέθλιο τόπο, μετά από τόσους και τόσους αιώνες. Αν το μπορέσουμε. Στην Ελλάδα και στην Κύπρο, χρειαζόμαστε μια ελληνική αναγέννηση, μια δική μας πολιτιστική και πολιτική επανάσταση.

Μετά από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, πρέπει να επιστρέψουμε «οίκαδε». Εδώ, μέσα στον στενό ετούτο τόπο, που αρχίζει από την Αμμόχωστο και τελειώνει στην Ήπειρο, θα παίξουμε την τελευταία πράξη ενός μοναδικού ταξιδιού. Και σ’ αυτή τη μάχη, θα ποντάρουμε στη ζωή, στρεφόμενοι μέσα μας, για να μπορέσει ο ελληνισμός να συνεχίσει να υπάρχει σε ένα σώμα ζωντανό και όχι μόνο μέσα σε βιβλία και αναμνήσεις. 

2. Η βαθιά και πολύπλευρη κρίση που διέρχεται σήμερα η χώρα μας αποδεικνύει περίτρανα ότι ο ελληνικός λαός δεν μπορεί πλέον να επιβιώσει κλεισμένος αποκλειστικά μέσα στα όρια της παρακμάζουσας δυτικής ηγεμονίας και του γερασμένου καπιταλισμού. Επιπλέον, η επέλαση του τουρκικού νεο-οθωμανισμού και η αδυναμία του αποικιοποιημένου ελληνικού κράτους –των εξωνημένων ελίτ, αλλά και μιας καταναλωτικά κορεσμένης κοινωνίας– να υπερασπιστεί τον εαυτό του, θέτουν το βασικό δίλημμα που πρέπει να αντιμετωπίσει ο ελληνικός λαός αυτή την περίοδο: ή θα επιτύχουμε τη ρήξη με το παρελθόν ή θα βυθιστούμε στο σκότος της υποταγής, ως ένα αποσαθρωμένο προτεκτοράτο, που θα βουλιάζει μέσα στις ανισότητες.

Η κρίση αυτή μπορεί να αποτελέσει και μια ευκαιρία για μια νέα αυτόνομη στρατηγική πορεία του ελληνισμού, στον νέο κόσμο που θα αναδυθεί, σταδιακώς, από τα συντρίμμια της παλιάς τάξης πραγμάτων, δηλ. από την οριστική εξάντληση της δυτικής ηγεμονίας και την ανάδυση της ανατολικής Ασίας, με επίκεντρο την Κίνα, και των χωρών του Τρίτου Κόσμου γενικότερα.

Είτε λοιπόν θα βουλιάξουμε τελεσίδικα είτε θα ανακτήσουμε την ελευθερία μας. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια χρονοτριβής.

3. Φορέας αυτής της ανατροπής μπορεί να είναι μόνο ένα αυτόνομο, εναλλακτικό κίνημα εθνικής χειραφέτησης, το οποίο θα υπερβεί τις παραπλανητικές διαιρέσεις και τις ιδεολογίες-ερείπια του μεταπολιτευτικού παρελθόντος, που κατακερματίζουν το σώμα του λαού και τον ωθούν στην παραίτηση και την απόγνωση. Ο ελληνικός λαός, στη συντριπτική του πλειοψηφία, μπορεί και πρέπει να στρατευθεί σε αυτό τον αγώνα εθνικής ανόρθωσης, κοινωνικής δικαιοσύνης, οικολογικής ισορροπίας, άμεσης δημοκρατίας και πνευματικής αναγέννησης.

4. Το ελληνικό αντιστασιακό κίνημα αποτελεί μέρος του παγκόσμιου μωσαϊκού των αντιστεκόμενων λαών. Πλανητικά, από κάθε άποψη – κοινωνική, πολιτική, οικονομική, οικολογική και ανθρωπολογική–, το δυτικό μοντέλο καταρρέει, απειλώντας τις μεγάλες πλειοψηφίες του πλανήτη με το φάσμα της εξαθλίωσης, της πείνας, του χάους, της αστάθειας και των πολέμων, ακόμα και της ίδιας της επιβίωσης του πλανήτη. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, και ιδιαίτερα έξω από τη μητροπολιτική Δύση, έχουν ξεπηδήσει νέα κινήματα, λαϊκά, ανατρεπτικά, τα οποία αξιώνουν έναν δημοκρατικά οργανωμένο πολυπολικό κόσμο, όπου κάθε λαός θα έχει το δικαίωμα να οικοδομήσει το δικό του κοινωνικό μοντέλο, που θα παίρνει υπ’ όψη του την παγκόσμια οικονομική, οικολογική και κοινωνική πραγματικότητα και ταυτόχρονα θα βασίζεται στην ιδιαίτερη ταυτότητά του. Το ελληνικό κίνημα θα πρέπει να συντονιστεί με αυτή τη μεγάλη κίνηση των λαών, που γεννά νέες ελπίδες για τον 21ο αιώνα και τείνει να ξεπεράσει τη ματαίωση και την παραίτηση που προκάλεσαν η διάψευση και ο εκφυλισμός των μεγάλων οραμάτων απελευθέρωσης του 20ού αιώνα.

Ολόκληρο το κείμενο υπάρχει εδώ: http://ardin-rixi.gr/archives/14788

(Εμφανιστηκε 298 φορές, 1 εμφανίσεις σήμερα)

Δείτε ακόμη:

Leave a Reply

avatar

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

  Εγγραφή  
Ενημέρωση όταν