3 Οκτωβρίου 2013 at 20:00

Ο πατριωτισμός είναι το μετάλλιο της Αριστεράς

από

Ο πατριωτισμός είναι το μετάλλιο της Αριστεράς

Του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, συγγραφέα*

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο γέννημα θρέμμα της οικονομικής κρίσης και εξαιρετικά ενδιαφέρον free press «Η Πατησίων ζει», ο δημοσιογράφος και διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού «105,5 Στο Κόκκινο», Κώστας Αρβανίτης, απαντά στη μονολεκτική ερώτηση της Λίνας Καμπούρογλου, «Πατριωτισμός;», τα εξής: «Το μετάλλιο της Αριστεράς! Δεν ξέρω γιατί η Αριστερά κατεβάζει το κεφάλι και δεν το συζητάει».

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης (Κερασίτσα Αρκαδίας 3 Απριλίου 1912 – Θεσσαλονίκη 27 Μαΐου 1963 ήταν γιατρός, αθλητής, και πολιτικός της αριστεράς που δολοφονήθηκε από παρακρατικούς, τον  Μάιο του 1963
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης (Κερασίτσα Αρκαδίας 3 Απριλίου 1912 – Θεσσαλονίκη 27 Μαΐου 1963 ήταν γιατρός, αθλητής, και πολιτικός της αριστεράς που δολοφονήθηκε από παρακρατικούς, τον  Μάιο του 1963

Λοιπόν, έχω ακριβώς την ίδια απορία. Για ποιο λόγο ένα κομμάτι (μεγάλο ή μικρό, δεν ξέρω) της Αριστεράς δείχνει τόση αμηχανία, τόση παγωμάρα, κάποτε ακόμη και απέχθεια, απέναντι στην έννοια του πατριωτισμού; Γιατί φτάσαμε στο σημείο να ντρεπόμαστε να προφέρουμε τη λέξη «πατρίδα»; Και επιπλέον, γιατί θα πρέπει να παραχωρήσουμε τις πολύτιμες αυτές έννοιες στη Δεξιά, και πολύ περισσότερο στην Ακροδεξιά, όπως η Χρυσή Αυγή;

Ας θυμηθούμε ότι στο παρελθόν, δηλαδή στη διάρκεια του Εμφυλίου και έως τη χούντα των συνταγματαρχών, η Δεξιά κατηγορούσε γι’ αυτό ακριβώς την κομμουνιστική Αριστερά, ότι δηλαδή επρόκειτο για απάτριδες που προσπαθούσαν να προσδέσουν τη χώρα μας στο άρμα των Σοβιετικών, και ότι η κρυφή και ανομολόγητη επιδίωξη και προσδοκία τους ήταν να γίνουμε τμήμα ή εξάρτημα στο λεγόμενο τότε Σιδηρούν Παραπέτασμα. Και η Αριστερά προσπαθούσε, με κάθε τρόπο, να το αρνηθεί και να αποδείξει το αντίθετο, εφ’ όσον ο αγώνας για εθνική ανεξαρτησία ήταν, και είναι, μετωπικός στόχος της.

Ήταν τα χρόνια εκείνα που στους κόλπους της Αριστεράς έκανε θραύση ο διεθνισμός, κι εκεί πατούσε η Δεξιά για να προσάψει στους κομμουνιστές την κατηγορία που προανέφερα. Σήμερα, όμως, με την παγκοσμιοποίηση, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Ο πατριωτισμός αποτελεί ίσως το ύστατο εμπόδιο, το ύστατο ανάχωμα, απέναντι στην παγκοσμιοποίηση (κι αν όχι το ύστατο, τουλάχιστον ένα από τα πιο δραστικά). Και είναι σίγουρο ότι, σήμερα πια, ούτε και ο πιο επιδέξιος ακροβάτης δεν θα μπορούσε να είναι ταυτόχρονα και υπέρ του πατριωτισμού και υπέρ της παγκοσμιοποίησης.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, το ερώτημα παραμένει. Γιατί θα πρέπει η Αριστερά να δίνει την έννοια του πατριωτισμού βορά στη Χρυσή Αυγή; Γιατί να αφήνει να εκμεταλλεύονται τη συγκεκριμένη έννοια οι εθνικιστές; Εθνικισμός είναι να πιστεύεις ότι η χώρα σου (να πάλι η επιφυλακτικότητα να πει κάποιος τη λέξη «πατρίδα») είναι ανώτερη από τις άλλες χώρες, ή ότι ο λαός σου είναι ανώτερος από τους άλλους λαούς, ή απλώς ότι έχει χαρακτηριστικά τέτοια που τον καθιστούν ανώτερο.

Να αγαπάς, όμως, τον τόπο που γεννήθηκες, είναι αυτονόητο, κατ’ αρχάς. Τι να αγαπάς δηλαδή, το πουθενά; Κανένας δεν έχει γεννηθεί στη μέση του πουθενά. Είναι ποτέ δυνατόν, όλα όσα έμαθες και συνήθισες, τη γλώσσα, την κουλτούρα και τα ήθη και τα έθιμα με τα οποία μεγάλωσες, να μην τα αγαπάς; Είναι σαν να απεχθάνεσαι, ή ακόμη και σαν να μισείς, τον εαυτό σου!

Όχι, αυτή την έννοια του πατριωτισμού, όπως την εξήγησα μόλις, δεν τη δίνω δώρο στους δεξιούς, τους εθνικιστές, τους φασίστες. Προτιμώ να την κρατήσω για μένα. Αρκετά παγκοσμιοποιημένοι είμαστε ήδη όλοι μας, με τα ξένα βιβλία, τις ταινίες, τη μουσική, τα έργα ζωγραφικής και τα υπόλοιπα που έχουν κάνει κατοχή στις ψυχές μας τα τελευταία χρόνια, εξαλείφοντας σχεδόν οτιδήποτε γηγενές. Δεν χρειάζεται να χάσουμε και τα ελάχιστα στοιχεία εθνικής ταυτότητας που μας έχουν απομείνει.

Αξιοπρόσεκτο είναι ότι, εάν συζητήσεις λίγο περισσότερο με όσους ενοχλούνται και αποδοκιμάζουν την έννοια του πατριωτισμού, νεοφιλελεύθερους ή Αριστερούς, ανακαλύπτεις ότι όλο και κάποια άλλη χώρα, όλο και κάποιον άλλο πολιτισμό θαυμάζουν και υπολήπτονται. Βρίσκονται δηλαδή σε μια σχιζοφρενική κατάσταση όπου θαυμάζουν και ασπάζονται στοιχεία ξένα, αλλά απεχθάνονται ή αποστρέφονται τα δικά μας.

Εάν δεν υπήρχε μια τόσο σαφής πολιτική διάσταση στο όλο θέμα, και το διαπραγματευόμασταν με όρους αποκλειστικά ψυχολογικούς ή ψυχιατρικούς, θα λέγαμε ότι οι προαναφερθέντες χρήζουν θεραπείας. Επειδή, όμως, ο πατριωτισμός είναι πρωτίστως ένα πολιτικό ζήτημα, και επειδή ακριβώς στις μέρες μας ένα αριστερό κόμμα έχει καταλάβει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και σε λίγο ίσως κληθεί να κυβερνήσει, ας μείνουμε στην αναγκαιότητα να ξεσκονίσει επιτέλους η Αριστερά το μετάλλιό της, που με τόσους κόπους και θυσίες έχει κατακτήσει.

*Πηγή: http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=389318

(Εμφανιστηκε 999 φορές, 1 εμφανίσεις σήμερα)

Δείτε ακόμη:

5
Leave a Reply

avatar
4 Comment threads
1 Thread replies
0 Ακόλουθοι
 
Με τις περισότερρες αντιδράσεις
Δημοφιλή αυτή την περίοδο
4 Συγγραφείς σχολίων
ΕρανιστήςΧωρίς ΟΝΟΜΑΑν ήταν έτσι τα μετάλλιαaftercrisis Συγγραφείς προσφάτων σχολίων

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

  Εγγραφή  
Νεότερα Παλαιότερα Ψήφοι
Ενημέρωση όταν
aftercrisis
Guest

Ελλάδα, Ευρώπη και πατριωτισμός
http://aftercrisisblog.blogspot.com/2013/02/blog-post_8.html

Παναγιώτης Κονδύλης: Το έθνος στην πλανητική εποχή – Tο μέλλον του έθνους στην Eυρώπη του αύριο
http://aftercrisisblog.blogspot.com/2013/06/t-e.html

Αν ήταν έτσι τα μετάλλια
Guest
Αν ήταν έτσι τα μετάλλια

«Οι εργαζόμενοι της χώρας μας στο πλευρό του παγκόσμιου προλεταριάτου ας υπερασπίσουμε με το αίμα μας την κατάκτηση του απελευθερωμένου εργαζόμενου λαού της Σοβιετικής Ένωσης και της Σοβιετικής Κίνας. Στις παραμονές του καινούργιου πολέμου, που η αιχμή του πρώτα απ’ όλα στρέφεται ενάντια στην ΕΣΣΔ, ας ακουσθεί το βροντερό μας σύνθημα από τη μια άκρη ως την άλλη άκρη της Ελλάδας πως θα υπερασπίσουμε την Σοβιετική Ένωση με όλες τις δυνάμεις μας».

«Ριζοσπάστης» 22 του Απρίλη 1934. «Το Κ.Κ.Ε. Επίσημα Κείμενα» τόμος Δ’ σελ. 76 – 82.

Χωρίς ΟΝΟΜΑ
Guest
Χωρίς ΟΝΟΜΑ

Αγαπητέ κ. Ραπτόπουλε, ΔΕΝ χρειάζεται με φληναφήματα και «δηθενακισμούς» να προσπαθείς να επανεφεύρεις τον τροχό: Οι όροι «Αριστερά», «Δεξιά», και όλα τα παράγωγά τους είναι αδόκιμοι. Απλά, δεν υπάρχουν, επινοήθηκαν για να μας διχάζουν. Πατριωτισμός σημαίνει αγαπάω την Πατρίδα μου, δηλ. την γη των πατέρων μου. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να λέτε εσείς οι αυτοαποκαλούμενοι «Αριστεροί» είμαι Αριστερός ΚΑΙ Πατριώτης, όταν όπου βρεθείτε και σταθείτε λέτε και κάνετε πράγματα που βλάπτουν την Πατρίδα μας; Σήμερα, έτσι που έχει καταντήσει το αυτοαποκαλούμενο «αριστερό» κίνημα, οι όροι «Αριστερός» και «Πατριώτης» είναι αυτοαναιρούμενοι. Ή το ένα θα είσαι ή το άλλο, και τα… Διαβάστε περισσότερα »

Χωρίς ΟΝΟΜΑ
Guest
Χωρίς ΟΝΟΜΑ

Και κάτι άλλο πολύ σημαντικό που ξέχασα. Γράφεις: «Εθνικισμός είναι να πιστεύεις ότι η χώρα σου (να πάλι η επιφυλακτικότητα να πει κάποιος τη λέξη «πατρίδα») είναι ανώτερη από τις άλλες χώρες, ή ότι ο λαός σου είναι ανώτερος από τους άλλους λαούς, ή απλώς ότι έχει χαρακτηριστικά τέτοια που τον καθιστούν ανώτερο.» Ποιός σου είπε ότι αυτός είναι ο ορισμός του Εθνικισμού. Αυτός είναι ο ορισμός του Σοβινισμού και της μισαλλοδοξίας. Εθνισμός είναι η έμπρακτη εκδήλωση του Πατριωτισμού δηλ. της αγάπης για την γη των Πατέρων μας. Διότι αυτός που λέει ότι αγαπά την Πατρίδα του αλλά δεν εργάζεται… Διαβάστε περισσότερα »